All Chapters of ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Chapter 11 - Chapter 20

ภูริดลไม่สนใจเสียงหวานที่ต่อว่าต่อขาน เขารับรู้ได้จากการตอบสนองทางร่างกายของเธอว่าชอบสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ เพราะปลายถันสีกุหลาบที่ถูกไล้เลียและดูดดึงมันชูชันหดเกร็งอยู่ในปากของเขา ลมหายใจของเธอหอบกระชั้น มือที่ดันอยู่บนบ่าเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอแล้วกดศีรษะของเขาลงมาพร้อมกับแอ่นหน้าอกเข้าหาปากและลิ้นช่ำชองอย่างสุขซ่านอาจเป็นเพราะความปรารถนาที่ยังคั่งค้างอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนถึงทำให้เธอจุดติดเร็วขนาดนี้ เมื่อคืนนี้ หลังจากทุกอย่างหยุดชะงักลงกลางคัน เขาก็เข้าไปปลดปล่อยตัวเองในห้องน้ำ ส่วนฟ้าพราว เขาไม่รู้ว่าเธอได้จัดการกับความต้องการของตัวเองหรือไม่ แต่เท่าที่ดูจากความกระหายใคร่อยากของเธอตอนนี้ เขาคิดว่าไม่“ถ้าอยากมาก ผัวก็จะจัดให้” เขาพูดพึมพำอยู่กับทรวงอกอวบอิ่มแล้วเลื่อนตัวขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม เธอตอบสนองเขาอย่างอ่อนหวาน เผยอริมฝีปากขึ้นเพื่อเปิดทางให้เขาสอดแทรกปลายลิ้นเข้ามาในปากเธอฝ่ามือใหญ่ร้อนผ่าวที่ลูบไล้อยู่ข้างลำตัวลากเลื่อนลงมาตามเนินหน้าท้องแล้วสอดเข้าไปใต้ขอบกางเกงชั้นในตัวบาง กอบกุมและฟอนเฟ้นเนินเนื้อนุ่มอย่างอ่อนโยนก่อนจะกรีดปลายนิ้วไปตามรอยแยกแล้วสะกิดตุ่มต

รถเอสยูวีสีดำแล่นมาตามถนนคุณเส้นเล็กที่ราบเรียบผ่านประตูไร่ ‘ภูสรวง’ ออกไป สองข้างทางมองเห็นไร่ชากว้างใหญ่ “ไร่คุณชื่อภูสรวงเหรอ” ฟ้าพราวถามพลางหันหลังกลับไปมองป้ายชื่อไร่ขนาดใหญ่ให้ชัดๆ อีกที “คุณตั้งเองหรือเปล่า” “ใช่ ถามทำไม” เจ้าของไร่ที่ขับรถอยู่ถามเสียงกระด้าง “ชื่อเพราะ ความหมายก็ดี” “รู้เหรอว่าแปลว่าอะไร” “ภูแปลว่า ‘ดิน’ ส่วนสรวงก็แปลว่า ‘ฟ้า’ ตรงกับชื่อของเราสองคนพอดีเลย ดินกับฟ้า” “สองคำนี้แปลได้หลายความหาย” ภูริดลแย้งหน้าตึง ไม่ชอบใจที่เธอทึกทักแปลความหมายเข้าข้างตัวเอง “ไม่รู้แหละ ฉันชอบความหมายนี้ เหมาะแล้วที่เป็นชื่อไร่ของเรา” “ของเรา” ชายหนุ่มกระตุกหัวคิ้วเข้าหากันอย่างข้องใจ “ก็คุณบอกเองว่าสามีภรรยาก็เหมือนคนคนเดียวกัน เพราะฉะนั้นไร่ของคุณ ก็ต้องเป็นไร่ของฉันด้วยสิ” “กะจะมาฮุบสมบัติผมหรือไง” “ถ้าจะฮุบ ฉันไม่เอาแค่ไร่ชานี่หรอก ฉันจะเอาโรงแรมของคุณด้วย โรงแรมหรูระดับหกดาว ใหญ่ที่สุดในประเทศอีกต่างหาก” ฟ้าพราว

