All Chapters of เจียวเจียวผู้นี้วาสนาดีกว่าใคร: Chapter 61 - Chapter 70

องดูท่าทางที่เสแสร้งของจ้าวซิ่น จ้าวเยี่ยนเจียวก็รู้สึกหงุดหงิด นางอ้วนขึ้นเล็กน้อย แต่รูปร่างของนางยังห่างไกลจากคำว่าเหมือนวัวอยู่มาก ถึงแม้จะอยู่ไกลกัน แต่นางก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสายตาของจ้าวซิ่นที่มองจางเจิ้งเหอดูเหมือนจะคอยแอบๆ มองอยู่ตลอดเวลา ท่าทางเขินอายที่ไม่ธรรมดาของจ้าวเสวี่ยเมื่อมองเว่ยอวี่คุน นางก็ได้แต่แค่นเสียงในใจว่า นี่มันเรื่องอะไรกัน!ถ้านางเดาไม่ผิด ฮูหยินเว่ยกำลังวางแผนที่จะให้จ้าวซิ่นแต่งงานกับคนในตระกูลเว่ยเพื่อผูกสัมพันธ์กัน ส่วนจ้าวเสวี่ยก็ดูเหมือนตั้งใจที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย นางก็ได้แต่ส่ายหัว แต่ละคนไม่ยอมอยู่กันอย่างสงบ รวมทั้งจ้าวเสวี่ยและจ้าวซิ่นนางขมวดคิ้ว ทั้งที่จ้าวซิ่นเคยพูดชัดเจนว่านางไม่อยากแต่งงานกับจางเจิ้งเหอที่เป็นคนป่วย แต่ตอนนี้เมื่อได้เจอเขาเป็นครั้งแรก สายตาของนางกลับมองเขาอยู่ตลอดเวลา มันหมายความว่าอะไรกันแน่?นางอดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ ไม่ว่าจ้าวซิ่นจะวางแผนอะไร นางก็จะไม่ยอมให้สมหวัง จางเจิ้งเหอเป็นของจ้าวเยี่ยนเจียวได้เพียงผู้เดียว!นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มและพูดเสียงดังว่า “ทำไมถึงคึกคักกันขนาดนี้?”จ้าวซิ่นเห็นนางปรากฏตัว รอ

“เดี๋ยวก่อน” จ้าวซิ่นห้ามไว้ นางขมวดคิ้วคิดอยู่พักหนึ่ง “ปล่อยนางไปเถอะ”“คุณหนูสาม!”“วันนี้มาเพื่อเอาน้ำให้ท่านย่า แต่นางไม่ยอมทำก็แสดงว่านางไม่กตัญญู รอให้นางกลับไปรับโทษเถอะ!”เฉินมามาถอนหายใจ การรับโทษหรือไม่นั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือหากจ้าวเยี่ยนเจียวไม่ไปที่สระ การแสดงครั้งนี้ก็ทำไม่ได้แต่จ้าวซิ่นกลับตัดสินใจเด็ดขาด นำคนรับใช้ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังสระเซียนวันนี้มีคนขึ้นมาตักน้ำบนเขาไม่น้อย เมื่อกลุ่มของพวกนางมาถึงสระเซียน ตำแหน่งที่สะดวกในการตักน้ำก็มีคนจับจองไปหมดแล้ว ข้างหลังยังมีคนรออยู่อีกไม่น้อยเว่ยอวี่คุนและจางเจิ้งเหอที่ไปถึงก่อน ยืนอยู่บนที่สูงริมสระ หลี่ต้าจ้วงและคนรับใช้ของตระกูลเว่ยหลายคนล้อมอยู่ด้านนอก ทำให้บริเวณนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้เว่ยอวี่คุนมองจ้าวซิ่นที่อยู่ไกลๆ จึงส่งคนรับใช้มาคนหนึ่ง เขาพูดกับจ้าวซิ่นอย่างสุภาพว่า “คุณหนูสาม วันนี้คนเยอะมาก คุณชายขอเชิญคุณหนูไปดูวิวที่ริมสระ จะได้ถือโอกาสไปตักน้ำด้วยขอรับ”เฉินมามาได้ยินก็มองไปรอบๆ ตอนนี้จ้าวเยี่ยนเจียวหนีไปแล้ว การตักน้ำจึงเป็นเรื่องเกินความจำเป็น ไม่จำเป็นต้องให้จ้าวซิ่นลงมือเอง นางประคองจ้า

