All Chapters of รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL): Chapter 21 - Chapter 30

ปลายฟ้า : “เช็ดน้ำตาแล้วมากินข้าว ผอมกะหร่องขนาดนี้ดีที่ไม่ขาดสารอาหารไปซะก่อน” ทศวรรษเดินตามไปยังห้องครัว เห็นต้นตาลควงสากด้วยท่าทางคล่องแคล่วต้นตาล : “นั่งรอแดกอย่างเดียวเลยค่ะคุณทศ วันนี้แม่ครัวหัวป่ามาเอง…รับรองอร่อยชัวร์”มะเดี่ยว : “คงไม่ใช่คนกินตาย คนคายรอดนะคะอีต้น”ต้นตาล : “เดี๋ยวก็ทุบด้วยสากเลยอีนี่”ภายในห้องครัวก็มีเสียงครกสากกระทบกัน บ้างเสียงจิกกัดของบรรดาเพื่อน ๆ ที่ทำให้ภายในห้องที่ไร้ชีวิตชีวาก่อนหน้ากลับมีเสียงหัวเราะครึกครื้นของคนทั้งสี่ดังลอดออกมาอีกครั้งปลายฟ้า : “แม่งคิดได้ไงวะ ส้มตำกับโรเซ่”ต้นตาล : “อีห่า! ที่นี่ไม่ใช่ภัตตาคาร 5 ดาว มึงจะแดกวิสกี้ขวดละหมื่นกับจิ้มแจ่วปลาร้ายังไงก็ได้ทั้งนั้น”ปลายฟ้า : “แต่ก็เข้ากันดี…ใช่มะอีทศ”ทศวรรษ : “อือ…อยู่ที่ความพอใจ”ปลายฟ้า : “เห็นมะ”ปลายฟ้าว่าพลางพยักพเยิดหน้าไปทางทศวรรษที่เห็นด้วยกับความคิดของตัวเอง เมื่อสุรากับแกล้มพร่องไปส่วนหนึ่งก็ถึงเวลาเปิดเปรยความรู้สึก บางครั้งความอัดอั้นตันใจก็ต้องอาศัยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นตัวกระตุ้นต้นตาล : “อย่าว่างั้นว่างี้เลยนะอีทศ เมื่อก่อนที่กูเคยเตือนมึงว่าอย่าเอาชีวิตไปผูกติ

“สุดท้ายผมอยากจะขอบคุณความยากลำบากในวันนั้นที่ผมกับคุณสืบสานได้ร่วมฝ่าฟันกันมา หากไม่มีเขาผลิตภัณฑ์ตัวนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น อยากจะให้ทุกคนปรบมือให้กับความทุ่มเทและพยายามอย่างลำบากที่ผ่านมาให้กับคุณสืบสานที่นั่งอยู่ตรงข้างล่างเวทีด้วยครับ” เสียงปรบมือดังกระหึ่มมากกว่าครั้งแรกเสียอีก สืบสานที่นั่งอยู่ด้านล่างทำหน้าไม่ถูกเมื่อมีกล้องมากมายต่างก็จับภาพใบหน้าของเขาทำได้เพียงแต่ยกมือพนมและลุกยืนขึ้นไหว้ไปทั่วรอบทิศทางอย่างนอบน้อม แม้จะความจำเสื่อมแต่กิริยามารยาทยังคงเดิม และตัวสืบสานเองหลังจากฟื้นมาก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเบียร์ที่ว่านั่นเลย และอดที่จะมองขึ้นไปยังบนเวทีไม่ได้ที่เห็นทศวรรษฉีกยิ้มให้เขาด้วยความจริงใจ แววตามีความปีติยินดีเอ่อล้นอยู่ในนั้นพลางสบตาเขาแล้วชูถ้วยรางวัลในมือมาทางเขาเช่นกัน สืบสานหลุบตาลงก่อนจะก้มลงนั่งตามเดิมไม่ได้มองไปยังบนเวทีอีกหลังจากพบปะพูดคุยกับแขกเหรื่อในงานก็ขอตัวกลับ บางคนก็คุ้นหน้าคุ้นตา และพูดคุยตอบกลับอย่างมีมารยาท แม้เขาจะไม่ชอบทศวรรษแต่ทว่าต่อหน้าคนอื่นก็วางตัวอย่างดี แม้จะมีบางคนที่เข้ามาถามเรื่องส่วนตัวบ้างแต่เขาก็ตอบแบบขอไปที ไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่า

