แต่งงาน?

“น้องสี่พูดปกป้องคุณชายรองมากขนาดนี้ก็ดีแล้ว” จ้าวเสวี่ยเปิดปากพูด “ตราบใดที่ยอมกลับไปที่ตระกูลจ้าว พวกเราจะจัดการให้เจ้าได้แต่งงานเข้าไปในจวนโหว เพราะเจ้าเคยทำร้ายคุณชายรองมาก่อน ถ้าจะต้องไถ่บาป ก็ควรเป็นเจ้าไม่ใช่เรื่องของน้องสาม”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองจ้าวเสวี่ยอย่างไม่เชื่อหู สายตาของนางเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที

“ที่แท้ที่มาหาข้ากลับไปก็เพราะ... บ้าชะมัด! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?” จ้าวเยี่ยนเจียวโกรธจัด ถ้าบอกว่าจ้าวซิ่นน่ารังเกียจ จ้าวเสวี่ยก็น่าชิงชังยิ่งกว่า “นี่เป็นความคิดของเจ้าใช่ไหม?! จ้าวซิ่นรังเกียจการแต่งงานนี้และไม่อยากเป็นหม้าย เจ้าก็เลยนึกถึงข้า”

จ้าวเสวี่ยเม้มปากแน่น ไม่ได้ปฏิเสธ

สายตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเย็นเยียบ นางแค่นเสียงเยาะเย้ยสองสามครั้ง ปากว่าน้ำตาล ใจเป็นงูพิษ ปากพูดจาหวานหู แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยการวางแผน “ยิ่งสวยยิ่งมีพิษ... คำพูดนี้ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง เจ้าร้ายกาจขนาดนี้ไม่กลัวเวรกรรมตามสนองบ้างเลยหรือ?”

จ้าวเสวี่ยมองสีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวกัดฟันฝืนยิ้ม “น้องสี่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว พี่คิดถึงเจ้าต่างหาก ด้วยฐานะของเจ้า การได้เข้าไปในจวนโหวนับว่าเป็นโชคดีของเจ้า”

“หุบปาก!” จ้าวเยี่ยนเจียวหัวเราะเยาะ “พวกเจ้าแต่ละคนล้วนตาบอดถึงแม้คุณชายรองร่างกายอ่อนแอไปบ้างแล้วอย่างไร? ต่อให้สุดท้ายคุณชายรองจะตายจริงๆ การได้แต่งงานกับสามีที่หล่อเหลาขนาดนั้นก็ถือเป็นบุญเก่าที่ทำมาในชาติที่แล้ว”

จ้าวเสวี่ยกับจ้าวเยี่ยนเจียวเคยเห็นจางเจิ้งเหอ แต่เป็นในงานเลี้ยงชมดอกจวี๋ฮวาเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นจางเจิ้งเหอตกน้ำและทำให้คนในตระกูลจ้าวตกใจกันหมด สำหรับเด็กผู้หญิงสองคนในตอนนั้น คุณชายรองที่ร่างกายอ่อนแอคนนี้ก็เป็นคนป่วยที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ

“นอกจากตอนนั้นแล้ว เจ้าเคยเจอคุณชายรองอีกอย่างนั้นหรือ?”

นอกจากเคยเจอแล้ว ตอนนี้เขาก็ยังอยู่ที่วัดผู่ถัวด้วย แต่จ้าวเยี่ยนเจียวขี้เกียจที่จะพูดเรื่องพวกนี้ ถ้าจางเจิ้งเหอเป็นคนอายุสั้นอย่างที่พวกนางว่าจริงๆ และแต่งงานกับจ้าวซิ่น ชีวิตช่วงสุดท้ายของเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

“ต่อไปอย่ามาหาข้าอีก” นางถ่มน้ำลายด้วยความโมโห “เห็นพวกเจ้าแล้วรู้สึกคลื่นไส้”

จ้าวเยี่ยนเจียวถือถังไม้หมุนตัวเดินจากไปด้วยความโกรธเต็มท้อง จินจื่อรีบตามนางไป

“คุณหนูเจ้าคะ” จนกระทั่งเดินออกมาไกลแล้ว จินจื่อก็พูดขึ้น “คุณหนูโกรธหรือ?”

“โกรธ! โกรธจนจะฆ่าคนได้แล้ว” จ้าวเยี่ยนเจียวสีหน้าโกรธเกรี้ยว “ดูท่าทางของจ้าวซิ่นสิ ได้แต่งงานกับคุณชายรองเป็นโชคดีของนาง แต่ตอนนี้กลับไม่ต้องการ ช่างเป็นการเอาคนดีไปให้คนชั่วเสียจริงๆ คิดแล้วก็หงุดหงิด”

“คุณหนูดูเหมือนจะชอบคุณชายรองมากเลยนะเจ้าคะ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวหยุดเดินทันที จินจื่อเห็นแล้วก็รีบหยุดตาม “คุณหนู?!”

ชอบอะไรกัน?! จ้าวเยี่ยนเจียวเอียงศีรษะคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ที่จริงข้าควรจะเกลียดเขานะ เพราะเขามักจะรังแกคน แต่ข้ากลับรู้สึกเกลียดเขาไม่ลงเพราะเขาหน้าตางดงามมาก”

จินจื่ออึ้งไปครู่หนึ่ง “คุณหนูหมายความว่าเพราะคุณชายรองหล่อเหลา คุณหนูถึงชอบเขาหรือเจ้าคะ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้า “ใช่แล้ว”

จินจื่อเอียงหัวด้วยความสงสัย คนในคณะงิ้วต่างพูดว่าคุณหนูของนางนั้นใจดีเป็นพิเศษกับนักแสดง มีเครื่องสำอางดีๆ ก็จะมอบให้เสมอ เบื้องหลังก็มีคนพูดว่าจ้าวเยี่ยนเจียวดูเหมือนจะหยิ่งผยองแต่ก็รู้จักเอาใจคน จินจื่อที่เติบโตมาพร้อมกับจ้าวเยี่ยนเจียวรู้ดีว่าเจ้านายของนางไม่จำเป็นต้องเอาใจใคร นางดีกับนักแสดงเหล่านั้นก็เพราะพวกเขาเหล่านั้นหน้าตาดี แล้วความรู้สึกที่มีต่อคุณชายรองนี่ก็เป็นแบบเดียวกัน?

“ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณหนูก็สามารถกลับไปที่ตระกูลจ้าวเพื่อแต่งงานกับคุณชายรองได้นี่เจ้าคะ!”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองจินจื่ออย่างใช้ความคิด จินจื่อก็มองนางกลับอย่างตรงไปตรงมา

ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำพูดของจินจื่อทำให้เกิดความคิดในใจของจ้าวเยี่ยนเจียว เมื่อจ้าวซิ่นไม่ต้องการ แล้วทำไมจะเป็นนางไม่ได้?!

นางกลับเข้าไปในห้องด้วยความคิดที่ติดอยู่ในหัว จางเจิ้งเหอกับเยว่ฉีอวิ๋นยังเล่นหมากรุกไม่จบกระดาน

นางนั่งลงข้างๆ อย่างเงียบๆ

จางเจิ้งเหอเหลือบมองนาง หยิบจานข้างๆ ให้นาง “ขนมอวิ๋นเพี่ยน[1]“

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นประกาย นางเอื้อมมือไปรับมา กลิ่นหอมที่โชยมาทำให้นางอยากอาหาร แต่ในจานกลับมีแค่สามชิ้นเล็กๆ นี่มันขี้เหนียวเกินไปแล้ว นางเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ

ดูเหมือนเขาจะรู้ว่านางกำลังบ่นในใจ เขาจึงมองนางด้วยรอยยิ้ม “กลัวเจ้าจะกินมากเกินไป”

“ขนมชิ้นเล็กๆ แบบนี้ กินมากแค่ไหนก็ไม่อิ่มหรอก”

“ฟังคำพูดเจ้าสิ พูดออกมาแล้วไม่รู้สึกผิดเลยหรือ!” เยว่ฉีอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย เขาอยากรู้ว่าท้องของเด็กคนนี้โตได้อย่างไร กินไปตั้งมากมายก็ยังดูเหมือนไม่อิ่ม

จ้าวเยี่ยนเจียวเบ้ปาก หยิบขนมชิ้นหนึ่งยัดใส่ปาก เศษขนมติดที่มุมปากทำให้ใบหน้ากลมๆ ของนางดูเหมือนคนโง่งม

“คุณชายรอง ดูท่าทางของนางสิ อายุตั้งสิบแปดแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ยังไม่ได้แต่งงาน”

เยว่ฉีอวิ๋นพูดหยอกเล่น ปกติแล้วจ้าวเยี่ยนเจียวจะไม่สนใจ แต่คราวนี้สายตาของนางกลับลอยไปที่จางเจิ้งเหอ… แต่งงานกับเขา! การมีสามีที่หล่อเหลาเช่นนี้ ชีวิตคงจะน่ารื่นรมย์มาก คิดแล้วก็รู้สึกดี

นางมองเขาอย่างจดจ่อ หยิบขนมอวิ๋นเพี่ยนอีกชิ้นใส่ปาก

[1] ขนมแผ่นเมฆ ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า น้ำตาล และเม็ดลูกท้อ แล้วตัดเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมผืนผ้าบางๆ มีหลายรสชาติ หลายกลิ่นให้เลือก แบบดั้งเดิม กลิ่นวนิลา กลิ่นดอกกุ้ย ยังมี รสนมถั่วลิงสง ผลไม้แห้ง