จางเจิ้งเหอเหลือบมองนางอย่างจนปัญญา เขาไม่แน่ใจว่านางเข้าใจจริงๆ หรือเปล่าจ้าวเยี่ยนเจียวพาจางเจิ้งเหอขึ้นไปบนยอดเขา ทิวทัศน์ตรงหน้าพลันกว้างขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อยืนอยู่บนจุดสูงสุดมองลงไปข้างล่าง ก็เห็นภูเขาที่สูงตระหง่านนับไม่ถ้วน ลมฤดูใบไม้ผลิพัดมา ทำให้รู้สึกเย็นสบาย แต่ก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน“งดงามหรือไม่?” นางถามเขาด้วยความคาดหวังเขาพยักหน้า ยกมือลูบหัวของนาง “งดงามมาก เจ้ารู้จักสถานที่ที่สวยงามแบบนี้ได้อย่างไร?”“เพราะใกล้ๆ นี้มีต้นบ๊วยป่า ปีหนึ่งต้นบ๊วยออกผลเยอะมาก ข้ามากับท่านป้าเพื่อเก็บผลบ๊วยไปดอง บังเอิญมาเจอเข้ากับที่นี่” นางคุกเข่าลงเปิดถุงผ้าออก หยิบผ้าสะอาดออกมาผืนหนึ่งแล้วปูลงบนพื้น “ท่านเดินมาตั้งไกล ต้องเหนื่อยมากแน่ๆ มา มา นั่งพักก่อน”จางเจิ้งเหอมองถุงผ้าของนางและพบว่าเหมือนถุงสารพัดประโยชน์ ขนมหรูอี้[1] ขนมเหมยกุยปิ่ง[2] และของว่างหลากหลายชนิดถูกหยิบออกมาจากข้างใน “นี่เจ้า...”“ข้าให้ท่านป้าเตรียมมาให้ ต้องจำไว้ว่าแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองอดอยากได้”“ตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากหรือ?” จางเจิ้งเหอมองทิวทัศ

พวกเขายังหาที่หลบฝนไม่ได้ ท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนโปรยปรายลงมาแล้ว“จะทำอย่างไรดี?” จ้าวเยี่ยนเจียวมองดูท้องฟ้า “ข้าไม่รู้ว่าแถวนี้มีที่ไหนหลบฝนได้บ้าง ดูเหมือนว่าคงต้องกลับไปที่วัดผู่ถัวแล้วล่ะ วันนี้คงจะเสียเปล่าแล้ว” นางรู้สึกไม่เต็มใจ“เจ้าอยากทำลายชื่อเสียงของตัวเองเพื่อให้ข้าแต่งงานกับเจ้า ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้”“ท่านมีวิธีหรือ?” นางย้ายความสนใจไปที่เขาเขาพยักหน้า “คืนนี้ข้าจะค้างที่วัดผู่ถัว เจ้าแค่เข้ามาในห้องของข้า ถอดเสื้อผ้าของข้ากับเจ้าออกแล้วนอนอยู่ด้วยกันก็เป็นอันเสร็จสิ้นแล้ว”มองดูท่าทางของเขาที่ดูเหมือนไม่ใช่คนในโลกนี้ แต่กลับพูดเรื่องที่น่าตกใจออกมาอย่างหน้าไม่อาย ช่างดูขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง นางตกใจจนลืมมองทาง ไม่ทันสังเกตเห็นก้อนหินเล็กๆ ที่อยู่ใต้เท้า ทำให้เท้าลื่นจางเจิ้งเหอยื่นมือออกไปทันที แต่เพราะนางจับถุงผ้าในมือไว้แน่น ทำให้ไม่สามารถปล่อยมือมาจับเขาได้ ทำให้ทั้งตัวล้มลงนั่งกับพื้นจางเจิ้งเหอถึงกับถอนหายใจ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเอาแต่สนใจของกินในอ้อมแขนอย่างเดียวเลยนะ!“เจ็บมากหรือไม่?”ข้อเท้าของนางรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา จ้าวเยี่ยนเจียวจึงพูดอย่างหงุดหงิด “เจ็บ

ฮูหยินเว่ยกำหมัดแน่นในแขนเสื้อด้วยความโกรธ “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จะให้หลานชายของข้าปล่อยให้คนตายหรือ?”“น้องสะใภ้พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ!” ฮูหยินเถียนเถียงกลับอย่างเย็นชา “ทำไมตอนที่จ้าวสี่ของเจ้าบาดเจ็บแล้วถูกคุณชายรองแบกกลับมาถึงเป็นเรื่องน่าอับอาย แต่ตอนที่บุตรสาวของข้าถูกเว่ยอวี่คุนช่วยกลับไม่เป็นอะไร?”ฮูหยินเว่ยถูกดักจนขยับปากไม่ออก ได้แค่อ้าปากแต่ไร้เสียง“ท่านแม่” ฮูหยินเถียนคุกเข่าต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว “ท่านต้องตัดสินเรื่องนี้ให้เสวี่ยเอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโกรธจัด การไปเอาน้ำที่วัดผู่ถัวกลับทำให้เกิดเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ เดิมทีนางชื่นชมฮูหยินเว่ยที่มักจะกตัญญูต่อนางอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ความอัปยศที่ต้องเสียหน้า ทำให้ในใจแอบเกลียดลูกสะใภ้คนนี้ขึ้นมา “สะใภ้รอง เจ้าทำให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”ฮูหยินเว่ยรู้สึกอับอาย นางอดทนไม่เถียงกับฮูหยินเถียน ก้มหน้าขอโทษฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเหลือบมองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของนางถมึงทึงน่ากลัว “สะใภ้ใหญ่ ตอนนี้เจ้าจะทำอย่างไร?”ฮูหยินเถียนได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าถามตัวเอง นางก็ตาแดงทันที “ท่านแม่ ถึงแม้ว่าเสวี่ยเอ๋อร์จะไม่ได้