ฟ้าพราวหาเรื่องถ่วงเวลา ‘กินขนม’ กับภูริดลด้วยการจัดห้องให้ที่รักนานเป็นชั่วโมง โดยสามีของเธอยกห้องว่างที่อยู่ติดกับห้องนอนของเขาและเธอให้เจ้าแมวอ้วน เสร็จแล้วออกไปทำอาหารเย็นอย่างอ้อยอิ่ง “ถ่วงเวลาเก่งนักนะ!”เสียงเข้มที่ดังขึ้นบริเวณหน้าประตูห้องครัว ทำให้หญิงสาวที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดสีฟ้าพาสเทลแบบพอดีตัวกับกางเกงผ้ายืดเนื้อนิ่มสะดุ้งเฮือกเผลอทำมะเขือยาวผลอวบใหญ่หลุดมือกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่แทบเท้าของภูริดล“คุณไปรอข้างนอกก่อน ทำกับข้าวเสร็จแล้วฉันจะไปตาม” เธอบอกโดยไม่หันไปมองหน้าเขาชายหนุ่มหลุบตาลงมองมะเขือยาวที่นอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นนิดหนึ่งก่อนจะก้มเก็บมันขึ้นมา “มะเขือยาว เอามาทำอะไร”“ฉันจะทำยำมะเขือเผา”“ผมไม่ชอบ” เขาบอกเสียงห้วนแล้วถือมะเขือยาวเดินเข้าไปหาภรรยาที่ยืนหั่นผักอยู่ตรงโต๊ะสำหรับเตรียมอาหาร ร่างหนาแนบนาบเธอจากทางด้านหลังทั้งตัว บดเบียดสะโพกเข้ากับบั้นท้ายนุ่มอย่างอดใจไม่ไหว เนื่องจากอารมณ์ปรารถนายังคุกรุ่นคั่งค้างมาจากเหตุการณ์ที่ลานจอดรถในห้าง สาบานเลย วันนี้เขาจะไม่ปลดปล่อยความต้องการด้วยตัวเองอีกเด็ดขาด เขาจะต้องสุขสมด้วยฝีมือของภรรยาเนื้

กว่าที่พายุพิศวาสอันเร่าร้อนจะสงบลงได้ พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ภายในห้องนอนที่ค่อนข้างมืดมีเพียงแสงจันทร์สีนวลส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามากระทบร่างเปลือยเปล่าสองร่างที่นอนเคียงคู่กันอยู่บนเตียงนอน ภูริดลเอื้อมแขนผ่านลำตัวของฟ้าพราวที่กำลังนอนหลับอยู่ไปกดปุ่มเปิดโคมไฟหัวเตียง แสงไฟสีส้มสว่างจ้าแยงตาหญิงสาว ทำให้เธอตื่นขึ้นมา ทว่าไม่อาจขยับตัวได้เพราะรวดร้าวและเมื่อยขบไปทั้งเนื้อทั้งตัว โดยเฉพาะบริเวณจุดกึ่งกลางร่างกายที่เจ็บระบมจนน้ำตาซึม ถ้าอยากรู้ว่าเขา ‘กิน’ เธอไปทั้งหมดกี่รอบ ก็คงต้องนับเอาจากถุงยางอนามัยใช้แล้วหลากหลายรสชาติที่ตกเกลื่อนอยู่ข้างเตียง หญิงสาวปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง คิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและบอกกับตัวเองว่า เธอจะต้องไม่เสียใจ เขาไม่ได้บังคับขืนใจเธอ แต่เป็นเธอที่ยินยอมมอบร่างกายให้เขาด้วยความเต็มใจ ถึงแม้มันจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรักของทั้งสองฝ่าย แต่เธอก็กล้ายอมรับแบบไม่อายว่า เขาได้มอบความสุขให้เธอแบบที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต “ร้องไห้ทำไม เสียใจมากเหรอที่เป็นเมียชาวไร่”ฟ้าพราวได้ยินเสียงแข็งกระด้างดังขึ้นที่ข้

“จะทายาให้” เมื่อเธอไม่ยอมอ้าขาออกตามคำสั่ง เขาจึงจับต้นขาเธอแยกออกด้วยตัวเอง แล้วป้ายยาลงตรงจุดบอบช้ำ ค่อยๆ ลูบไล้ให้ทั่วอย่างอ่อนโยน “อื้อ...คุณ...พอแล้ว” ฟ้าพราวบอกเสียงสั่น สัมผัสของเขาทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งตัวอีกแล้ว “เจ็บอยู่ยังมีอารมณ์อีกเหรอ” เขาหัวเราะเสียงทุ้มต่ำในลำคอที่ข้างหูเธออย่างเย้ยหยัน “ฉันร้องเพราะเจ็บต่างหาก” เธอแก้ตัว แต่เขาก็รู้ทัน “ตรงนี้ของคุณเปียกแล้ว” เขาแกล้งสอดปลายนิ้วเข้าไปบริเวณจุดอ่อนไหวที่ชุ่มฉ่ำนิดหนึ่งแล้วชักออก “ฮื่อ...ขี้แกล้ง นิสัยไม่ดี” หญิงสาวกัดฟันข่มความรู้สึกแล้วดันตัวออกจากวงแขนแข็งแกร่งแล้วเดินหนีเข้าบ้าน แต่ก็ก้าวขายาวมากไม่ได้ เพราะเจ็บระบมที่กึ่งกลางกาย ภูริดลเดินตามไปช้อนตัวภรรยาขึ้นอุ้มแล้วพาไปวางบนเตียงนอนนุ่มในห้องนอน เขาจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากของเธอครั้งหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว “ไม่เอาแล้วนะ ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้วไม่เห็นหรือไง แล้วก็โกรธคุณอยู่ด้วย” “โกรธอะไร” “โกรธที่คุณมีผู้หญิงเยอะ แล้วก็พูดจ