All Chapters of ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Chapter 21 - Chapter 30

ณ สนามบินดอนเมือง ฟ้าพราวลากกระเป๋าเดินทางพร้อมกับอุ้มที่รักออกมาจากห้องผู้โดยสารขาเข้า เธอกวาดตามองหาผู้ที่นัดแนะให้มารับไปทั่ว ก่อนจะเห็นเขายืนโบกมือให้อยู่ไม่ไกล จึงรีบลากกระเป๋าเข้าไปหา “ฉันไม่ไหวอ่ะแจ็ค ฉันอยากร้องไห้ให้น้ำตาท่วมโลกไปเลย” ว่าแล้วก็ปักหน้าผากลงกลางอกกว้างของชายหนุ่มหน้าตาหล่อตี๋แบบโอปป้าสไตล์เกาหลี เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ กล้ามแน่น แต่งตัวสะอาดสะอ้านและเนี้ยบกริบแบบลูกผู้ดี “โอ๋ๆ อยากร้องก็ร้องเลยแก แต่อย่าเอาน้ำตาเข้าวังเด็ดขาด เดี๋ยวท่านพ่อแกจะหัวใจวายตาย ถ้ารู้ว่าลูกสาวออกเรือนไปได้แค่สองวันก็ถูกผัวไล่ออกจากบ้าน” หนุ่มมาดเท่ลูบหลังปลอบใจเพื่อนสาวอย่างอ่อนโยนชายหนุ่มหน้าตาดีชนิดที่เป็นพระเอกได้แบบสบายๆ คนนี้เป็นเพื่อนสนิทของฟ้าพราวสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาชื่อ ‘แจ็ค’ จักรวาลหรืออีกชื่อที่รู้กันเฉพาะในหมู่เพื่อนสนิทก็คือ ‘แจ็คเกอลีน’เวลาอยู่กับเพื่อนสาวคนสนิทอย่างฟ้าพราว จักรวาลจะสาวแตกเต็มที่ แต่เวลาอยู่กับครอบครัวหรือออกงานสังคม เขาจะต้องแอ๊บแมนเต็มร้อย เพราะครอบครัวซึ่งสืบเชื้อสายนักรบเก่ามาตั้งแต่สมัยอยุธยายังเปิดใจยอมรับเ

หญิงสาวที่กำลังเคลิ้มไปกับการปลุกเร้าของสามีตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำพูดระคายหูจากปากของคนที่กำลังระบายจูบไปทั่วซอกคอ“ในหัวคุณมีแต่เรื่องแบบนี้หรือไง ฟ้าพราวผลักร่างหนาที่ทาบทับอยู่บนตัวเธอออกแล้วลุกออกจากเตียงไปยืนห่างจากเขาเป็นวา “ถ้าตามฉันมาถึงกรุงเทพฯ เพราะเรื่องนี้ก็กลับไปเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” ภูริดลลุกขึ้น พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างพยายามจะใจเย็นกับภรรยาให้มากที่สุด แล้วยกมือขึ้นเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าแบบลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเธอ “หยุดอยู่ตรงนั้นเลย” “ไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นก็ได้ มานั่งคุยกันดีๆ เถอะ” เขายังขยับเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้าใจเย็น “ฉันไม่ได้กลัว แต่ฉันรังเกียจคุณ” หญิงสาวย้ำเสียงหนัก น้ำตาคลอเบ้า ทั้งที่เคยบอกตัวเองแล้วว่าจะไม่ร้องไห้เพราะเขาอีก แต่ครั้งนี้มันเกินทนจริงๆ “คนป่าเถื่อน บ้ากาม ในหัวมีแต่เรื่องอย่างว่า ถ้าคุณแค่อยากมีเซ็กซ์ก็ไปมีกับคนอื่น กับคุณไหมอะไรของคุณนั่นก็ได้ สนิทกันมากไม่ใช่เหรอ ดูแลกันทุกเรื่องอยู่แล้วนี่ แล้วยังจะมีผู้หญิงอีกคนที่ฉันไม่รู้ว่าเป็นใครอีกคน” ว่าแล้วน

