รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL)의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

“สานฝันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหนีออกจากบ้านไปแบบนั้น” พรรณพิลัยพูดเสียงสั่น “ต้องมีคนคอยให้ท้ายแน่ ๆ ปกติยัยฝันเคยทำแบบนี้ที่ไหน”ทศวรรษเอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ สืบสานเองไม่รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าที่มีรอยฝ่ามือทั้งห้าประดับอยู่อย่างชัดเจน ไหนจะมุมปากที่แตกเลือดซิบนั้น“สานฝันมีอะไรก็พูดมา พ่อจะให้ความยุติธรรมกับทุกคน ผิดคือผิด ไม่มีการเข้าข้างใครทั้งนั้น” ทอฝันเองก็นั่งอยู่โซฟาข้าง ๆ แม่ตัวเอง คอยลูบหลังให้ด้วยสีหน้าที่ตึงเครียดไม่ต่างกัน ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวคนเล็ก ๆ ที่จู่ ๆ ก็หายออกจากบ้านไปดูจากสถานการณ์คงไม่ใช่เรื่องดี…ทอฝันคิดในใจ“ห้องนอนหนูมีกล้องวงจรปิดค่ะ” ทุกคนในห้องเงียบกริบ บ้างตกใจ ทุกสายตาล้วนจดจ้องไปยังร่างที่ร้องไห้สั่นเครือกับหน้าอกของท่านเจ้าสัว“จะเป็นไปได้ยังไง” พรรณพิลัยพูดติด ๆ ขัด ๆ แต่สองมือกลับกำเข้าหากันแน่น ใบหน้าซีดเผือดรวมไปถึงน้ำเสียงที่สั่นเครือตอนพูดออกไปเมื่อครู่“เป็นไปได้หรือไม่ได้เดี๋ยวก็รู้เอง ห้ามทุกคนในห้องนี้ออกไปไหนทั้งนั้น!” น้ำเสียงเฉียบขาดรวมไปถึงสายตาคมกริบที่จดหน้าภรรยาท

ทอฝันที่ไม่เข้าใจกับสถานการณ์ก่อนหน้าเอ่ยถาม หลายเหตุการณ์ประเดประดังเข้ามา พริบตาเดียวบ้านคุณาปกรที่เงียบสงบเหมือนมีคลื่นขนาดใหญ่ถาโถมเข้ามาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทุกคนต่างซัดเซ บ้างเปียกปอน บ้างเหน็บหนาวไปตาม ๆ กัน“นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ” สี่พ่อลูกกำลังนั่งคุยกันในห้องชาของท่านเจ้าสัว ทั้งสี่นั่งคุกเข่าหันหน้าชนกัน มีโต๊ะชาคั่นกลาง ส่วนสืบสานนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นบิดาที่มีใบหน้าอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด เส้นผมสีดอกเลาที่แซมออกมายิ่งขับให้ท่านเจ้าสัวดูแก่ลงชั่วพริบตา แววตาที่นั่งมองหน้าลูกทุกคนล้วนมีความทุกข์ใจแฝงอยู่ในนั้น“คุณาปกรที่มั่งคั่ง มั่งคงเป็นปึกแผ่นคงกลายเป็นอดีตในวันวาน” ท่านเจ้าสัวถอนหายใจก่อนจะยกชาขึ้นมาจิบด้วยท่าทีที่สงบ แต่หัวใจกลับเต้นระรัว“บริษัทมีปัญหาเหรอคะ” สานฝันเลียบเคียงถาม แม้ว่าข่าวตามเพจลงทุนต่าง ๆ จะเริ่มแชร์เกี่ยวกับเรื่องประชุมผู้ถือหุ้นคราวก่อนบ้างแล้ว สามคนที่เหลือต่างก็มีสีหน้าแตกต่างกันออกไป“แล้วลูก ๆ คิดยังไง ถ้าพ่อจะวางมือ” เกิดความเงียบเข้าปกคลุม กลับเป็นคนเล็กอย่างสานฝันที่เอ่ยออกมาด้วยความจริงใจ อีกอย่างสานฝันก็ไม่ได้อยู่ในส่วนการบริหารธุรกิจเครื่องดื่ม

