บทที่ 2 คนรักแปรเปลี่ยนเป็นคนแปลกหน้า

และหลังจากวันนั้นทางทศวรรษก็ถูกกีดกันจากแม่บ้านที่มาดักรออยู่หน้าห้องพักคนไข้ ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าสืบสานอีกเลย แม้อยากจะถามให้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ก็ไม่มีโอกาสได้ถามไถ่ อีกทั้งหมอเจ้าของไข้ก็ไม่เคยอยู่ให้ถาม…เหมือนจงใจหลบหน้าเขา ทศวรรษมืดแปดด้านไปหมด แต่เขาจะไม่ยอมให้คนรักจากไปในสภาพแบบนี้ ทศวรรษวนเวียนและเฝ้ารอคอยดักรอที่หน้าบ้านใหญ่รวมไปถึงหน้าบริษัทเขาคิดว่ายังไงคุณหญิงต้องผลักดันให้ลูกชายคนโตเข้ามาบริหารธุรกิจของครอบครัวแน่ ๆ

และแล้วเขาก็คิดถูก…

ต่อให้รปภ.จะกันไม่ให้เขาเข้า

“เข้าไม่ได้ครับ”

“งั้นก็เตรียมตอบคำถามนักข่าวเลย เรื่องข่าว (คาว) แบบนี้นักข่าวคงชอบนัก ดู…นี่อะไร?” ทศวรรษหยิบสำเนาใบทะเบียนสมรสขึ้นมาโชว์หราต่อหน้ารปภ. และพนักงานที่ยืนมุงดูเป็นแถว

“เข้าไปได้หรือยัง?” รปภ.ทำหน้าเหลอหลา ก่อนจะกดบลูทูธกระซิบกระซาบสองสามคำก็ผายมือเชิญให้อีกฝ่ายเข้าไปอย่างจำยอม สืบสานเองก็นั่งอ่านเอกสารอยู่บนโต๊ะอย่างใจเย็น รอคอยการมาถึงของใครบางคน สืบสานหลังจากที่พักอยู่ที่บ้านสองสามเดือนผู้เป็นแม่ก็ผลักดันให้เขาเข้ามาศึกษาดูงานที่นี่ แม้ว่าบาดแผลที่ข้างศีรษะจะเหลือสะเก็ดแผลให้เห็นอยู่บ้าง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความรู้สึกของสืบสานที่มีต่อครอบครัวและเรื่องเกี่ยวกับการบริหารที่นี่ต่างหาก ทุกอย่างดูไม่คุ้นตาและไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย แม้แต่การวางสิ่งของอุปกรณ์ไว้บนโต๊ะนั่นไม่ใช่นิสัยของเขา ไม่เหมือนอย่างที่คุณแม่พร่ำบอกว่าเขาทำงานที่นี่มานาน สืบสานไล่สายตาไปยังตามตู้ ชั้นวางของต่าง ๆ จับสัมผัสกับด้ามปากการาคาแพงที่วางประดับอยู่ตรงขวามือของโต๊ะ

ความคิดต่าง ๆ ยุติเพียงแค่นั้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูของเลขาหน้าห้อง พร้อมกับการมาถึงของใครบางคน

“สวัสดีครับคุณสามี” ทศวรรษใบหน้ายิ้มแย้มเดินนวยนาดเข้ามาเท้าแขนกับโต๊ะทำงานของเขาด้วยสีหน้าระรื่น มีความสุขเสียเต็มประดา

“ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยเหรอครับ”

“มีธุระอะไร”

“มาหาสามี ผมต้องมีธุระด้วยเหรอไง”

“ที่นี่ที่ทำงาน”

“งั้นผมไปหาคุณที่บ้านได้งั้นสิ”

