Lahat ng Kabanata ng รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL): Kabanata 31 - Kabanata 40

ตอนบ่ายทศวรรษก็ดอดไปหาสืบสานที่ทำงานอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนเช่นเคย ทั้ง ๆ ที่มีเรื่องหนักอกหนักใจมากมายพอเห็นคนรักอยู่ต่อหน้าคล้ายมีมือที่คอยปัดเป่าหมอกควันเหล่านั้นออกไป“สวัสดีตอนบ่าย” เสียงทศวรรษเอ่ยทักทายมาตั้งแต่หน้าประตู แม้แต่เลขาที่กำลังยืนรายงานอยู่หน้าห้องทำหน้าไม่ถูกทันทีเมื่อเห็นสายตาของทศวรรษที่จ้องมองมา สืบสานเองก็เห็นสายตาวาววับของอีกฝ่ายที่จ้องเลขาของเขาอย่างไม่วางตา“ออกไปก่อนเถอะ” สืบสานเซ็นเอกสารเสร็จก็ยื่นให้เลขาก่อนจะก้มหน้าอ่านแฟ้มที่เหลือต่อไป ทศวรรษวางน้ำลำไยสองแก้วลงบนโต๊ะรับแขก แม้ไม่พูดออกมาสักคำแต่แววตาที่เชือดเฉือนเลขาสาวนั้นทำเอาเจ้าตัวหน้าเจื่อนลงไปทันควันปุศยารีบเดิมค้อมตัวออกไปอย่างระวัง“ถ้าคุณจะมาอาละวาดที่นี่ก็กลับไปดีกว่า”“ผมยังไม่ได้พูดสักคำ คุณนี่หาเรื่องเก่งจริง ๆ เลย” ทศวรรษว่าก่อนจะเท้าแขนลงกับโต๊ะพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้สืบสานที่ก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่อย่างนั้น“คุณจ้องเลขาผมตาแทบจะถลนออกจากเบ้าซะขนาดนั้น”“อ้อ…ไม่ยักรู้ว่าคุณมีตาที่สามด้วย ไม่เงยหน้าก็ยังเห็นสีหน้าและท่าทางของผม” สืบสานเงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาเบิกกว้างเล็กน้อย แถมใบหน้

“ผมก็เพิ่งรู้เมื่อครู่เองครับ”“ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอกครับ ผมนอนกับสืบอยู่แล้ว”“ใครบอกว่าแกจะได้นอนกับลูกชายฉัน” พรรณพิลัยหันมาจ้องบุคคลที่สามอย่างเกลียดชัง ตัวอะไรก็ไม่รู้ หญิงก็ไม่ใช่ ชายก็ไม่เชิง สีผมนั่นอีก ไหนจะต่างหูที่สวมเป็นพรวนดูตรงไหน มุมไหนก็ขัดหูขัดตาไปเสียหมด รอยยิ้มกวน ๆ ชั่งยั่วโทสะคนได้เก่งจริง ๆ“ก็เอาสิครับ นี่ไม่ใช่ยุคทาสในเรือนเบี้ย ทุกคนมีสื่อในมือ หากคุณหญิงไม่หน้าบางผมก็จะไลฟ์ทุกวันเลยยังได้ ผู้ติดตามสามแสนคนจะได้รู้ว่านายหญิงคุณาปกรปฏิบัติกับสะใภ้ยังไง หน้าเนื้อใจเสืออย่างที่เขาเล่ากันหรือเปล่า ขึ้นอยู่กับคุณหญิงแล้วล่ะครับ”“แก!!!” พรรณพิลัยได้แต่กัดฟันกรอดเขย่าแขนลูกชายเพื่อขอกำลังเสริม และหวังจะให้ลูกชายปฏิเสธ“อยู่กับผมก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ก่อเรื่อง”“แต่…”“แล้วห้องนอนคุณอยู่ตรงไหนล่ะ จะได้ยกกระเป๋าไปเก็บสักที” ทศวรรษจงใจเดินนวยนาดมาคล้องแขนของสืบสานอีกฝั่งฉีกยิ้มพิมพ์ใจให้แม่ผัวที่ตีหน้ายักษ์ใส่อีกที“คุณเหนื่อยไม่ใช่เหรอครับ ให้ผมถูหลังให้คุณนะ” ทศวรรษพูดอย่างหน้าไม่อาย แถมยังเกาะแขนสืบสานแกว่งไปมาเหมือนเด็กเพื่อขอความเห็นใจ สืบสานน้ำท่วมปากแต่เสียงกร

