Lahat ng Kabanata ng ไม่เคยอยู่ในหัวใจ: Kabanata 51 - Kabanata 60

ทว่าคนถูกถามเหมือนมีหอกแหลมทิ่มลงกลางอก “ไอ้กันต์...” จันทร์นิลปลดปล่อยเสียงร้องไห้โฮอย่างสุดจะกลั้น เพราะไม่อาจทนเก็บงำแบกรับเรื่องราวเลวร้ายเอาไว้คนเดียวได้อีกแล้วกิรณาถึงกับหน้าเหวอไปชั่วขณะ แต่ต้องโผเข้ากอดเพื่อนสนิทเอาไว้ทั้งๆ ที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก“เป็นอะไรไป” หลังปล่อยเวลาเคลื่อนผ่านไปพัก

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน จันทร์นิลยังคงลืมตาโพลงในความมืด ซึ่งสาเหตุไม่ใช่เพราะไม่คุ้นชินกับบรรยากาศดั่งคำกล่าวอ้างอย่างเมื่อวาน แต่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันต่างหาก ที่ทำให้เธอหยุดครุ่นคิดไม่ได้ คนบ้า! เข้ามาทำให้สับสนแล้วก็เดินหายเงียบไปเฉยๆ มันน่าทุบสักทีดีไหม!และใ

“ฉันเข้าใจเพราะฉันเป็นแม่ แต่ฉันจะไม่ยัดเยียดสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกหากมันทำให้ลูกต้องทุกข์ ฉันจะเลือกความสุขให้ลูก แม้มันจะไม่ถูกต้องที่สุดในสายตาของใครก็ตาม” สโรชายอมรับว่าไม่พอใจกับคำพูดของสามีที่ตัดสินนางแบบนั้น มีแม่ที่ไหนบ้างไม่อยากให้ลูกได้ดี แต่ถึงกระนั้นนางก็เข้าใจหัวอกของคนเป็นสา

“ตื่นแล้วเหรอ หิวหรือยัง รอพี่แป๊บนะเหลือผ้าอีกสองสามตัว” ว่าที่คุณพ่อลูกสองหันมาแย้มยิ้มให้เมียสาวที่ยืนมองอยู่ตรงระเบียง ก่อนจะหันกลับมาขะมักเขม้นกับผ้าในตะกร้าต่อจนเสร็จ “คุณซักผ้าเองเหรอ” เธอถามขึ้นเมื่อเขาเดินถือตะกร้าเปล่ากลับเข้ามาข้างใน “เปล่าพี่ใช้เครื่องซัก แต่ตากเอ

“นมอุ่นๆ มาแล้วคร้าบบบ... คุณแม่”เป็นภาพที่เห็นจนชินตา ทุกคืนก่อนนอนจอมพลจะยกแก้วนมอุ่นๆ มาประเคนให้เธอดื่มถึงเตียงนอน ไม่เพียงเท่านั้นบางคืนชายหนุ่มถึงขั้นลงมือนวดแขนนวดขาให้เธอผ่อนคลายโดยไม่ต้องร้องขอ เขาบริการดีชนิดที่เรียกได้ว่าเธออยู่ห่างไกลความลำบากไปมากโข ช่วงแรกๆ จันทร์นิลก็รู้ส