บททั้งหมดของ เจียวเจียวผู้นี้วาสนาดีกว่าใคร: บทที่ 71 - บทที่ 80

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวสนใจแต่เหยาเซียวหยวนเท่านั้น ไม่ได้สนใจฉินเยว่ แค่มองผ่านๆ คิดว่านางคงเป็นฮูหยินจากตระกูลร่ำรวยที่รู้จักกับเหยาเซียวหยวน จึงเชิญทั้งสองคนให้นั่งลงอย่างอย่างนอบน้อมเหยาเซียวหยวนไม่ได้แนะนำตัวฉินเยว่ ทั้งสองคนนั่งลงตามคำเชิญพร้อมกัน“มาพบโดยไม่ทันได้แจ้งล่วงหน้าเช่นนี้ หวังว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่ถือสาคนรุ่นหลังอย่างข้านะเจ้าคะ” เหยาเซียวหยวนหัวเราะเบาๆ พูดเสียงใสเสียงของเหยาเซียวหยวนไพเราะเพราะพริ้ง เมื่อยิ้มเบาๆ รู้สึกว่าดูดี ทำให้คนรู้สึกอยากเข้าใกล้ จ้าวเยี่ยนเจียวมักจะถอนหายใจทุกครั้งที่เจอนาง ผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถจัดการเรื่องต่างๆ ได้อย่างราบรื่นโดยไม่ต้องพึ่งพาสามีก็สามารถมีชีวิตที่ดีในเมืองหลวงได้ ไม่น่าแปลกใจที่หลายปีที่ผ่านมา คุณชายสามเยว่มีเพียงนางคนเดียวในดวงใจ“ฮูหยินสามพูดเกินไปแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวยิ้มตอบการโต้เถียงในห้องโถงยังไม่จบ ทำให้สีหน้าของทุกคนดูไม่ค่อยดีนัก แต่เหยาเซียวหยวนกลับดูเหมือนไม่รู้สึกอะไร“ฮูหยินผู้เฒ่าช่างใจดีจริงๆ การที่ข้ามาอย่างกะทันหันในครั้งนี้ก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่นเลยเจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหลานชายสามีข้าเอง เขาส่งคนมา

“อาการของคังหมัวมัวดีขึ้นแล้ว ท่านไม่อยู่แค่ไม่กี่วันก็ไม่เป็นไร” เหยาเซียวหยวนตัดสินใจเอง นางรู้ว่าฉินเยว่เพื่อที่จะกตัญญูต่อคังหมัวมัว ยอมที่จะไม่ไปเมืองหลวงกับจ้าวเยี่ยนเจียว นางรู้ว่าฉินเยว่เป็นคนที่รู้จักบุญคุณคนถึงแม้ฉินเยว่จะยังคงลังเลใจอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด จ้าวเยี่ยนเจียวจะได้แต่งงานเข้าเมืองหลวงในไม่ช้า และในอนาคตคงมีโอกาสได้เจอกันน้อยลง ดังนั้นจึงอยู่ที่ตระกูลจ้าวเพื่อดูแลนางในช่วงสองสามวันนี้ บรรยากาศในตระกูลจ้าวช่างแปลกประหลาดคนในเรือนใหญ่มีความสุขกันมากทั้งนายบ่าว รอให้ตระกูลเว่ยมาหาคนเพื่อจัดการเรื่องการแต่งงานของจ้าวเสวี่ย ส่วนเรือนรองกลับมีเรื่องทะเลาะกันระหว่างจ้าวซิ่นกับฮูหยินเว่ยเป็นระยะ และยังมีข่าวลือว่าเครื่องลายครามของเก่าราคาแพงถูกทุบทำลาย ต้องนำออกมาทิ้งจ้าวเยี่ยนเจียวฟังเสียงกระซิบของจินจื่อที่อยู่ข้างๆ ถึงแม้จะไม่ได้ออกจากเรือนเหมยหลิน แต่นางก็รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในตระกูลจ้าวจินจื่อเป็นคนฉลาด นางเติบโตในโรงงิ้วหงเสีย ย่อมมีความคิดที่ซับซ้อนกว่าคนอื่น เมื่อได้รับอนุญาตจากจ้าวเยี่ยนเจียว นางก็ใช้เครื่องสำอางชั้นดีเพื่อซื้อใจคน

จ้าวเสวี่ยได้ยินข่าว รีบมาที่สวนก่อนใครเพื่อน นางเห็นความวุ่นวายก็ยืนดูอยู่ห่างๆ และยังห้ามคนรับใช้ที่จะเข้าไปห้ามอีกด้วย นางไม่ได้สนใจว่าเรือนรองจะวุ่นวายแค่ไหน ยิ่งวุ่นวายมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้นตอนนี้การแต่งงานของนางกับตระกูลเว่ยได้ตกลงกันแล้ว แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วนางจะปีนป่ายได้เป็นแค่อนุ เพราะตำแหน่งฮูหยินเอกของตระกูลเว่ยมีคนเลือกไว้แล้ว ไม่รู้ว่ามีอะไรซับซ้อนอยู่เบื้องหลัง แต่นางมั่นใจว่าตระกูลเว่ยไม่ได้ให้ความสำคัญกับนาง และฮูหยินเว่ยต้องมีส่วนรู้เห็นในเรื่อนี้แน่ๆ นางทั้งเกลียดและโกรธ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางทนความหยิ่งยโสของเรือนรองมากพอแล้วจ้าวซิ่นถูกตีจนดูไม่จืด ปิ่นปักผมบนหัวหลุดออก ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ นางล้มลงนั่งกับพื้น โชคดีที่มีสาวใช้คอยปกป้อง ทำให้นางไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความอับอายจ้าวเสวี่ยเห็นดังนั้นก็มองไปรอบๆ แล้วเตะก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นที่อยู่บนพื้นออกไปทางจ้าวซิ่นหินกลิ้งไปใกล้จ้าวซิ่น จ้าวซิ่นได้ยินเสียงก็มองไป ดวงตาแดงก่ำ ไม่ได้คิดอะไรมาก ผลักสาวใช้ของตนออกไป รวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายหยิบก้อนหิน ลุกพรวดขึ้

“หยวนหยวน เจ้าก็รู้ดีว่าคุณชายใหญ่รักคุณชายรองขนาดไหน ตลอดหลายปีมานี้ที่เขาเลือกฮูหยินให้คุณชายรอง สตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงกี่คนต่อกี่คนก็ไม่เข้าตาเขา แต่เรือนรองจวนโหวกลับทำแบบนี้” เยว่ฉีอวิ๋นพูดต่อ “ตอนนี้คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว และรู้ว่าเรือนรองทำเรื่องแบบนี้ ต้องไม่พอใจกับการแต่งงานของตระกูลจ้าวแน่ๆ”“เรื่องนี้ไม่ต้องให้คุณชายสามเป็นห่วงหรอกขอรับ” จางเจิ้งเหอเปลี่ยนสายตา และมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างเป็นห่วง ไม่อยากให้เรื่องฐานะทางครอบครัวทำให้นางรู้สึกไม่ดี “ข้ามีวิธีของข้าขอรับ”“ข้าก็แค่หวังดีกับเจียวเจียวเท่านั้น” เยว่ฉีอวิ๋นเบือนสายตามองไปทางจ้าวเยี่ยนเจียว “เจ้าควรเข้าใจความหวังดีของข้า”“แน่นอนเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้าอย่างไม่เสแสร้ง พูดตามคำกล่าวของเยว่ฉีอวิ๋นอย่างตรงไปตรงมาว่า “ถ้าข้าเป็นคุณชายใหญ่ ข้าก็ไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้เช่นกันเจ้าค่ะ”น้องชายที่ดูดีและสง่างามแบบนี้ ถึงแม้จะไม่มีตำแหน่งทางราชการ แต่ตราบใดที่พี่ชายอย่างเขายังมีชีวิตอยู่ ก็สามารถรับประกันชีวิตที่รุ่งโรจน์ของเขาไปได้ตลอดชีวิต แต่งงานกับคุณหนูจากตระกูลสูงในเมืองหลวงยังพอว่า แต่เรือนรองกลับฉวยโอกาส

จ้าวซิ่นถูกลงโทษให้คุกเข่าในศาลบรรพชนมาหลายวัน ในที่สุดหลังจากที่จางเจิ้งเหอฟื้น นางก็ถูกคนรับใช้แบกออกมาด้วยท่าทางอิดโรย ตั้งแต่นั้นมา นางก็ไม่มีความคิดอยากจะแต่งงานกับจางเจิ้งเหออีกเลยนางล้มเลิกความคิดที่จะแต่งงานกับจางเจิ้งเหอ แต่กลับมีความคิดอื่นแทน เว่ยอวี่คุนที่เดิมทีสำหรับจ้าวซิ่นเป็นเหมือนไก่แก่ๆ ที่รสชาติไม่อร่อย ตอนนี้กลับกลายเป็นที่สนใจของนาง นางบอกว่าจะแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยให้ได้ดังนั้นในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวจึงมักจะเห็นเรือนใหญ่และเรือนรองทะเลาะกันเอง จ้าวเยี่ยนเจียวเห็นดังนั้นก็เปิดถุงผ้าเล็กๆ หยิบขนมที่อยู่ข้างในออกมา กินไปพลางดูละครงิ้วไปพลางๆ สำหรับนางแล้ว คนพวกนี้ไม่มีความสำคัญอะไรกับชีวิต นางไม่เข้าข้างใครทั้งนั้นแต่สุดท้ายธรรมะสูงหนึ่งฉื่อไม่สู้มารสูงหนึ่งจ้าง[1] คนเลวกว่านั้นมีอยู่จริง ในวันเกิดของฮูหยินเว่ย นางได้เชิญบรรดาญาติผู้หญิงที่สนิทมาที่บ้านเพื่อฉลอง แน่นอนว่าต้องมีพี่สะใภ้และหลานชายของนางด้วยแต่จ้าวเยี่ยนเจียวที่เป็นบุตรสาวของอนุถูกทำให้อับอาย ฮูหยินเว่ยเมินเฉยให้นางอยู่ในเรือนของตัวเองอย่างสงบ ไม่ต้องออกมาเจอแขกจ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้โกรธ แต่กลับ