นับวันความสัมพันธ์ทั้งสองกลับร้าวฉานมากกว่าเดิม ทศวรรษแม้จะร้อนใจมากแค่ไหนแต่ก็ทำได้เพียงจัดการงานตรงหน้าให้เสร็จโดยเร็ว บริษัทของเขากำลังจะย้ายฐานการผลิตไปที่บ้านเกิดในจังหวัดจันทบุรี ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าความคิดใครสืบสานเหมือนนักวางแผนมือฉมัง ทศวรรษเองก็ขบคิดมาหลายวัน เพราะอะไรสืบสานถึงให้เขาย้ายบริษัทไปที่บ้านเกิด รวมไปถึงตอนนี้กำลังก่อสร้างบ้านไม่ไกลจากบ้านเดิมของเขา หรือนี่อาจเป็นสัญญาณแรกที่สืบสานให้เขาได้ตั้งตัวไม่แน่ว่าอีกฝ่ายอาจกำลังหมดรักเขาแล้วก่อนจะเกิดอุบัติเหตุก็เป็นได้ทศวรรษสะบัดไล่ความคิดนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว หากเป็นอย่างนั้นจริงเช้าวันนั้นพวกเรายังกอดกันกลม สืบสานเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะหมางเมินหรือทำตัวห่างเหิน กลับกันพวกเราต่างกอดกันและกันอย่างหวงแหนมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำทศวรรษลูบไล้ไปยังแปลนบ้านตรงหน้า นึกไปถึงตอนที่สืบสานเอาแปลนบ้านหลังนี้มาให้เขาดู“ตรงนี้ห้องของเรา ตรงกับพระอาทิตย์ขึ้นพอดี”“ไม่เอา วันไหนนอนตื่นสายพระอาทิตย์เผาจนเกรียมแน่” ตอนเด็ก ๆ นายแม่บ่นแทบทุกวัน สายโด่ป่านนี้ลูกชายตัวดียังไม่ยอมโผล่หัวออกมาจากห้อง พระอาทิตย์เผาก้นเขาจนแสบร้อนแต่ทศวรรษก็ไม

สืบสานกวาดสายตาไปยังอาหารคาวหวานละลานตาบนโต๊ะก่อนจะหยุดที่น้ำลำไยสองแก้วนั้น เขาแกะคว้ามาดื่มทันที ทศวรรษหลุบตาส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคนตรงหน้า ก็ไอ้ของที่ว่ามามันเป็นของที่สืบสานชอบทานทั้งนั้น สืบสานที่ถูกเลี้ยงและเติบโตมาอย่างดีในบ้านเศรษฐีกลับชอบทานอาหารบ้าน ๆ ง่าย ๆ แบบนี้ และเขาเองก็หลงรักความง่าย ๆ สบาย ๆ ของเจ้าตัว เป็นลูกคนรวยที่ถ่อมตัวและติดดินเสียจนเข้าไม่ต้องโน้มกิ่งดอกฟ้า แต่เจ้าตัวกลับโน้มกิ่งมาหาคนบ้าน ๆ ปอน ๆ อย่างเขาเองต่างหาก และนี่คงเป็นมื้อแรกที่เรานั่งทานข้าวด้วยกันโดยไม่มีปากเสียง“อร่อยใช่ไหมล่ะ” เมื่อเห็นสืบสานตักข้าวในกล่องจนพร่องไปเกือบครึ่งก็อดที่จะหยอกเย้าไม่ได้ บ้านไม่ใช่เซฟโซนสำหรับทุกคน ลูกอย่างสืบสานเองก็เช่นกัน แต่เขาจะพูดอะไรได้ ในเมื่อตอนนี้เหตุการณ์ทุกอย่างเปลี่ยนไป สืบสานตรงหน้าก็ไม่ใช่สืบสานคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก“เวลากินไม่พูด”“ทำไมคุณพูดได้” ทศวรรษเถียงกลับทันที สืบสานเคี้ยวข้าวจนหมดปากก่อนจะเปิดปากพูด“ตอนผมพูดไม่มีข้าวอยู่ในปาก” ทศวรรษที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปากได้แต่ถลึงตาใส่อีกฝ่าย สืบสานจ้องมองอีกฝ่ายที่นั่งทำตาค้อนปะหลับปะเหลือกใส่เขา สืบสา

“อ้อ แล้วแกว่าฉันควรจะยกโทษให้กับความดื้อด้านและหัวขบถของแกไหมล่ะ”“หากตัดเรื่องนี้ออกไป มีครั้งไหนที่ผมทำให้พ่อหนักใจบ้าง” ท่านเจ้าสัวเองก็เม้มปากจ้องมองลูกชายตรงหน้าที่ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็ง และยืนหยัดด้วยสองขาของตัวเองมาหลายปี เงินในบัญชีของลูกชายภายใต้เงินกงสีอีกฝ่ายไม่เคยถอนไปใช้แม้แต่บาทเดียว จากไปเพียงแค่ตัวจริง ๆ“ฉันก็อยากจะรู้ว่าทศวรรษอะไรนั่นมีดีอะไรนัก แกถึงได้…”“ที่ผมมาในวันนี้จะบอกคุณพ่อว่า ทศวรรษจะย้ายมาอยู่ที่นี่”“แก…” ท่านเจ้าสัวถอนหายใจได้แต่จ้องมองหน้าลูกชายที่เอาแต่นั่งก้มหน้าหลุบตามองพื้นอยู่นั่น“นี่เป็นความคิดแก?” สืบสานเงยหน้าขึ้นมามองเอกสารปึกใหญ่ที่ถูกเลื่อนมาข้างหน้า เขาเปิดดูพร้อมกับพยักหน้าช้า ๆ“ใช่ครับ หากคุณพ่อไม่เห็นด้วย—” มันเป็นเอกสารที่เข้าเก็บรายละเอียดและวิเคราะห์จากการเข้าไปในไลน์การผลิต สิ่งเดิมที่มีมันดีอยู่แล้วนั่นก็จริง แต่ทว่าความเก่าบางครั้งก็เป็นเพียงการยึดติด ควรจะตีตลาดคนรุ่นใหม่ที่เป็นทั้งแรงงาน และผู้เสียภาษีคนใหม่ มากกว่าให้ความเก่าความขลังที่เคยมีตายไปกับกาลเวลา“ฉันจะกลับไปคิดดูอีกที” สืบสานจ้องมองหน้าพ่อตัวเองด้วยความไม่เชื่อหู“ทำไ