บทนำ

“แล้วทศผิดอะไร พี่บอกทศมาทศผิดอะไร!” ทศวรรษร้องไห้โฮกำปั้นทั้งสองทุบอกอีกฝ่ายดังปัก ๆ ก่อนจะถูกรวบมือทั้งสองข้างไว้

“คุณผิดที่ไม่ยอมปล่อยวางเอง”

“ปล่อยวางงั้นเหรอ? เราเคยรักมากขนาดนั้น”

“อดีตก็คืออดีต” สองตาของทศวรรษเบิกกว้าง สองมือที่ฉุดยื้อชะงักก่อนจะพึมพำเหมือนคนไม่ได้สติ

“อดีต อดีตงั้นเหรอ ทั้ง ๆ ที่ไม่กี่เดือนก่อนคุณยังพร่ำบอกรักผมอยู่แท้ ๆ” สืบสานถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาจำไม่ได้สักอย่าง แต่ทศวรรษกลับโวยวายไม่เลิก สองตาแดงก่ำที่จ้องมองมาด้วยความตัดพ้อยิ่งทำให้สืบสานทำตัวไม่ถูก จึงจำใจต้องเบนสายตาไปทางอื่น แต่สองมือก็ยังรวบข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น เห็นตัวเล็กแบบนี้แต่พอโดนหลายหมัดก็จุกเหมือนกัน

“คุณจะลืมก็ลืมไป แต่ผมไม่ลืม และผมจะไม่ยอมเสียคุณไป คนอย่างทศวรรษเสียทองเท่าหัว แต่ไม่ยอมเสียผัวให้ใคร จำไว้!!” ทศวรรษตะโกนลั่นใส่หน้าเขาจนเจ้าตัวหน้าดำหน้าแดงไปหมด สืบสานทำได้เพียงเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ

“คนที่จะเสียใจก็คือคุณเอง…หยุดบ้าได้สักที”

“นอนกับผมสิ แล้วผมจะยอมหย่าให้ คุณทำได้ไหมล่ะ ถ้าทำให้ผมพอใจเร็วเท่าไหร่ คุณก็จะได้เป็นอิสระมากขึ้นเท่านั้น” สืบสานหลุบตามองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม

“ฝันไปเถอะ!” สืบสานเองก็ตอบกลับอย่างไม่ยอมเช่นกัน อีกฝ่ายชักจะบีบบังคับเขามากเกินไปแล้ว แค่ทะเบียนสมรสก็ปวดหัวมากพออยู่แล้ว หากเขายอมนอนกับทศวรรษจริง ๆ เรื่องราวคงจะไม่จบลงง่าย ๆ อย่างที่อีกฝ่ายลั่นวาจาเอาไว้แน่ ๆ

“เมื่อก่อนผมคงตาบอดที่หลวมตัวจดทะเบียนสมรสกับคุณ” ประโยคเดียวเหมือนมีมีดปลายแหลมด้ามใหญ่ฟันลงมากลางใจทศวรรษอย่างจัง แม้ภายในหัวใจเลือดกำลังไหลรินแต่ภายนอกที่แสดงออกนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ความดื้อรั้นถือดีที่ประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างจองหองและอวดดีถูกทุบด้วยประโยคเดียวจนแหลกละเอียดก็จริง แม้จะเจ็บปวดเจียนตายแต่เขาก็ยังโอบกอดความหวังอันน้อยนิดเอาไว้แถมยังเชิดหน้าไม่ยอมแพ้ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ไม่หวาดกลัวต่ออุปสรรคใด ๆ พร่ำบอกกับตัวเองว่าคนรักของเขาแค่ความจำเสื่อมชั่วคราวเท่านั้น เขายังมีโอกาส หากยอมแพ้ทุกอย่างที่ทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่าทันที รวมไปถึงความรักความสัมพันธ์ที่ร่วมต่อสู้ฝ่าฟันร่วมกันมายาวนานนับ 10 ปีก็จะสูญเปล่าและจบลงไปด้วย

ไม่มีทาง! เขาไม่มีวันยอมปล่อยมือจากสืบสานไปทั้งแบบนี้ หากเมื่อไหร่ความทรงจำของคนรักกลับคืนมาทั้งหมด และเจ้าตัวไม่ต้องการเขาแล้วด้วยหัวใจจริง วันนั้นทศวรรษจะเป็นฝ่ายเดินออกมาเอง และพร้อมจะยุติความสัมพันธ์ทางกฎหมายทันที แต่ไม่ใช่ตอนนี้…

ตอนนี้สืบสานเป็นเพียงคนป่วยคนหนึ่งเท่านั้น ทศวรรษปลอบใจตัวเองก่อนจะเชิดหน้าอย่างไม่ยอมแพ้

“หลวมตัวหรือไม่ ทะเบียนสมรสใบนั้นก็เป็นของจริง ทำตัวให้มันดี ๆ หน่อยคุณสามี อย่าหาว่าผมไม่เตือน” ใบหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยที่ยื่นเข้ามาใกล้ทำให้สืบสานต้องเอนตัวหลบ เมื่อกี้เขายังเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่แท้ ๆ ทศวรรษคนนี้เจ้าเล่ห์มากแผนการ และคงไม่ยอมหย่าขาดกับเขาง่าย ๆ

“ได้…แล้วอย่าหาว่าผมใจร้าย” ทั้งสองคนต่างสบตาไม่มีใครยอมแพ้ใคร ทั้ง ๆ ที่ความจริงมีคนแพ้อยู่แล้วตั้งแต่ไม่เริ่ม