“…” สืบสานได้แต่ถอนหายใจ เมื่อก่อนเขาไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงได้แต่งงาน แถมยังจดทะเบียนสมรสกับคนตรงหน้าได้ อีกอย่างแม้เขาจะไม่ใช่คนหัวอ่อน ถูกชักจูงได้ง่าย แต่ไม่มีใครจะสามารถบังคับให้เขาเดินทางไปอำเภอเพื่อจดทะเบียนสมรสกับเพศเดียวกันได้ เรื่องราวมันต้องมีมากกว่านั้น เพียงแต่ว่าตอนนี้เขาจำอะไรไม่ได้ และการอยู่อย่างไม่รู้อะไรเลยบางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องดี…อย่างเรื่องของคนตรงหน้าก็เช่นกัน

ผู้ชายคนนี้มีดีอะไรที่ทำให้เขาถึงยอมตกลงปลงใจแต่งงานด้วยได้ อีกทั้ง…เหมือนทางบ้านเขาจะไม่ยอมรับด้วย แถมแม่ของเขายังตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับอีกฝ่ายชัดเจน ดูได้จากตอนที่อีกฝ่ายมาเยี่ยมเขาในห้องผู้ป่วย จากนั้นก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

“จ้องหน้าผมอย่างงี้หมายความว่าไงครับ” ทศวรรษถามอย่างทะเล้น

“ผมก็แค่แปลกใจ…” แต่สืบสานก็ไม่ได้พูดออกมา หยุดไว้เพียงแค่นั้น แต่ทศวรรษรู้ดีว่าประโยคที่เหลือคืออะไร

“ผมรู้ว่าคุณอยากจะพูดอะไร แต่ด้วยความสัตย์จริงผมไม่เคยบังคับให้คุณแต่งงานกับผม เราต่างก็แต่งกันด้วยความสมัครใจทั้งสองฝ่าย รูปภาพในงาน และเรื่องราวในวันวานล้วนมีรูปถ่ายหลายใบเป็นเครื่องยืนยัน หากคุณไม่เชื่อก็ไปดูที่ห้องผมสิ” สืบสานหรี่ตาอย่างจับผิด ก่อนจะเบนสายตาไปยังมุมหนึ่งของห้อง

“ผมขอเวลาอีกหน่อย”

“ผมรู้ว่าตอนนี้คุณกังขาในความสัมพันธ์ของเรา แต่ช่างเถอะยังไงคุณก็จำอะไรไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้เราสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้นี่” สืบสานจดจ้องใบหน้าที่ยิ้มแป้นตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ผู้ชายตรงหน้าจะบอกว่าหล่อก็ไม่ใช่ สวยก็ไม่เชิง ยิ่งทรงผมยาวระต้นคอกับสีผมที่ย้อมเป็นโทนทองสว่างยิ่งขับให้ผิวขาวขึ้นไปอีก จะเรียกว่าดูดีก็ได้…แตกต่างจากผู้ชายอย่างเขาสิ้นเชิงที่ไม่เคยย้อมผมหรือเจาะหูเป็นพวงแบบนั้น เขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างหัวโบราณและเปลี่ยนแปลงอะไรได้ยาก ค่อนข้างจะไว้ตัว และไม่ได้เข้าคนง่ายอย่างที่บุคลิกภายนอกแสดงออกไป

จะว่าไปเราสองคนก็แตกต่างกันขนาดนี้…

“และถ้าผมไม่อยากล่ะ” ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นเหยเกอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะกลั้วหัวเราะในคอเบา ๆ

“เฮ้อ ทำไงได้ล่ะ ก็แต่งงานกันแล้วนี่นะ เอาเป็นว่าวันนี้ผมกลับก่อนละกัน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” ทศวรรษพูดเสร็จก็หมุนตัวกลับออกไป แม้จะเตรียมใจมาบ้าง แต่พอโดนพูดต่อหน้าจริง ๆ ก็แทบจะล้มทั้งยืนแต่ยังฝืนประคองร่างกายอันหนักอึ้งกลับขึ้นรถส่วนตัวไปด้วยสีหน้าราบเรียบ แสร้งว่าไม่เป็นอะไร แต่ภายในใจกลับร้าวรานครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอก!