บทที่ 23 ไม่เคยเปลี่ยน

“เอเลน่า” มาเฟียหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง

รอบตัวของลูเซียโน่เหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ชั่วขณะ เขามองหญิงสาวร่างผอมบางที่คุ้นเคย เธอกำลังยืนเทนมใส่แก้ว และกระดกดื่มอยู่ข้างตู้เย็นภายในห้องครัว เขาตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน ที่แท้ก็อยู่ใกล้กันแค่นี้นี่เอง หญิงสาวเหมือนจะรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังแอบมองเธออยู่ ใบหน้าสวยคมหันขวับมาที่หน้าประตูห้องครัว ทำให้ลูเซียโน่รีบหดลำคอกลับไปแล้วยืนชิดหลังติดกำแพงทันที

อัญญารู้สึกเหมือนว่าจะมีคนแอบมองเธออยู่ตรงหลังบานประตู ด้วยสัญชาตญาณของสปายสาว ทำให้เธอวางแก้วนมลงบนโต๊ะ ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปหยิบมีดขึ้นมาถือเอาไว้ โดยที่ดวงตาของหญิงสาวก็ยังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องครัวที่ถูกเปิดเอาไว้อยู่

หญิงสาวเดินถือมีดตรงมายังบานประตูห้องครัวที่เปิดอ้าอยู่ มือบางจับมีดเอาไว้แน่นและยกขึ้นมาตั้งท่าเตรียมรับมือ อัญญาชะโงกหน้าออกไปดูกำแพงด้านนอกห้องครัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบอะไร หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นเพื่อหาสิ่งผิดปกติอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นเธอก็กลับเข้าไปในห้องครัวเพื่อเก็บแก้วนมมาล้างทำความสะอาดและเก็บมีดเข้าไว้ที่เดิม

อัญญาออกมาจากห้องครัว แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน เธอย่างกรายไปตามซ้ายของชั้นสองและเดินไปสุดทางเดิน เธอไปถึงห้องนอนตัวเองก็เอื้อมมือไปเปิดประตูและเข้าไปในห้องทันที โดยที่อัญญาไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนแอบจับจ้องและเดินตามเธออยู่

“โลกกลมจริงๆ” ชายหนุ่มแอบมองอัญญาอยู่ภายในความมืดมิด ลูเซียโน่ต้องพยายามเดินย่องเบาที่สุดเพื่อที่จะไม่ให้หญิงสาวจับได้ ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าตัวเองแอบมองหญิงสาวอยู่นานสักเท่าไหร่แล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะเข้าห้องนอนไปนานแล้ว แต่เขาก็ยังยืนไตร่ตรองทุกอย่างอยู่ภายในใจ เธอยังคงเหมือนเดิมและไม่ได้ดูเปลี่ยนไปเลยสักนิด ทั้งแววตา ท่าทาง การเดิน การมอง เขายังคงจดจำทุกอย่างบนร่างกายของเธอได้เป็นอย่างดี

ในช่วงเช้าตรู่ของวันใหม่ อัญญาก้าวลงจากชั้นสองอย่างเชื่องช้า ร่างผอมบางที่ยืดตรงดูสง่าแลดูเปราะบางแต่ก็แข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นมาและย่างกรายไปจนถึงห้องครัว 

โลล่าสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายแขนยาวสีเข้ม ที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เธอยืนอยู่ภายในครัวพร้อมกับมือเหี่ยวย่นที่ถือแก้วกาแฟขึ้นมาจิบด้วยใบหน้าสดใส อีกทั้งยังมีวิเวียนยืนอยู่หน้าเตาแก๊สกำลังใช้ทัพพีคนหม้อข้าวต้มตั้งอยู่ช้าๆ หางตาของโลล่าเหลือบไปเห็นเงาของคนตรงประตู โลล่าจึงหันมามองทันที

“ตื่นแล้วเหรออัญญา” เสียงสดใสของหญิงแก่ที่ยืนอยู่ด้วยท่าทางมาดมั่นตามสไตล์สาวบ้านไร่เอ่ยถามขึ้นมา

“ค่ะ” อัญญาเดินเข้ามาในห้องครัวอย่างเชื่องช้าพลางตอบกลับโลล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและหลบสายตา

“เป็นไงบ้างจ๊ะ ดีขึ้นหรือยัง” หญิงแก่แต่งตัวดูทะมัดทะแมงเอ่ยถามต่อ

“ดีขึ้นแล้วค่ะ” ดวงตากลมโตไม่กล้ามองสบตากับโลล่า เพราะอันที่จริงแล้วอัญญาไม่ได้เป็นอะไร แต่ที่เธอไม่ลงมากินข้าวเย็นเมื่อวานนี้ ก็เพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะลงมาเจอใคร

“ดีแล้ว ที่ไม่เป็นอะไรมาก” โลล่าพูดพลางส่งยิ้มอบอุ่นให้หญิงสาว

“ข้าวต้มเสร็จแล้วค่ะ” วิเวียนเลื่อนมือไปปิดไฟเตาแก๊สพร้อมกับบอกกล่าวทุกคนในห้อง

“ไปนั่งกินข้าวกัน” โลล่าบอกกล่าวอัญญา หญิงสาวจึงพยักหน้ากลับไปเบาๆ

วิเวียนตักข้าวต้มใส่ถ้วยสามถ้วย จากนั้นอัญญาก็ช่วยยกถ้วยข้าวต้มสองถ้วยออกไปวางบนโต๊ะ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินมานั่งลงที่โต๊ะทานอาหารพร้อมกัน

โลล่าลอบสังเกตอัญญา ในขณะที่พวกเธอกำลังกินข้าวไปได้สักพักหนึ่งแล้ว ก่อนที่โลล่าจะเอ่ยขึ้นมา

“วันนี้กินเยอะนะเนี่ย ปกติกินไม่ถึงครึ่งจานก็อิ่มแล้ว” 

เนื่องจากปกติอัญญาจะชอบทานอาหารน้อยและอิ่มไว ยังไม่ถึงครึ่งถ้วย อัญญาก็จะไม่กินต่อแล้ว แต่วันนี้หญิงสาวกลับทานอาหารเยอะกว่าปกติ

“เมื่อคืนไม่ได้กินข้าวค่ะ เช้ามาก็เลยหิว” อัญญาตอบกลับ ก่อนที่เธอจะก้มหน้าก้มตาทานข้าวต้มต่อ

ตอนนี้เธอต้องพยายามกินข้าวให้ได้เยอะกว่าเดิมแล้ว

โลล่า อัญญา และวิเวียน ทานอาหารในตอนเช้าด้วยกันอย่างช้าๆ พวกเธอไม่ได้เร่งรีบ และในแต่ละวันของพวกเธอก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ เมื่อพวกเธอกินอาหารเช้าเสร็จสรรพแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงาน วิเวียนอยู่ในบ้านเพื่อทำความสะอาดบ้าน ส่วนอัญญากับโลล่าก็เดินออกมาจากบ้านและตรงไปยังคอกสัตว์ทันที

วันนี้งานของพวกเธอค่อนข้างที่จะเยอะกว่าปกติ ทั้งให้อาหารโคนม รีดนม และงานจิปาถะอีกเยอะแยะเต็มไปหมด โลล่ามักจะให้อัญญาประสานงานกับคนงานต่อจากเธอ เนื่องจากในบางครั้งโลล่าไม่สามารถทำคนเดียวทุกอย่างได้ อัญญาจึงเหมือนเป็นมือขวาของโลล่าไปเรียบร้อยแล้ว วันนี้พวกเธอจึงต้องรีบเร่งทำงานกันเสียหน่อย อีกทั้งโลล่ายังต้องให้ช่างเข้ามาซ่อมแซมโรงเรือนในบางจุดอีกด้วย

“เหนื่อยหน่อยนะวันนี้” โลล่าเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่บอกกล่าวแผนงานวันนี้ให้อัญญาฟังเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ค่ะ” อัญญาพยักหน้าให้หญิงแก่เบาๆ 

“ตอนเที่ยงอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวให้วิเวียนต่อให้กิน”

“อะไรก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับอย่างแผ่วเบา แต่ตรงไปตรงมา

“จ้า” พูดจบ โลล่าส่งยิ้มจางๆ ให้อัญญาหนึ่งครั้ง 

จากนั้นทั้งสองคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง อัญญาเดินเข้ามาในโรงเรือนที่ไว้สำหรับรีดนมโค เธอกวาดสายตามองรอบโรงเรือน เหล่าคนงานหลายสิบคนเริ่มเข้ามาประจำที่ของตัวเองกันแล้ว อัญญาไม่ค่อยคุยกับใคร แต่เธอคอยช่วยงานคนแก่อยู่ตลอด อะไรที่เธอสามารถทำได้ เธอจะทำมันด้วยตัวเองทั้งหมด จนคนรอบข้างเริ่มคุ้นชินกับนิสัยของเธอ

เวลาผ่านล่วงเลยไป จนกระทั่งถึงสองทุ่มของวัน อัญญาทำงานเสร็จไปตอนหกโมงเย็น จากนั้นเธอก็กลับมากินข้าวที่วิเวียนจัดเตรียมไว้ให้ แต่โลล่ายังต้องประชุมกับลูกน้องต่อนิดหน่อย โลล่าจึงไม่ได้เข้าบ้านมาพร้อมกับหญิงสาว 

