All Chapters of ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Chapter 31 - Chapter 40

“ร้านหรู แบรนด์ดัง ต้อนรับลูกค้าหยาบคายแบบนี้ทุกรายเลยหรือเปล่าคะ” ว่าแล้วก็แค่นยิ้ม “คงไม่หรอกมั้งคะ แต่เพราะ เขาแต่งตัวไม่ดี แถมหน้าตาก็เหมือนโจรป่า ก็เลยได้รับการต้อนรับแบบไม่ให้เกียรติกันแบบนี้” “ใจเย็นก่อนคุณหญิง” ภูริดลเตือนภรรยาที่ชอบด่าว่าเขา แต่ไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนมาดูถูกเขาแม้แต่ครั้งเดียว “ไม่ต้องมาห้ามฉันเลยนะ ฉันเกลียดที่สุดเลยพวกที่ชอบดูถูกคน มองคนแค่เปลือกนอก พวกที่มองคนจนเหมือนไม่ใช่คน ทุเรศที่สุด!” หรรษาจ้องหน้าฟ้าพราวด้วยสายตาโกรธจัด แล้วหันไปแว้ดใส่ภูริดล “ดิน! ยัยเด็กโลกสวยที่ยืนด่าเจ้ฉอดๆ นี่เป็นใคร” “เมียผมเองเจ้” คนเถื่อนตอบเสียงอ่อยแบบที่ฟ้าพราวไม่เคยเห็นมาก่อน “เมีย!” หรรษาอุทานเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ “แกมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเจ้ไม่รู้” “ก็บอกให้รู้อยู่นี่ไง” ฟ้าพราวมองหน้าสามีสลับกับเจ้าของร้านสาวใหญ่หน้าตาเหลอหลา “เดี๋ยวนะ คุณสองคนรู้จักกันเหรอ” “เจ้หลิวเป็นลูกสาวของคุณป้าของผม เป็นหลานสาวคนโตของตระกูล” ภูริดลแนะนำพี่

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอนิดหนึ่งแล้วพูดยานคางอย่างน่าหมั่นไส้ “อ๋อ...งอนเรื่องนี้นี่เอง”ฟ้าพราวสะบัดตัวออกจากวงแขนของเขาแล้วเดินหนีไปนั่งเติมลิปสติกบนเก้าอี้ทรงกลมที่หน้ากระจก เขาไม่ได้เดินตามมานัวเนียเหมือนทุกครั้ง แต่ยืนเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงมองเธออยู่ที่เดิม“ผมไม่ลงทุนเพื่อคนที่ทิ้งผมไปขนาดนี้หรอกน่า”“แล้วทำไมต้องมานึกอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองวันนี้ด้วย”“เพราะคุณหญิงไง”หญิงสาวชะงักกึก ลิปสติกเกือบจะหลุดมือ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผ่านกระจกเงาบานใหญ่อย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำเพื่อเธอร่างสูงสง่าในชุดทักซิโดเรียบโก้เดินเข้ามาหยุดอยู่หลังเก้าอี้ แล้วโน้มตัวลงไปกระซิบบอกที่ข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง “ผมไม่อยากให้คุณหญิงไปทะเลาะกับชาวบ้านเพราะผมอีก”“นี่คุณ!” คนที่เกือบจะซึ้งหันมาแหวใส่ทันที “เห็นฉันเป็นคนยังไง ถึงจะได้ทะเลาะกับคนไปทั่ว”“คนหวงผัว เวลามีใครมาว่าผมทีไร คุณหญิงก็ฉะกับเขาทุกที” ภูริดลหัวเราะอย่างเปิดเผยแล้วหอมแก้มภรรยาไปหนึ่งฟอดอย่างอดใจไม่ไหว “คุณหญิงปกป้องความรู้สึกของผมมาหลายครั้งแล้ว วันนี้ผมจะไม่ทำให้คุณหญิงขายหน้า”“ทำตัวน่ารักก็เป็นด้วย”

ฟ้าพราวพาภูริดลเดินเข้ามาในห้องรับรองพิเศษซึ่งหม่อมเจ้าภาณุเดชและกวินตรากำลังนั่งคุยอยู่กับ ‘ปรมัตถ์’ นักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบสองปีที่ฟ้าพราวคุ้นเคยเป็นอย่างดี หญิงสาวชะงักเท้าอย่างกะทันหันจนคนตัวโตที่คล้องแขนกันอยู่ต้องพลอยหยุดเดินไปด้วยภูริดลก้มหน้ามองภรรยา เห็นเธอมองไปยังปรมัตถ์ด้วยแววตาที่มีความรู้สึกบางอย่างที่เดาไม่ออกซ่อนอยู่ในนั้น และมันก็ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจมาก “หญิงฟ้า มาแล้วเหรอลูก” หม่อมเจ้าภาณุเดชทักทายเมื่อหันมาเห็นหลานสาว “เพคะท่านลุง” ฟ้าพราวปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพาสามีเดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะ ถึงแม้จะกำลังว้าวุ่นใจเรื่องปรมัตถ์อยู่ แต่หญิงสาวก็ไม่ลืมสังเกตท่าทีของสามีที่มีต่อคนรักเก่า เขานิ่งมาก สีหน้าเรียบเฉยแบบสุดๆ ไม่แสดงความรู้สึกใดเลย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอสบายใจ เพราะรู้ว่าเขาเป็นคนปากแข็ง เก็บความรู้สึกเก่ง ในขณะเดียวกัน กวินตราก็มีท่าทีตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นภูริดลมางานนี้ด้วย แต่ก็ทำเป็นนั่งนิ่งเก็บอาการเช่นเดียวกัน “นี่น่ะเหรอ คนที่หญิงฟ้าแต่งงานด้วย” หม่อมเจ้าภาณุเดชถามด้วนน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างผู้ใหญ่ใจดี

