บทที่ 1เหตุการณ์พลิกผัน 3

“ไม่รู้จัก ใครครับคุณแม่” ทศวรรษเซไปสองสามก้าวก่อนจะจับปลายเตียงไว้แน่น หลุบตามองพื้นก่อนจะปั้นหน้าเย่อหยิ่ง

“พี่สืบจำผมไม่ได้จริงเหรอครับ ผมทศ…ทศวรรษ คู่สมรสของคุณ” ทศวรรษพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น หากเขาแสดงให้เห็นว่าตัวเองอ่อนแอขนาดไหน โอกาสที่จะได้สืบสานกลับคืนมาคงไม่ง่ายดายเป็นแน่ คำตอบนี้ทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ แม้กระทั่งคุณหญิงพรรณพิลัยเองก็ขบริมฝีปากเพื่อระงับอารมณ์เมื่อเห็นสายตาของลูกชายที่จ้องมองมาที่เธอเพื่อขอคำตอบ

“เอ่อ…จริงจ้ะ เขาเป็นคู่สมรสของลูก แต่ว่า…เป็นการแต่งงานที่ลูกเองก็ไม่ยินยอม ไม่เป็นไร หายก่อนค่อยว่ากัน”

“ผมกับเขา…” สีหน้าของสืบสานมีทั้งความสับสน ตกอกตกใจ และไม่คาดคิด สีหน้าทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของทศวรรษทั้งหมด ทศวรรษขอบตาแดงเรื่อแต่ก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ บางทีอาจต้องให้เวลากับคนป่วยอีกสักหน่อย

“ถ้างั้น…ผมขอตัวก่อนนะครับ” สองเท้าหมุนตัวหมายจะเดินออกจากห้องนี้ไปแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคุณหญิงพรรณพิลัยเอ่ย

“ลูกสืบนี่น้องเคธี คู่หมั้นของลูกตอนสมัยเป็นเด็กไงคะ น้องมาเยี่ยมลูกตั้งหลายวัน”

“เคธี?”

คุณหญิงพรรณพิลัยอาศัยจังหวะที่ลูกชายตัวเองสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปรีบอธิบาย เกรงว่าหากลูกชายความทรงจำกลับมาเหมือนเดิมจะไม่มีโอกาสดี ๆ อย่างนี้อีก พร้อมกับจดจ้องแผ่นหลังนั้นอย่างเกลียดชัง ‘ทศวรรษ’ คู่สมรสของลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลที่ว่าไม่มีอะไรดีและมีสิ่งที่เธอไม่ชอบเต็มไปหมด โดยเฉพาะทรงผมลากไทรที่ยาวระต้นคอนั่น มองเผิน ๆ หญิงก็ไม่ใช่ ชายก็ไม่เชิง ย้อมผมทองมาเชียว อีกอย่างไม่รู้ว่าเพราะเป็นคนหูเบาหรืออย่างไรถึงได้เจาะหูเยอะเสียขนาดนั้น ต่างหูพวกนั้นที่ยาวเรียงร้อยกันนั้นสะดุดตาอย่างจัง “เฮอะ” ยิ่งคิดยิ่งโมโหนึกถึงลูกชายตัวดีค้านหัวชนฝาและงานหมั้นกับหนูเคธีหรือเคท ที่ทางบ้านทำธุรกิจส่งออกและเครื่องดื่มเช่นเดียวกัน แต่เน้นในรูปแบบ Non-Alcohol หากสองบริษัทเกี่ยวดองกันนี่เป็นการควบรวม 2 บริษัทยักษ์ใหญ่ของประเทศในทางอ้อมเลยก็ว่าได้

เรือล่มในหนองทองจะไปไหน

แต่เจ้าลูกชายตัวดีกลับเห็นกงจักรเป็นดอกบัวไปเสียได้…แต่ก็ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเป็นใจให้เธอได้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับคืนมาอีกครั้ง

“อ้อ ถ้าตอนเด็กก็คงพูดได้อย่างไม่อายปากว่าเป็นว่าที่คู่หมั้น แต่ว่าตอนนี้ผมมีทะเบียนสมรส…คงเป็นได้แค่ชู้” ทศวรรษพูดทิ้งท้ายอย่างเจ็บแสบ

“ยุให้ผัวเมียเขาแตกแยกกัน บาปนะครับ”

“แก!” คุณหญิงพรรณพิลัยได้แต่เต้นเร่า ๆ อยู่ในอก ด้วยความที่เป็นผู้ดีทำได้เพียงส่งสายตาชิงชังให้กับอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปจับมือเคธี หญิงสาวสีหน้าไร้อารมณ์แต่ก็ร่วมผสมโรงอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ชู้เช้ออะไรกัน อีกอย่างสืบสานก็จำอะไรไม่ได้ในตอนนี้ อย่าไปฟังหมอนั่นให้มากเลยหนูเคท” พรรณพิลัยหันไปพูดกับว่าที่ลูกสะใภ้ที่แทบจะมอบมงให้โดยที่ไม่ต้องลงชิงตำแหน่ง

“หมอนั่น?” แม่ผัวก็รักเขามากจริง ๆ นั่นแหละ ทศวรรษได้แต่เฮอะในลำคอด้วยความไม่สบอารมณ์ หากที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลแล้วสืบสานไม่ได้ฟื้นมาจากอาการโคม่าเขาก็คงอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ ให้ความอัดอั้นตันใจได้ออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องนั้น ไม่ก็แกล้งชักกระตุกลงไปดีดดิ้นเร่า ๆ ที่พื้น แสร้งว่าผีเข้า แต่ตอนนี้ทศวรรษทำได้เพียงเก็บอารมณ์ขุ่นมัวนั้นไว้ในใจ

ทศวรรษรู้ว่าทางบ้านสืบสานไม่พอใจเขา แต่ไม่คิดว่าจะเกลียดชังกันมากถึงเพียงนี้ ที่ผ่านมาทศวรรษไม่เคยตอบโต้เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคือบุพการีของคนรัก แต่พอมาเจอเหตุการณ์นี้ต่อหน้า เขาก็ไม่อยากจะทนอีกต่อไป แต่พอเห็นสายตาของสืบสานที่จ้องมองมาแล้ว ทำได้เพียงกลืนก้อนอารมณ์โทสะลงไปในอก ลูกไฟนั้นกลับแผดเผาทรวงอกของเขาจนปวดแสบปวดร้อนไปหมด ทศวรรษกลืนก้อนสะอื้นลงคอเชิดหน้าอย่างไม่ยอมแพ้

“งั้นวันนี้ผมกลับก่อนนะครับ…คุณแม่!” ทศวรรษจงใจเน้นคำว่าคุณแม่ แล้วก็เป็นดังที่เขาคิด