อัญญาขึ้นบ้านมาหลังจากที่เธอกินข้าวเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอรีบตรงดิ่งไปอาบน้ำชำระร่างกายทันที ก่อนที่หญิงสาวจะออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดลำลองในเวลาต่อมา หญิงสาวสวมเสื้อยืดสีดำคอวีผ้าเบาสบายกับกางเกงสีดำเข้ากัน เมื่ออัญญาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสรรพแล้ว หญิงสาวก็ปิดไฟเพื่อที่จะเข้านอนทันที

ร่างผอมบางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มพร้อมกับปิดเปลือกตาลงช้าๆ ซึ่งเวลาผ่านไปไม่นานสักเท่าไหร่เธอเคลิ้มหลับไปอย่างง่ายดาย

หญิงสาวผล็อยหลับไปได้เพียงครู่เดียว ทว่าความรู้สึกประหลาดบางอย่างกลับแล่นเตือนขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ความตื่นตัวทำให้เธอลืมตาขึ้นมาในเสี้ยววินาที

ทันทีที่เปลือกตาเปิดขึ้น มือปริศนาคู่หนึ่งกลับตะปบลงปิดปากเธอไว้แน่น ร่างสูงใหญ่ถาโถมคร่อมทับร่างบอบบางของเธออย่างรวดเร็ว ในชั่วขณะนั้นเอง แม้จะแทรกด้วยความตระหนก อัญญากลับรู้สึกถึงความคุ้นเคยจากมือหนาและแรงสัมผัสนั้น ราวกับเคยถูกสัมผัสมาก่อน

แค่เพียงเสี้ยววินาที อัญญาเลิกคิดเรื่องอื่นและออกแรงดิ้นพล่านอย่างแรง แต่ดูเหมือนชายร่างกำยำจะรู้ทันเธอราวกับว่าเขาเคยปะทะฝีมือกับเธอมาแล้ว ไม่ว่าเธอจะออกแรงขาเรียวดิ้น เขาก็จะออกแรงขาแกร่งมากดทับเรียวขา หรือไม่ว่าเธอจะพยายามยกมือขึ้นมา เขาก็ใช้มือแกร่งจับรวบมือเธอเอาไว้ได้ทัน

“ยังเซ็กซี่…และก็ดุเหมือนเดิมเลยนะ” 

เสียงทุ้มทรงพลังที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด อัญญาหยุดชะงักการเคลื่อนไหวไปชั่วครู่ เพราะเธอจำเสียงนี้ได้ขึ้นใจ ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในใจของเธอพร้อมกับคำถามมากมาย เธอนิ่งเงียบไปเพื่อประมวลผลเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ 

“อย่าร้องนะ เดี๋ยวคนในบ้านตื่นกันหมด” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเลิกดิ้นแล้ว เสียงทุ้มของลูเซียโน่จึงบอกกล่าวเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ มือแกร่งค่อยๆ ผละออกจากเรียวปากเล็กอย่างช้าๆ วันนี้ทั้งวันเขาแอบดูเธออยู่ตลอดเวลา แต่เขาแค่รอจังหวะเหมาะๆ เพื่อเข้าหาเธอก็เพียงเท่านั้น

“มาได้ยังไง นี่ตามฉันมาถึงที่นี่เลยหรือไง” เสียงหวานของอัญญาเอ่ยถามอย่างแข็งกร้าว

“ฉันปล่อยเธอไปแล้ว ฉันจะตามเธออีกทำไม” ลูเซียโน่ตอบกลับ ใบหน้าของเขาโน้มลงไปใกล้หญิงสาวมากขึ้น จนแทบจะติดกันอยู่แล้ว

“งั้นก็ปล่อยฉัน ออกไปจากตัวฉัน!!” ร่างผอมบางตั้งท่าจะดิ้นอีกครั้ง แต่ก็โดนแรงจากร่างกำยำกดทับเอาไว้

“เธอนี่มันเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ” 

“ปล่อยฉันแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วมาที่นี่ทำไม” มือบางตั้งท่าจะยกขึ้นมาดันอกแกร่ง แต่เขาก็ใช้มือที่ปิดปากเธออยู่ในตอนแรกเลื่อนมาจับกดข้อมือบางอีกข้างหนึ่งลงบนที่นอน กลายเป็นว่าในตอนนี้หญิงสาวถูกจับตรึงข้อมือเอาไว้ทั้งสองข้างเรียบร้อยแล้ว

“ก็ที่นี่คือบ้านของแม่ฉัน” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างยียวน

“แม่” อัญญาขมวดคิ้วกับคำตอบของลูเซียโน่

“ใช่…พรหมลิขิตจริงๆ เลยนะ…ว่าไหม?” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนที่เป่ารดแก้มเนียนขาวผ่อง ทำให้หัวใจของอัญญาเต้นระรัวและกระตุกวูบ