ภูริดลตั้งใจจะพาฟ้าพราวกลับบ้านไร่ที่เชียงรายคืนนี้เลย เพราะตัวเขาเองก็ไม่ชอบความวุ่นวายของผู้คนในสังคมไฮโซเช่นกัน แต่มีอันต้องเปลี่ยนแผนค้างที่กรุงเทพฯ ต่ออีกหนึ่งคืน เพราะภรรยาของเขาต้องกลับไปรับ ‘ที่รัก’ ที่วังดุษฎีรังสรรค์ก่อน “ถ้าจะกลับมารับที่รักแบบนี้ น่าจะกินข้าวที่โรงแรมกันก่อน” ชายหนุ่มบ่นอุบขณะเดินเคียงคู่ภรรยาเข้าไปในห้องนอน“หงุดหงิดขนาดนี้ โมโหหิวใช่มั้ย” หญิงสาวถามพลางก้มลงอุ้มที่รักที่เดินเข้ามาคลอเคลียทันทีที่เห็นเจ้านายสาวกลับมา“หิวสิ หิวมากด้วย วันนี้ผมกินมื้อเช้าไปมื้อเดียวเอง” “อ้าว แล้วทำไมตอนกลางวันไม่หาอะไรกิน” “ก็มัวแต่วุ่นเรื่องโน้นเรื่องนี้ ไหนจะต้องไปตัดผม ไปหาชุดสูทใส่ไปงาน แล้วก็ต้องรีบไปคุยงานกับนักธุรกิจชาวสิงคโปร์แทนคุณพ่ออีก” ตอบพลางถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนไปไว้ที่ปลายเตียง จากนั้นก็กระชากหูกระต่ายออกอย่างสุดแสนจะรำคาญ เสร็จแล้วพยายามแกะกระดุมคอเม็ดบนสุดออก แต่แกะไม่ได้ “ฉันช่วย” ฟ้าพราววางที่รักลงบนพื้นก่อนเดินเข้าไปประชิดตัวสามีแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อแกะกระดุมให้ “สรุปว่าที่แต่งตัวหล่อขนาด

“ท่านพ่อคงยังไม่กลับจากงานเลี้ยง เอาไว้พรุ่งนี้เช้าฉันจะคุยกับท่านเอง วันนี้ท่านอาจจะยุ่ง เลยยังไม่ได้เอาเงินไปใช้หนี้คุณสันติ คุณอย่าเพิ่งโกรธนะ” “ท่านพ่อของคุณหญิงโกหกผม เอาคุณหญิงมาอ้าง แล้วก็หลอกเอาเงินผม แล้วยังสร้างหนี้ไว้จนคุณหญิงกำลังจะเดือดร้อนอีก แบบนี้จะไม่ให้ผมโกรธได้ยังไง” “คุณพูดเหมือนเป็นห่วงฉันเลย...ใช่หรือเปล่า” ฟ้าพราวถามเสียงแผ่วอย่างไม่แน่ใจ แต่ถ้าแปลความหมายจากสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่แบบไม่เข้าข้างตัวเอง ก็คิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากเขาเป็นห่วงเธอ “ถามออกมาได้ คุณหญิงเป็นเมียผม ไม่ห่วงเมียแล้วจะให้ห่วงใคร” หนุ่มชาวไร่เลือดร้อนหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำเอาภรรยาที่กำลังน้อยใจว่าสามีไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเธอหน้าเหวอไปอย่างคาดไม่ถึง “ขอบคุณนะที่เป็นห่วงฉัน” หญิงสาวบอกเสียงอ่อน จากนั้นน้ำตาเม็ดเล็กก็ร่วงพรู ตั้งแต่แม่ของเธอเสียไปเมื่อสิบปีก่อน ก็ไม่มีใครเป็นห่วง ไม่มีใครปกป้องเธอเหมือนที่ภูริดลกำลังทำ “ร้องไห้อีกแล้ว วันนี้เป็นอะไร ทั้งขี้งอน ทั้งขี้แย” พูดพลางเช็ดน้ำตาออกจากแ