“แต่ว่าตอนนี้เขาเพิ่งหายป่วย เขา…” ทศวรรษถอยออกไปหลายก้าวก่อนจะก้มลงกราบเจ้าสัวอยู่หลายครั้ง“ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควร ไม่มีค่าให้เห็นใจ แต่ว่าความรักที่ผมมีให้เขาเป็นรักที่บริสุทธิ์ ผมไม่เคยหวังในสมบัติของคุณาปกร ผมรักเขาด้วยใจจริง” ทศวรรษก้มกราบอยู่หลายครั้ง ก่อนจะกราบที่พื้นโดยไม่ลุกขึ้นมาอีกพร้อมกับเสียงสะอื้น และที่ผ่านมาสืบสานเองก็ไม่เคยใช้เงินกงสีของที่บ้านเลยสักบาท ข้อนี้ท่านเจ้าสัวรู้ดี…“ผมรักเขาจริง ๆ ขอคุณท่านโปรดเห็นใจ” ท่านเจ้าสัวสบตากับลูกชายที่เอาแต่นั่งนิ่งเงียบ แต่ทว่าสองมือกลับกำหมัดแน่นจนขึ้นข้อขาวอยู่ใต้โต๊ะ“ในตอนแรกถึงแม้ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยในการแต่งงานครั้งนั้น แต่เวลาก็ล่วงเลยมาถึงตอนนี้…ฉันจะทำอะไรได้อีก” ทศวรรษเงยหน้าขึ้นมามองด้วยน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า“คุณท่าน” ทศวรรษแทบไม่เชื่อหูตัวเอง หรือว่าท่านเจ้าสัวจะยอมรับเขา?“แต่ว่าตอนนี้เขาจำเธอไม่ได้ เธอยังจะยืนยันคำเดิมอยู่อีกเหรอ…ฉันจะให้เงินเธอสักก้อนเอาไว้ตั้งตัว—”“คุณท่าน แม้ผมจะยากจนแต่ก็ไม่เคยคิดจะหย่าขาดจากสืบสานด้วยวิธีนี้ ผมขอเวลา…”“ขอเวลาอะไร” ทศวรรษมีสีหน้าอึกอักหันไปมองสืบสานข้าง ๆ ท่านเจ้าสัวเลยสั

เพราะว่าเมื่อวานเกิดเรื่อง อาหารแต่ละมื้อเลยเปลี่ยนคนดูแล กลายเป็นแม่บ้านอีกคนที่ออกมายืนคอยตักข้าว รับจานมาจากแม่บ้านคนอื่น ๆ และวางบนโต๊ะ ไร้เงานายหญิงเช่นเคย พรรณพิลัยเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย โจ๊กสีขาวกลิ่นหอมกรุ่นโรยด้วยเครื่องเคียงหลากหลายกระตุ้นน้ำย่อยในกระเพาะอาหารให้เริ่มทำงาน พอเห็นว่าทศวรรษกำลังจะตักโจ๊กเข้าปาก สานฝันก็ใช้ช้อนตัวเองจ้วงลงมาในชามของพี่สะใภ้ ทำหน้าที่เหมือนขันทีในวังที่ต้องคอยชิมนั่นนี่ก่อนเพื่อความปลอดภัยของบรรดาเชื้อพระวงศ์“อร่อย ปลอดภัยค่ะ” สานฝันว่าอย่างพลางยิ้มแย้มให้กับพี่สะใภ้ที่ใต้ตาดำคล้ำ สภาพอิดโรยเหมือนคนนอนไม่พอ เครื่องสำอางราคาแพงก็ไม่อาจปกปิดร่องรอยของความทุกข์บนใบหน้านั้นได้ ทศวรรษเอ่ยขอบคุณแล้วก้มหน้าทานต่อ…ทานเสร็จก็กล่าวลาท่านเจ้าสัวเพื่อออกไปทำงาน ภายในรถตู้ไม่มีเสียงสนทนาใด ๆ ของคนทั้งสองเลย ทศวรรษบอกให้คุณลุงคนขับส่งเขาเพียงเท่านี้ก็พอ ยังไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ สืบสานมองแผ่นหลังที่เดินไปยังสถานีรถไฟฟ้า แม้จะแปลกใจแต่ก็ไม่ใช่เรื่องของเขา อีกฝ่ายอยากจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับตนทั้งนั้นแต่อีกนัยหนึ่ง…หากเป็นเขาคงจะเลือกขับรถไปไหนมาไหนเอ

เฮ้อ…ไป ๆ มาถ้าเอาแต่ยึดติดกับความหลังครั้งก่อน ชีวิตนี้คงไม่ต้องทำอะไร สืบสานที่อยู่ตรงหน้าแม้จะไม่ใช่คนที่รักเขาอย่างสุดหัวใจเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้ผลักไล่ไสส่ง แค่นี้ก็ดีถมเถ ทศวรรษเอียงหน้าน้อย ๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างใบหู“ขอบคุณครับ…ที่รัก” สืบสานตาเบิกกว้าง ลมหายใจร้อน ๆ เมื่อครู่ทำเอาใบหูแดงระเรื่อ แต่ก็ยังพยายามเก็บสีหน้าอย่างเต็มที่ ก่อนจะแสร้งทำเป็นโวยวาย“เล่นอะไรของคุณ” ทศวรรษหัวเราะกับท่าทีนั้น เขาส่ายหน้าอย่างระอา“ไม่ขอบคุณก็ว่า ขอบคุณก็ว่า ตกลงคุณจะเอายังไงกันแน่”“แค่ขอบคุณก็พอ” สืบสานเบือนหน้าหนีไปอีกทาง สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า“คุณนอนก่อนเถอะ ผมจะไปนั่งอ่านหนังสือตรงนั้น”“ทำไมไม่นั่งอ่านในห้อง”“ไม่รู้สิ ม่านราตรีที่โรยตัวลงมาช่วยอำพรางหลายสิ่งหลายอย่าง เหมือนว่าผมอยู่กึ่งกลางระหว่างม่านราตรีทั้งสอง อีกอย่างมันเหมือนว่าผมได้ย้อนเวลาไปในตอนที่คุณยังเด็ก ที่ตรงนั้นหากคุณไม่ว่าผมก็ขออนุญาตจับจอง”“เหอ ๆ ถ้าคุณสบายใจก็ตามสบายเถอะ”“ขอบคุณครับ” เป็นรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ออกมาจากใจจริง แม้ว่าสีหน้าจะขาวซีดเนื่องจากไข้หวัดเริ่มรุมเร้าเล่นงงาน“อย่าลืมกินยาด้วยล่