“สามีเหรอ” วาสิตาทวนคำเบาๆ แล้วแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “อ๋อ สามีชาวไร่ ที่เพิ่งแต่งงานกันน่ะเหรอ” เธอมองภูริดลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยามอย่างไม่เกรงใจ “งั้นก็ช่วยสอนมารยาทชาววังให้สามี ‘ชั้นต่ำ’ ของเธอด้วยนะว่าอย่าเที่ยวมาเดินถอดเสื้อ ทำตัวรุ่มร่ามในวังอย่างนี้อีก มันอุจาดตา” “จะมากเกินไปแล้วนะริต้า นี่สามีฉัน รู้จักให้เกียรติกันบ้าง แล้วที่เธอยังมีที่ซุกหัวนอนอยู่ตอนนี้ก็เพราะเงินของสามีฉัน จำใส่สมองกลวงๆ ของเธอเอาไว้ด้วย!” “ปกป้องสามีขนาดนี้เชียว” วาสิตาแสยะยิ้ม “ใช่! ฉันปกป้องเขา สามีฉัน ใครหน้าไหนก็ห้ามมาดูถูก” ฟ้าพราวทำท่าจะพุ่งเข้าใส่วาสิตา ภูริดลต้องจับตัวเธอไว้แล้วเป็นฝ่ายเตือนสติให้เธอใจเย็นลง “เบาๆ หน่อยคุณหญิง เดี๋ยวท่านพ่อของคุณหญิงก็ตื่นหรอก ท่านไม่ค่อยสบายอยู่ไม่ใช่เหรอ” เขากระซิบเตือน ตอนนี้เป็นเวลาเช้ามืด หม่อมเจ้าดนัยเทพและหม่อมมาลินีน่าจะยังนอนหลับอยู่ “เมื่อกี้คุณเสียงดังกว่าฉันอีก” ฟ้าพราวเถียงสามี “จ้า...” วาสิตาลากเสียงยาวอย่างประชดประชัน “รัก

“ถอดกางเกงให้ผมสิ”หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เธอรูดกางเกงชุดนอนผ้าฝ้ายของเขาลงมาตามท่อนขาแข็งแรงที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อ พร้อมกับกางเกงชั้นในสีขาว ปลดปล่อยท่อนเนื้ออวบหนาที่เหยียดขยายเกือบเต็มลำให้เป็นอิสระ ฉับพลัน ดวงตากลมโตสีคาราเมลก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอเคยเห็นมันมาแล้ว แต่ไม่เคยเห็นใกล้ชนิดที่เห็นเส้นเลือดนูนเป่งแทบทุกเส้นขนาดนี้“ลองสัมผัสมันดูสิ” ภูริดลบอกพลางจับมือเล็กมาโอบรอบความเป็นชายของเขาเอาไว้“คุณ...มัน...” ฟ้าพราวจะชักมือออกเมื่อแตะโดนท่อนเนื้อเรียบลื่นร้อนอุระ ทว่าเขาจับมือเธอบังคับให้รวบกำตัวตนอันแข็งขึงแล้วขยับรูดขึ้นลงตามความยาวอย่างเชื่องช้า เสียงครางลึกด้วยความพึงพอใจของเขาปลุกเร้าให้หญิงสาวกระสับกระส่ายและร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกครั้ง“ดูดมันสิ ทำเหมือนเวลาที่คุณดูดไอติม”ฟ้าพราวมองหน้าเขาสลับกับท่อนเนื้ออวบหนาที่อยู่ในอุ้งมืออย่างลังเลใจ และในเสี้ยววินาทีนั้น คำพูดที่เธอเคยบอกกับเขาก็ดังขึ้นในหัว‘ฉันจะทำให้คุณลืมผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต’มนุษย์ทุกคนมีสัญชาติญาณของความเป็นนักสู้ที่กระหายชัยชนะอยู่ในตัวด้วยกันทั้งนั้น ราชนิกุลผู้สูงศักดิ์อย่างฟ้าพราวก็

ภูริดลขับรถออกจากถนนย่อยเส้นเล็กหน้าวังดุษฎีรังสรรค์ออกมาสู่ถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองเพื่อซื้อชุดสำหรับไปงานเลี้ยงคืนนี้ ทว่าพอเห็นป้ายร้านขายยาอยู่ข้างหน้า เขาก็ชะลอความเร็วลงแล้วนำรถเข้าไปจอดที่หน้าร้าน “แวะร้านขายยาทำไม ไม่สบายเหรอ” ฟ้าพราวถามพลางยกหลังมือขึ้นแตะหน้าผากสามีด้วยความเป็นห่วง “นั่งรอในรถแป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมมา” เขาบอกหน้านิ่งแล้วรีบลงจากรถ ไม่ถึงห้านาทีก็กลับมา เขาโยนถุงยางอนามัยกล่องใหญ่ไปไว้ที่เบาะหลัง แล้วส่งแผงยาที่บรรจุยาเพียงแค่สองเม็ดกับน้ำดื่มหนึ่งขวดให้ภรรยา “กินยานี่ซะ” “ยาอะไร” ฟ้าพราวรับแผงยากับขวดน้ำมาแบบงงๆ “ยาคุมฉุกเฉิน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด “คุณไม่อยากมีลูกขนาดนี้เลยเหรอ” หญิงสาวถามเสียงแผ่ว ก้มมองแผงยาที่มีอยู่สองเม็ดในมือ พลันความรู้สึกเจ็บปวดก็อัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก “ผมยังไม่พร้อม คุณหญิงก็น่าจะยังไม่พร้อมเหมือนกัน” “ถ้าคุณยังไม่พร้อมที่จะมีลูก คุณก็ไม่ควรมานอนกับฉัน” “เราสนุกกันได้ แค่ต้องป้