All Chapters of รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL): Chapter 11 - Chapter 20

สืบสานที่รักษาตัวยังไม่หายดี แต่ทางบ้านโดยเฉพาะแม่ของเขาก็ผลักดันให้ลูกชายคนโตกลับมามีบทบาทในบริษัทของครอบครัวอย่างรวดเร็ว และเร่งรีบเสียจนสืบสานวางตัวไม่ถูก บ้านของเขาแตกต่างจากตอนที่อยู่โรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิงที่คิดเอาไว้แต่แรกนี่นะเหรอคือครอบครัวของเขา…ทุกอย่างดูแปลกตา ไม่ว่าจะข้าวของเครื่องใช้ รวมไปถึงความสัมพันธ์ของคนในบ้าน โดยเฉพาะพ่อของเขาที่เหมือนจะโกรธเคืองเขามากมาย ไม่แม้แต่จะไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล กลับมาบ้านหากไม่พูดจากระแทกแดกดันสักสองสามประโยคเหมือนว่าจะท่านจะไม่สบายใจแล้วที่ทศวรรษว่าเขาอยู่กินกับอีกฝ่ายมาร่วมสิบปีนั้นค่อนข้างเห็นเค้าลางความจริงอยู่เนือง ๆ หากเขาอาศัยอยู่ที่นี่จริง ๆ อย่างน้อยมันต้องมีความเคยชินอะไรบางอย่างที่ทำจนเป็นนิสัยไม่ว่าจะเป็นข้าวของเครื่องใช้สืบสานถนัดซ้ายเสื้อผ้า ข้าวของต่าง ๆ ที่ผุดมาในสมองของเขาจะต้องจัดอยู่ฟากซ้ายของตู้เป็นอันดับแรกสุดไม่ใช่ด้านขวา แต่การถนัดซ้ายไม่ได้เป็นมาแต่เกิด แต่เพราะตอนมหา’ ลัยเขาเกิดอุบัติเหตุจนแขนขวาต้องเข้าเฝือกอยู่นานเลยฝึกทำทุกอย่างด้วยแขนซ้าย สืบสานเป็นเหมือนลูกรักพระเจ้าที่เรียนเก่ง หัวดี เรียนรู้ได้ไว และเขี

ลังจากข่าวอึกทึกครึกโครมเรื่องทายาทเจ้าสัวบริษัทเครื่องดื่มดังประสบอุบัติเหตุเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพื่อนฝูงที่รู้จักสืบสานกับทศวรรษต่างก็โทรมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง แต่ทศวรรษกลับเก็บตัวไม่อยากจะพูดอะไรกับใครในตอนนี้ บรรดาเพื่อนฝูงก็ยิ่งทวีความเป็นห่วง ไลน์กลุ่มพลันมีข้อความถามไถ่เด้งเข้ามาไม่ขาด ทศวรรษที่เอาแต่นอนจมเตียงกว้างไม่ได้กินข้าวกินปลามาจนเวลาล่วงเลยบ่ายสามถึงลุกจากเตียงมาตอบกลับ ส่งสติ๊กเกอร์ไปสองสามตัว ตอนนี้เขาไม่อยากพูดคุยอะไรกับใครทั้งนั้น อีกทั้งทางด้านบริษัทก็เกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน ทุกสิ่งทุกอย่างประเดประดังเข้ามาจนเขาเองก็ตั้งตัวไม่ถูกเหมือนกันสืบสานเป็นผู้บริหารดูแลบริษัทเล็ก ๆ แห่งนี้มาตั้งแต่ต้น แต่พอไม่มีสืบสาน ทศวรรษต้องรับหน้าที่นี้ทั้งหมดเพราะว่าตัวเองดูแลส่วนการผลิตและจัดจำหน่ายเป็นส่วนใหญ่ เรียนรู้งานใหม่หมด ภาระหน้าที่ก็หนักมากขึ้นเป็นเท่าตัว สืบสานเองก็กลับไปเรียนรู้การบริหารจากธุรกิจของครอบครัว แต่ยังดีที่ออกงานร่วมกันบ้างตามข้อบังคับที่พูดกันไว้ตั้งแต่ต้น ทศวรรษรู้ดีว่าตัวเองต่ำช้าแค่ไหนในสายตาของสืบสานตอนนี้ แต่เขาเสียอีกฝ่ายไปไม่ได้จริง ๆ ถึงได้บีบบั