ทศวรรษลงมาทานข้าวก็เห็นเพียงสืบสานนั่งอยู่คนเดียว เขาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงพลางกวาดตามองรอบ ๆ ไม่เห็นใครอื่นแม้อยากจะอ้าปากถามแต่แม่บ้านกลับจัดจานวางลงตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว“ข้าวต้มปลาค่ะ”“ขอบคุณครับ” จัดวางแก้วน้ำส้ม แก้วนม ผลไม้เสร็จเรียบร้อยแม่บ้านก็ล่าถอยออกไป สืบสานที่นั่งตรงข้ามกับทศวรรษก็นั่งทานเงียบ ๆ ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเช่นกัน ตอนจิบน้ำยังพอทำเนา แต่พออ้าปากจะตักโจ๊กเข้าปากมุมปากเจ็บจนต้องร้อง “ซี๊ด” ออกมาสืบสานเงยหน้าขึ้นมามอง ทศวรรษที่จับมุมปากตัวเองก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับสืบสานด้วยเช่นกัน ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง“ขอช้อนเล็ก ๆ หนึ่งคันครับ” แม่บ้านได้ยินก็เดินไปหยิบมาวางข้าง ๆ จานผลไม้ของทศวรรษ“ขอบคุณครับ” ทศวรรษเอ่ยขอบคุณแม่บ้าน ก่อนจะแอบมองคนตรงข้าม ตักโจ๊กเข้าปากด้วยช้อนเล็กนั้นไม่พูดอะไรออกมาอีก สานฝันที่หาวลงมาจากชั้นสองก็ลงมาร่วมโต๊ะด้วยเลือกที่จะนั่งข้างพี่สะใภ้ที่แสนดีของเธอ“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ทศ พี่สืบก็ด้วย” สีหน้าสานฝันดีกว่าเมื่อหลายวันก่อนมาก ก่อนจะเอ่ยขอโทษขอโพยอีกครั้งเมื่อเห็นมุมปากของพี่สะใภ้“ฝันต้องขอโทษแทนคุณแม่อีกครั้งนะคะ เป็นเพราะฝันแท้ ๆ เลย ดูส

หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ทำร้ายจิตใจมาอย่างหนัก บวกกับถูกตบจนหน้าบวมช้ำทศวรรษก็ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น สืบสานเองได้แต่ยืนนิ่งโอบกอดร่างที่หลับใหลไม่ได้สติก่อนจะอุ้มไปวางบนเตียงกว้าง เตียงนี้…ที่เจ้าตัวใฝ่ฝันว่าจะได้มานอนตลอด มากกว่านั้นคือการได้รับการยอมรับในฐานะคนรักของสืบสาน ยอมรับการมีอยู่ของคู่สมรสเพศเดียวกันของสืบสานจากสมาชิกทุกคนในบ้านคุณาปกร สืบสานนั่งมองใบหน้าที่ขาวซีด แพขนตาที่เปียกชุ่ม เหมือนว่าทศวรรษตรงหน้าไม่ได้เข้มแข็งและปากดีเหมือนอย่างก่อนหน้า ตัวตนในตอนนี้แตกต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่จะก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในรั้วบ้านคุณาปกรเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีชีวิตชีวามากกว่านี้ ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือคิดถูกที่ให้เจ้าตัวมาอยู่ที่นี่ด้วยพื้นเพเดิมสืบสานเองก็ไม่ได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำ ยิ่งคนตรงหน้าอ่อนข้อให้เขามากเท่าไหร่ น้ำหนักความสงสารที่มีในใจก็มากขึ้นเท่านั้นทศวรรษตรงหน้า…น่าสงสารและน่าเห็นใจในเวลาเดียวกันคำถามของเจ้าตัววนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่สิ้นสุด“แล้วผมไม่น่าสงสารตรงไหน…”“จริงสิ…คนจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างอย่างคุณจะผิดได้ยังไง…จริงไหม การรอคอยโดยไม่รู้เวลาสิ้นสุดมันก็ไม่

“ได้ไง นอกจากหนูกับพี่ทศก็ต้องมีทายาทไว้ผลาญสมบัติตายายสิจ๊ะ ไร่นา ไร่สวนพวกนี้จะยกให้ใคร คุณนายนอร่าใช้เงินไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง”“ช่างเถอะ ตายก็คือตายจะห่วงทำไม เอาไปไม่ได้สักอย่าง” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ว่า“ปากก็พูดไปงั้น แต่ซื้อที่นาไม่หยุด” ทัดดาวเย้าแหย่“เออ ซื้อที่ส่งควายเรียน” สองแม่ลูกประชันฝีปากกันไม่มีใครยอมใคร“แม่ เดือนหน้าหนูกับพลอยจะเปิดคลินิกสาขาใหม่ พ่อกับแม่ต้องไปนะ”“เอ็งไม่อายเขาไง”“จะอายอะไรล่ะ แม่กับพ่อเก่งขนาดนี้ ไม่งั้นจะเลี้ยงหนูสองคนจนโตมาอย่างดีแบบนี้ได้ไง” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์หน้าบานเป็นกระด้ง“ว่าแต่…สร้อยงูอะไรกาลี กาลีนะพ่อมึง ซื้อสักเส้นเป็นไงไว้ในใส่ไปงานไอ้ดาวมัน” ทศวรรษส่ายหน้าน้อย ๆ หลุดขำไม่ได้“แม่…สร้อย BVLGARI บุลการี”“เออ สร้อยงูนั่นแหละ เขาขายในทีวีไดเรกป่ะ”“แม่เขาขายในช็อป กรุงเทพฯ ห้างใหญ่ ๆ โน้นแหละ พ่อ…ดูแม่ด้วยอย่าให้แกเล่นโทรศัพท์มาก เกิดโดนแก๊งคอลเซนเตอร์หลอกเอาเงินทำไง” ทัดดาวเอ็ดแม่ตัวเองเบา ๆ“แม่เอ็งไม่โง่หรอกโว้ย”“ทันสมัยนะนี่ เดี๋ยวนี้รู้จักบุลการง บุลการีด้วย” ทศวรรษเย้าแหย่“แหมไอ้ทศ แม่เอ็งถึงจะอยู่แต่ในสวนในไร่แต่ก็ทันสมัยนะ