บทที่ 1 เหตุการณ์พลิกผัน 4

“ใครแม่แก” พรรณพิลัยแผดเสียงออกมาทันทีด้วยความไม่ชอบใจ ทศวรรษที่กลับหลังหันกำลังจะเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

“อย่าหวังว่าแกจะอยู่ดีมีสุขเหมือนเดิม ตอนนี้ตาสืบเองก็จำอะไรไม่ได้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะขอหย่าจากแกในเร็ววันก็ได้” สองมือกำเข้าหาแน่นขนเห็นข้อขาว ทศวรรษสูดลมหายใจเข้าปอดหนัก ๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะหันมาเยาะเย้ย

“เหรอครับ ผมจะรอ…” เขาส่งกระแสจิตฟาดฟันผ่านทางดวงตาระหว่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้ ทศวรรษเป็นฝ่ายเก็บสายตากลับมาก่อน ก่อนจะเอ่ยบอกลากับคนป่วยที่นอนบนเตียงแน่นิ่งเช่นเดิม

หากสืบสานไม่เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงแบบนี้ เขาไม่มีวันปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแน่ สืบสานเองก็เลี่ยงการปะทะซึ่ง ๆ หน้ามาตลอด แต่ว่าวันนี้กลับแตกต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ ทศวรรษแทบจะถูกรุมกินโต๊ะ อีกฝ่ายทำได้เพียงมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

“ทศกลับก่อนนะครับ วันหลังจะมาเยี่ยมคุณใหม่”

“ศรีนวล หากผู้ชายคนนั้นเดินออกจากห้องไปแล้วอย่าลืมฉีดพ่นแอลกอฮอล์ให้ทั่ว ฆ่าเชื้อให้หมด เดี๋ยวลูกสืบจะติดเชื้อเอา” พรรณพิลัยจงใจสั่งแม่บ้านเสียงดังไล่หลังทศวรรษ เขาเปิดประตูออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูดังปังตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง

เชื้อโรคที่ว่า…ก็คือเชื้อเกย์ พรรณพิลัยคิดมาตลอดว่าลูกชายเป็นเกย์เพราะผู้ชายอย่างทศวรรษหลอกล่อ เธอไม่เคยยอมรับ และจะไม่มีวันยอมรับเป็นอันขาด!

ทางด้านทศวรรษได้ยินดังนั้นน้ำตาไหลอาบแก้มไม่พูดอะไรก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ เขาพยุงร่างกายที่แทบจะทรุดลงกับพื้นมายังลานจอดรถเมื่อประตูปิดลงเสียงร้องไห้โฮก็ดังขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก

หากเขารู้ว่าจะมีวันนี้ก็คงจะทำดีกับอีกฝ่ายมากหน่อย ทริปที่แพลนไว้จะไปเที่ยวด้วยกันก็เลื่อนออกไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเพราะทศวรรษคิดว่ายังไงพวกเขาก็อยู่ด้วยกัน และตอนนี้เป็นเวลาสร้างตัวอีกทั้งธุรกิจคราฟเบียร์ก็กำลังไปได้ดี เริ่มตีตลาดเพื่อนบ้าน และทศวรรษก็คิดว่าพวกเขารักกันขนาดนี้คงไม่มีปัญหาอะไรเข้ามากระทบกับชีวิตคู่สมรสเป็นแน่ ทะเบียนสมรสก็จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย แต่ทศวรรษไม่รู้เลยว่าเหนือสิ่งอื่นใดคือ...

ไม่มีใครสามารถควบคุมกงล้อแห่งโชคชะตาได้…อุบัติเหตุในครั้งนี้ก็เช่นกันที่มาสั่นคลอนชีวิตคู่ของพวกเขา

หากพวกเราไม่ได้รักกันและจับมือกันแน่นมายาวนานถึง 10 ปีเต็ม ไม่แน่ว่าทศวรรษอาจจะถอดใจในความสัมพันธ์ครั้งนี้แล้วก็ได้ แต่เพราะว่าสืบสานคอยค้ำยันโลกที่เหมือนจะถล่มไม่ถล่มแหล่ด้วยสองมือ ไม่ว่าจะแรงกดดันของครอบครัว เพื่อนฝูง คนรอบข้างถึงขนาดตัดขาดจากที่บ้านเพราะเขาเป็นต้นเหตุ แล้วทศวรรษจะปล่อยให้คนรักของเขาแบกโลกที่หนักหนาขนาดนั้นด้วยสองมือได้อย่างไร แต่แล้ววันหนึ่งมือหนึ่งคู่ที่คอยช่วยกันค้ำยันได้หายไป โลกของพวกเขาที่เหลือเพียงทศวรรษตัวคนเดียวไม่รู้ว่าจะค้ำยันได้มั่นคงไปจนถึงเมื่อไหร่

แต่เขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้คนรักกลับคืนมา แม้อีกฝ่ายจะเกลียดตัวเองมากมายแค่ไหนก็คุ้มค่า ขอแค่มีสืบสานอยู่เคียงข้าง ต่อให้ต้องเสียอะไรไปทศวรรษก็ยอม แม้จะต้องแลกมาด้วยสายตาเหยียดหยาม และความชิงชังก็ตาม