“สวัสดีครับ และขอโทษด้วยพอดีผมเลือดกำเดาไหลพอดี” ทศวรรษจงใจโป้ปด ทศวรรษยกมือไหว้อย่างนอบน้อมจะหันหลังกลับ“เดี๋ยว เช็ดเลือดที่พื้นด้วยสิ เลือดของเธอจะให้ใครมาเช็ดไม่ทราบ” คุณหญิงพรรณพิลัยเบะปากพลางพยุงลูกชายให้กลับไปที่เตียงพร้อมกับยื่นกล่องกระดาษทิชชูให้“อะ เช็ดสะสิ” เขารับกล่องกระดาษทิชชูมาด้วยฝ่ามือที่สั่นเทา ค่อย ๆ นั่งยอง ๆ ซับเลือดที่พื้นพร้อมกลับมืออีกข้างที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเลือดกำเดาที่ไหลออกมาไม่หยุดจนผ้าเช็ดหน้าชุ่มไปด้วยเลือด เขาหยิบทิชชูที่เปื้อนเลือดตัวเองพวกนั้นใส่ในกระเป๋ากางเกงตัวเอง ยัดจนกระเป๋ากางเกงตุงไปหมด“ทิ้งไว้กลัวว่าจะเกะกะสายตาของคุณแม่เปล่า ๆ ผมขอไปล้างมือหน่อยนะครับ”“เชิญ” คุณหญิงพรรณพิลัยเชิดหน้าไม่หันมามองด้วยซ้ำไป กุลีกุจอนำผลไม้ที่ปอกเปลือกวางตรงหน้าลูกชายอย่างเอาใจ“สละที่ลูกชอบทานไง” แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยของลูกชายนั้นกลับฉายชัดออกมา จดจ้องอยู่ที่ประตูห้องน้ำจนพรรณพิลัยรู้สึกว่าไม่ได้การ“ลูกสืบ หมอบอกว่าอีกไม่กี่วันลูกจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะ” ประโยคนี้ถึงได้เรียกความสนใจของสืบสานกลับมา“เหรอครับ”“แม่จัดห้องไว้ให้ลูกแล้ว รับรอง

วันนี้สมาชิกอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมหน้า แต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับไม่ได้ครื้นเครงหรือสุขสันต์อย่างที่ควรจะเป็น ต่างคนต่างทานเงียบ ๆ เหมือนมีอะไรในใจ จนคุณหญิงพรรณพิลัยอดที่จะเอ่ยทำลายความเงียบออกมาไม่ได้“ลูกสืบ งานเป็นยังไงบ้างจ้ะ” ผู้เป็นแม่ถามพลางตักแกงใส่ชามพลางเลื่อนมาทางเขาอย่างเอาใจ“ของโปรดลูกทั้งนั้น” สืบสานก้มมองแกงจืดในถ้วยตรงหน้าไม่ปริปากพูดอะไร พลางครุ่นคิด เขาชอบกินแกงจืดงั้นเหรอ“งานก็เรื่อย ๆ น่ะครับ ต้องเรียนรู้ใหม่หมด”“แล้วแกคิดยังไงกลับมาบริหารที่นี่” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม พรรณพิลัยเห็นท่าว่าไม่ดีจึงเอ่ยเตือน“คุณค่ะ ลูกเพิ่งหาย…”“หึ ถ้าแกไม่เกิดอุบัติเหตุไม่รู้ว่าชาตินี้จะซมซานกลับมาบ้านไหม” สืบสานวางช้อนส้อมในจาน ก่อนจะหลุบตาเอ่ยเสียงเรียบ“แล้วก่อนหน้านี้ผมไปอยู่ที่ไหนงั้นเหรอครับ”“ยังมีหน้ามาถาม!” สืบศักดิ์ขึ้นเสียง“คุณพ่อคะ” สานฝันท้วงเบา ๆ เพราะเกรงว่าอาหารค่ำมื้อนี้จะกลายเป็นคว่ำโต๊ะแทน“กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่ายเลยนะคะ” ทอฝันก็ผสมโรงช่วยไกล่เกลี่ย สืบศักดิ์เองก็วางช้อนส้อมไว้ในจานประสานมือเท้าแขนกับโต๊ะ“กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่ายจริงแหละ พี่ชายแกหัวรั้นขนาดไหน หากไม่ใ

ทศวรรษแม้ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นเรื่องจริง แต่เหตุการณ์ตรงหน้าก็ตามหลอกหลอนและรบกวนจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นข่าวหน้าหนึ่งทุกช่องทางออนไลน์ “ทายาทตระกูลดังประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ” ไม่ว่าจะครอบครัวเพื่อนฝูงของเขาที่ถามไถ่มา ทศวรรษล้วนโป้ปดเพื่อให้ทุกคนวางใจโดยเพราะกับครอบครัวของเขา แต่กลับเลือกที่จะเก็บทุกสิ่งไว้กับตัว เขาค้นหาข้อมูลมากมายว่าอาการหลงลืมความทรงจำในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุอาจเกิดขึ้นได้ แต่ระยะเวลาที่ความทรงจำจะกลับมาไม่แน่นอนขึ้นกับตัวผู้ป่วยเองส่วนหนึ่งแต่ก็ไม่มีอะไรจะการันตีได้ว่าความทรงจำที่หายไปเหล่านั้นจะหวนย้อนคืนกลับมาหลายสัปดาห์มานี้ใบหน้าของเจ้านายดำคล้ำและดูไร้ชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะแววตาคู่นั้นที่มักสุกสกาวและใบหน้ามักยิ้มแย้ม มีบางทีที่เคร่งเครียดแต่ก็ไม่บ่อยนัก ทศวรรษเป็นเจ้านายที่ไม่เหมือนเจ้านายเสียทีเดียว แต่ปกครองพนักงานเสมือนตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัว อีกทั้งคู่ชีวิตที่มักจะเดินทางมาทำงานร่วมกันประจำ ที่ผ่านมาเลขาหน้าห้องอย่างเธอมองเห็นทุกการกระทำของคนทั้งสอง คุณสืบสานแม้จะมีนามสกุลดังห้อยท้ายแต่ก็วางตัวดี ไม่เคยเอาบารมีคร