บทที่ 2 คนรักแปรเปลี่ยนเป็นคนแปลกหน้า 2

ตั้งแต่เขาออกจากโรงพยาบาลทศวรรษก็มาตามเฝ้าเขาทำเหมือนไม่มีการมีงานทำ ตอนนี้ก็กำลังยืนแวด ๆ ในห้องทำงานของเขาอีกเช่นกัน

ห้องทำงานที่แปลกหูแปลกตา ไม่คุ้นเคยอย่างที่คิดไว้ แต่เขาก็ยังคงรักษาสีหน้าท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายผลิตก็ตาม รวมไปถึงลูกน้อง พนักงานก็เก้ ๆ กัง ๆ ไม่มีความสนิทคุ้นเคยอะไรเหมือนที่แม่ของเขาพร่ำกรอกหูมาก่อนหน้า สืบสานรู้ถึงความผิดปกตินั้น แต่เขาเองก็อยากจะพิสูจน์ตัวเองเพื่อที่บ้านเช่นกัน เขาอายุปูนนี้แล้วควรจะตั้งหลักปักฐานได้แล้วถึงจะถูก

“เอาสิ ผมจะบอกที่บ้านให้” สืบสานยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ พลางพลิกแฟ้มในมืออ่านไปมาพลาง ๆ

“คุณไม่คิดจะกลับไปคอนโดห้องเราหน่อยเหรอ” สืบสานได้แต่ถอนหายใจก็อีกฝ่ายเอาแต่รบเร้าเขาให้ไปคอนโดห้องนั้น อ้างว่าเป็นห้องของพวกเขาสองคน เผื่อจะจำอะไรได้บ้าง แต่สืบสานในตอนนี้เขาไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับทศวรรษอยู่เลย

ทำไมนะ…คนอื่นเขากลับจำได้หมด ยกเว้นอยู่คนเดียว

“ไม่”

“คุณกลัวเหรอไง?”

“ทำไมผมต้องกลัว” สืบสานเงยหน้าจากกองเอกสารในมือ หัวคิ้วมุ่นเข้าหากันเป็นปมพร้อมกับทศวรรษที่เท้าแขนกับโต๊ะพลางยื่นหน้ายิ้มสวยเข้ามาใกล้

อีกฝ่ายก็ยิ้มสวยจริง ๆ นั่นแหละสืบสานยอมรับ ทศวรรษเป็นผู้ชายหน้าหวานที่ไว้ผมยาวตัดทรงรากไทรระต้นคอ ย้อมผมสีทองแสบตา แถมยังสวมต่างหูเป็นพรวน สิ่งที่สะดุดตาเขาก็คือไฝที่หางตาของเจ้าตัว…เวลาที่ดวงตาสองคู่แดงก่ำ ก่นด่าเขาแทนเจ้าของร่างมันทำให้เขาเกิดความรู้สึกวูบโหวงในใจแปลก ๆ สืบสานเลยไม่ชอบสบตากับทศวรรษ

“กลัวว่าคุณจะรู้ว่าความจริงว่าคุณรักผมมากขนาดไหนงั้นเหรอ”

“ถ้าคุณสบายใจก็ตามสบาย” รอยยิ้มก็ยังคงไม่จางหายไปบนใบหน้า ทศวรรษลอยหน้าลอยตาตอบ

“ผมสบายใจมากจริง ๆ แหละที่ได้คิดแบบนี้” ก่อนจะหันตัวกลับไปนั่งหมิ่นเหม่อยู่บนโต๊ะ

“ก้นคุณทับเอกสารผม” ทศวรรษเอียงหน้าพลางปรายตามอง

“เอาไว้นั่งทับหน้าคุณค่อยบ่น”

“…”

“ลามก” ทศวรรษลุกและเดินหัวเราะออกไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งประโยคเอาไว้คอยก่อกวนกวนอารมณ์ผู้จัดการฝ่ายผลิตอย่างเจ็บแสบ

“ของเคย ๆ น่ะ ทำยังกะว่าไม่เคยทำ…ผมไปก่อนนะ พอดีวันนี้มีธุระ” ก่อนจะผลุบหายไปพร้อมกับประตูที่ปิดลง ทศวรรษถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างรวดเร็วก่อนจะจ้ำเท้าเดินออกจากแผนกไปอย่างชินตาของพนักงานที่นี่

คุณทศวรรษที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักตามกฎหมายของผู้จัดการที่พ่วงตำแหน่งลูกชายคนโตของบริษัทเครื่องดื่มยักษ์ใหญ่ในตอนนี้ ทางครอบครัวของผู้จัดการกำลังจะทำเรื่องขอหย่าจากคู่สมรสเพศเดียวกัน มีข่าวลือแพร่สะพัดมากมายแต่ก็ไม่มีใครกล้าจะละลาบละล้วงเรื่องของเจ้านาย แต่ว่าสายตาที่จับจ้องทศวรรษนั้นต่างก็ฟ้องเรื่องราวได้เป็นอย่างดีโดยที่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรต่อหน้าเจ้าตัวก็ตาม

