งดงามใช่จะดี กินอิ่มนอนหลับสิถึงเรียกว่าดี

“สรุปแล้ว เจ้ายังยังคำนึงถึงฮูหยินเว่ยอยู่ จึงแสดงตนเป็นลูกกตัญญูอย่างนั้นหรือ?”

“แน่นอน!” จ้าวเยี่ยนเจียวหัวเราะ “นางอยากได้หน้าก็ให้นางไป ข้าสามารถเป็นคนไร้ยางอายได้ แต่จะไม่ยอมเสียเปรียบเด็ดขาด ข้ารู้ดีว่าใครคิดอะไร จะมาเอาเปรียบข้าไม่ได้หรอก”

“ในเมื่อเจ้าฉลาดถึงเพียงนี้ เหตุใดตอนนั้นถึงไม่ตอบโต้ ตอนที่ข้าใส่ร้ายเจ้า?”

“เมื่อก่อนเพราะยังเด็ก แต่ตอนนี้โตแล้ว อีกอย่างก็เพราะท่านหน้าตาดี” นางตอบอย่างจริงใจ “คนอื่นพูดกันว่าท่านแม่ของข้าเห็นแก่ฐานะของท่านพ่อถึงได้เกาะติดเขา ยอมเป็นอนุก็ไม่สนใจ แต่ข้ารู้ว่าท่านแม่รักท่านพ่อจากใจจริง เพราะท่านพ่อหน้าตาดี ส่วนท่านป้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง ท่านลุงเขยที่ข้าไม่เคยพบหน้า ว่ากันว่าเป็นคนตาบอด แต่ใจของนางทุ่มเทให้เขาหมด ก็เพราะเขาหน้าตาดีอย่างหาตัวจับได้ยาก ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าที่แท้ผู้หญิงในครอบครัวเราทุกคนต้านทานผู้ชายหน้าตาดีไม่ได้ ถ้าท่านหน้าตาไม่ดี ตั้งแต่แรกข้าก็คงไม่ชายตาแล ตอนที่ท่านทะเลาะกับลูกพี่ลูกน้องจนตกน้ำ ข้าก็คงไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย และคงไม่มีเรื่องราวต่อจากนั้นจนถึงวันนี้”

“ถ้าอย่างนั้นแล้ว นี่คือโชคดีหรือโชคร้ายของข้ากันแน่?”

นางเหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ หยิบขนมกุ้ยฮวามาป้อนเขา “แน่นอนว่าเป็นโชคดี! ได้ประโยชน์ไปแล้วยังจะมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก”

จางเจิ้งเหอมองลงไปที่ขนม “จริงๆ แล้วข้าไม่ชอบของหวาน”

“ไม่ชอบของหวาน?! แล้วคนเราจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม? วันนี้ข้าเอามาแต่ขนมหวาน” นางป้อนให้เขากินจนได้ ส่วนตัวเองนั้นหยิบขนมลูกท้อเข้าปาก แล้วหยิบถุงผ้าที่ห้อยอยู่ที่เอวออกมาอย่างกลัดกลุ้ม ในนั้นมีเกาลัดอยู่สองสามเม็ดยื่นให้เขา “ให้ท่าน กินประหยัดๆ หน่อยก็แล้วกัน ข้าเหลือไม่กี่ลูกแล้ว”

เขาส่ายหัว “เจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ ข้าก็มี”

เขาก็หยิบถุงผ้าออกมาเช่นกัน เทเกาลัดสีสดออกมา

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นประกาย “นี่คือเกาลัดเชียนซี[1]ใช่ไหม?”

เขาพยักหน้า “เจ้ารู้จักของดีเหมือนกันนี่”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่เกรงใจ นางเอาถุงผ้าของตัวเองยัดใส่มือเขา “ของข้าให้ท่าน ของท่านให้ข้า”

“เจ้าช่างไม่เกรงใจเลยจริงๆ”

จ้าวเยี่ยนเจียวก้มหน้าลง แกะเกาลัดออกมาหนึ่งลูกแล้วป้อนเขา “กินด้วยกันสิ จะได้ไม่ถือว่าข้าเอาเปรียบท่าน จริงๆ แล้วข้าว่าตอนที่ท่านไม่พูดอะไรเลยจะดูดีที่สุด”

นี่คือการบอกอ้อมๆ ว่าเขาพูดจาไม่น่าฟังใช่ไหม?