ทศวรรษห่อไหล่ที่ลู่ลงอย่างน่าสงสาร เมื่อประตูปิดลงแผ่นหลังที่เหยียดตรงก็เหมือนไร้กระดูกขึ้นมาทันทีเขางอตัวห่อไหล่ฟุบกับพวงมาลัยอย่างหมดอาลัยตายอยากไม่เหมือนทศวรรษที่ปากเก่ง หน้าด้าน ไร้ยางอายเหมือนเมื่อครู่ที่แสดงออก

เขาร้องไห้จนน้ำตาแทบจะเป็นสายเลือดเพราะเรื่องของสืบสานมากเท่าไหร่มีเพียงตัวเขาเองที่รู้ และทศวรรษก็ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ใครเขาพูดกัน

เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่รักผู้ชายอีกคนหมดหัวใจก็เท่านั้น รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้เสียเขาไปไม่ได้ และเขาต้องได้คนรักคนนั้นกลับคืนมาไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใดใดก็ตาม

ในโลกนี้จะมีใครรักสืบสานเท่าทศวรรษคนนี้อีก…

ทศวรรษจะพิสูจน์ให้อีกฝ่ายได้เห็น และต่อให้ความทรงจำเดิมไม่หวนกลับมา สืบสานก็จะได้รู้ว่าเขารักอีกฝ่ายด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์จริง ๆ เป็นความรักที่ไม่มีเพศสภาพ เงินตรามาเกี่ยวข้อง รักที่อีกฝ่ายคือสืบสาน ไม่ใช่ลูกชายคนโตของท่านเจ้าสัวบริษัทเครื่องดื่มยักษ์ใหญ่

ตอนนั้นพวกเราลำบากขนาดไหนกว่าจะมีวันนี้…ไม่ง่ายเลย

สืบสานที่ถูกทางครอบครัวตัดหางปล่อยวัดร่วมก่อร่างสร้างตัวจากศูนย์ด้วยกันกับเขาในวันนั้นยังตราตรึงในใจของทศวรรษจนถึงทุกวันนี้

เขายืนหยัดเคียงข้างสืบสานในฐานะผู้ชายคนหนึ่งแม้จะมีนามสกุลดังพ่วงท้าย มีก็เหมือนไม่มี เงินทองทุกบาททุกสตางค์หามาด้วยกัน ทั้งสองหามาด้วยความสามารถของตัวเองล้วน ๆ แต่พอเกิดอุบัติเหตุในครั้งนั้น ก็มีข่าวลือว่า…ที่ทศวรรษไม่ยอมปล่อยมือเพราะยังหาข้อตกลงร่วมกันไม่ได้ ภาษาชาวบ้านก็คือแบ่งสินทรัพย์ไม่ลงตัว

บ้างก็ว่าทศวรรษเกาะลูกชายตระกูลดัง

บ้างก็ว่าเขาเป็นแมงดา ขายก้นเลี้ยงตัว เป็นผู้ชายอกสามศอกซะเปล่าแต่ไม่ยอมทำมาหากิน แบมือขอเงินผู้ชายด้วยกัน

บ้างก็ว่าเขาเป็นผู้ชายขายน้ำก่อนมาเจอกับทายาทท่านเจ้าสัวคนดัง

ข่าวลืออะไรทศวรรษก็ทนได้ทั้งนั้น ต่อให้คนทั้งโลกรุมประณามด่าเขาว่าสารเลวก็ไม่เจ็บเท่าคนรักของเขาด่าทอต่อว่าเขาเพียงหนึ่งประโยค

“เมื่อก่อนผมคงตาบอดที่หลวมตัวจดทะเบียนกับคุณ” ประโยคเดียวกลับเป็นแผลใจขนาดใหญ่ที่ทศวรรษต้องกลับไปเลียแผลใจที่คอนโดห้องนั้นเสมอ

คอนโดที่เปรียบเสมือนบ้าน รังรักของพวกเขาทั้งคู่ จ้องมองภาพถ่ายหลายใบที่ถูกใส่กรอบ บ้างถูกเก็บรักษาไว้ในอัลบั้มอย่างดี

ที่ทศวรรษพูดทีเล่นทีจริงเอ่ยชวนอีกฝ่ายมาคอนโดก็เพื่ออยากจะพิสูจน์คำกล่าวของเขา ที่เขาพร่ำบอกว่าสืบสานคนก่อนรักเขามากแค่ไหนนั้นไม่เกินจริง แม้กระทั่งรูปคู่ที่ถ่ายด้วยกัน สีหน้าและแววตาของอีกฝ่ายที่จ้องมองมานั้นต่อให้ไม่รู้จักเพียงได้เห็นภาพถ่ายพวกนี้ก็จะรับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขาคือคนรักกัน แถมยังรักกันมากขนาดไหน

บางทีแววตาและสีหน้าแบบนั้นอาจจะกลายเป็นเพียงอดีตและความฝันที่แสนจะชื่นมื่นตื่นหนึ่งเท่านั้น บางทีภาพจำเหล่านั้นไม่อาจย้อนหวนกลับมา