จางเจิ้งเหอไม่ได้ถือสาอะไร เขาแค่มองไปยังภูเขาที่อยู่ไกลๆ กลุ่มเมฆดำดูเหมือนจะลอยต่ำลงมา เขาขมวดคิ้ว “เจียวเจียว”

“หืม?” จ้าวเยี่ยนเจียวกำลังง่วนอยู่กับการแกะเกาลัด ขานรับอย่างส่งๆ

“เจ้าวางแผนมาอย่างดี ทั้งอาหารผ้าห่มมีครบ แต่ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้คำนึงถึงเรื่องฟ้าฝน”

“หมายความว่าอย่างไร?” จ้าวเยี่ยนเจียวยัดเกาลัดเข้าปาก เคี้ยวไปถามไปพลาง

จางเจิ้งเหอยิ้มจางๆ ชี้ไปที่ท้องฟ้า

นางมองตามนิ้วของเขาเห็นเมฆดำที่อยู่ไกลๆ มืดครึ้มไปหมด…

“เจ้าเป็นห่วงร่างกายของข้า ไม่อยากให้ข้าตกน้ำจนเปียก แต่การที่เจ้าพาข้ามาที่นี่ ดูเหมือนจะหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องเปียกอยู่ดี”

ใบหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวเปลี่ยนไป นางไม่สนใจที่จะแกะเกาลัดอีกต่อไป เอาเกาลัดทั้งหมดใส่มือเขา ยัดขนมเหมยกุยปิ่งเข้าไปในปากหลายชิ้นพร้อมกัน แล้วลุกขึ้นยืน

“เจ้าจะทำอะไร?”

“ทำงาน” เสียงของนางอู้อี้เพราะมีของเต็มปาก

เมื่อพูดจบ นางก็รวบผ้าห่มที่อยู่ข้างๆ แบกเอาว้ข้างหลัง ส่วนอาหารก็ใส่ในถุงผ้าแล้วกอดไว้ “เราไปหาที่หลบฝนกันเถอะ”

เห็นนางกอดถุงผ้าไว้ข้างหน้า แบกผ้าห่มไว้ข้างหลัง มุมปากของเขาก็หลุดหัวเราะอีกครั้ง “มีใครเคยบอกไหมว่าเจ้าตลกมาก?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้าอย่างแรง “มีเจ้าค่ะ! รูปร่างแบบข้า แค่ไม่พูดอะไรก็ตลกแล้ว” น้ำเสียงของนางดูภูมิใจมาก

นางอยู่ในโรงงิ้วมานาน เห็นคนงดงามๆ มามากมาย นางรู้ดีว่าความงดงามไม่ได้หมายความว่าชีวิตจะดี การได้กินอิ่มนอนหลับและใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีแบบนางต่างหากถึงจะนับว่าเป็นเรื่องดี

“ไปเถอะ!” จ้าวเยี่ยนเจียวเร่งเร้า “ข้าจะเดินนำไปเอง คอยดูทางให้ท่าน ท่านระวังตัวด้วย ไม่รู้ว่าฝนจะตกเมื่อไหร่ ต้องรีบเดินหน่อยแล้ว”

จางเจิ้งเหอตบชายเสื้อของตัวเองเบาๆ แฝงไว้ด้วยความสง่างามที่ไม่เหมือนคนบนโลกนี้ ไม่ได้เอ่ยปากจะช่วยแบ่งเบาภาระบนร่างกายของนาง เขาแค่เดินตามหลังนางไปเงียบๆ มองดูนางที่แบกของพะรุงพะรัง ก็รู้สึกว่ามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

[1] มีประวัติการเพาะปลูกยาวนานกว่า 2,000 ปี มีชื่อเสียงด้าน คุณภาพที่ดีที่สุดในโลก โดยลักษณะเด่นคือ รูปทรงสวยงาม สีสันสดใส เนื้อนุ่มเหนียว รสหวานจัดและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง