Lahat ng Kabanata ng เจียวเจียวผู้นี้วาสนาดีกว่าใคร: Kabanata 81 - Kabanata 90

ความสงบเยือกเย็นในดวงตาของจางเจิ้งเหอหายไปในทันทีเมื่อเห็นบาดแผลของจ้าวเยี่ยนเจียว“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”“โดนปาถ้วยชาใส่เจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้ปิดบังจางเจิ้งเหอรับยาที่จินจื่อเอามาให้ ทายาให้นางด้วยตัวเองจ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกเจ็บจนต้องย่นคอร้องซี๊ดออกมาบรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือก เต็มไปด้วยไอสังหาร “ดูงิ้วจนตัวเองบาดเจ็บ คงมีแค่เจ้าคนเดียวแล้วล่ะ”“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าไฟไหม้ประตูเมืองแล้วจะลามมาถึงปลาในสระด้วย[1]” นางเบะปากอย่างน่าสงสาร พลางจับมือของจางเจิ้งเหอไว้ “แย่แล้ว! ข้าหุนหันพลันแล่นเกินไป ลืมเรื่องสำคัญไปเสียได้”“เรื่องอะไร?”“ข้าโมโหจนบอกว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเขา”“ดีมาก”“จะดีอะไรกันเล่า! สินเดิมของข้ายังไม่ได้เลย”“เจ้าโลภแค่ของเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นหรือ?”“ใต้หล้าล้วนวุ่นวายก็เพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น หากข้าไม่ได้อยากได้สินเดิม จะกลับจวนจ้าวมาทำไม?”“อื้ม! พอเข้าใจได้ เพราะเจ้าพอใจในตัวข้า เพื่อที่จะได้แต่งงานกับข้า” เขาพูดพลางพยักหน้าช้าๆ ล้อเลียนนางจ้าวเยี่ยนเจียวเหลือบมองเขา มองเห็นเจตนาฆ่าที่วาววับอยู่ในดวงตาของเขา ปกติเขาเป็นคนนิ่งมาก แววตาเช่นนี้หาก

สามวันหลังจากแต่งงาน จ้าวเยี่ยนเจียวก็ติดตามจางเจิ้งเหอกลับไปยังเมืองหลวง เยว่ฉีอวิ๋นไม่ได้สนใจสายตาเย็นชาของจางเจิ้งเหอ เขาเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมกับฮูหยินของเขา ตัวรถม้าของจางเจิ้งเหอนั้นใหญ่และแข็งแรง บังคับด้วยม้าสองตัว ทำให้วิ่งได้เร็วและราบรื่นมาก จนแทบไม่รู้สึกว่ากำลังนั่งอยู่ในรถม้าเลย ภายในรถมีโต๊ะและที่นั่งครบครัน รวมถึงเตียงที่ให้คนนอนพักด้วย ทำให้ไม่รู้สึกเหนื่อยแม้จะเดินทางไกลหลังจากบอกลาฉินเยว่ด้วยความอาลัยอาวรณ์แล้ว อารมณ์ของจ้าวเยี่ยนเจียวก็ไม่สดใสขึ้น แม้แต่อาหารที่นางชอบกินนางก็ไม่มีอารมณ์จะกิน ทำให้จางเจิ้งเหอค่อนข้างกังวล“หากคิดถึงท่านป้าจริงๆ หลังจากกลับไปเมืองหลวงพออยู่ได้สักพัก ค่อยขออนุญาตท่านย่าให้พวกเรากลับมาอยู่ที่หยางโจว ดีหรือไม่”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวก็เป็นประกาย “ได้หรือเจ้าคะ?”จางเจิ้งเหอพยักหน้า ถ้าเขายังไม่รู้เบาะแสของพี่ชาย เขาก็คงไม่สามารถให้คำมั่นสัญญานี้ได้ แต่ตอนนี้พี่ชายของเขากลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว เรื่องการสืบทอดตำแหน่งโหวก็เป็นที่แน่นอนแล้ว ตราบใดที่กำจัดคนชั่วที่คอยจ้องจะทำร้ายลงได้ เขาก็จะสามารถอยู่กับจ้าวเยี่ยนเจ

ในรถม้า จางเจิ้งเหอรีบให้จินจื่อเอาขนมมาให้จ้าวเยี่ยนเจียวเยอะๆ โดยอ้างว่าจะช่วยให้นางคลายความตกใจจ้าวเยี่ยนเจียวมีคำถามมากมายในใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าจางเจิ้งเหอรู้ใจนางเสมอ ด้วยการเอาอกเอาใจของเขาและจินจื่อ นางจึงตัดสินใจที่จะกินให้อิ่มก่อน แล้วค่อยถามคำถามคาใจในภายหลังหลี่ต้าจ้วงขึ้นมาบนรถม้าถามเบาๆ ว่า “คุณชายรอง จะให้คนพวกนั้นกับคุณชายสามเยว่จริงๆ หรือขอรับ?”จางเจิ้งเหอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเศษขนมที่มุมปากของจ้าวเยี่ยนเจียว “คุณชายสามเยว่อยากได้ก็ให้ไป พวกเขากล้ามาทำร้ายคนของจวนกั๋วกง ก็อย่าคิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ ถ้าคนพวกนั้นอยากตายก็ปล่อยให้พวกเขาตายไป”ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาในหยางโจว เขาได้สืบหาหลักฐานความผิดของเว่ยกวงเสียนผู้ตรวจการเกลือมาได้ไม่น้อย เว่ยกวงเสียนอยู่ในตำแหน่งนี้และดูแลเรื่องภาษีเกลือทางใต้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผลประโยชน์จำนวนมหาศาล ก็ยากที่จะรักษาความสุจริตไว้ได้ ถ้าตั้งใจจะสืบก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรพอดีกับที่ฮ่องเต้ต้องการกำจัดอำนาจเขาในหยางโจว อีกทั้งตระกูลเว่ยยังร่วมมือกับเรือนรองเพื่อจะเอาชีวิตเขา เขาจึงฉวยโอกาสนี้ไปที่หยางโจวเพื่อจัดการกับตระกูลเว่ยโดยต

“สามี เมืองหลวงนี่ช่างเป็นที่ที่เสื้อซ่อนมังกรเร้นจริงๆ[1]” จ้าวเยี่ยนเจียวนั่งลงข้างจางเจิ้งเหอแสดงสีหน้าประหลาดใจ “อวี้หรงส่านของคังหมัวมัวในหงเสียที่หยางโจวนั้นเป็นของที่แม้แต่คนมีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าเมื่อมาถึงเมืองหลวงกลับถูกคนดูถูก”“พวกเขาไม่รู้จักของดี” จางเจิ้งเหอมองผู้หญิงในเรือนรองที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเย็นชา “ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจ”จางซินอวี้ตกตะลึง “อวี้หรงส่าน?! นี่คืออวี้หรงส่านของคังหมัวมัวหรือ?”“ใช่เจ้าค่ะ แต่คุณหนูอวี้อาจจะไม่รู้ว่าผู้อาวุโสอายุมากแล้ว ข้าอยู่ข้างๆ ท่านมาตั้งแต่เด็ก ช่วงหลายปีที่ผ่านมาแทบจะไม่ได้ลงมือทำด้วยตัวเอง แต่ให้ข้าทำแทน”“เครื่องสำอางที่ใช้ในโรงงิ้วของคุณชายสามเยว่ก็เป็นฝีมือเจ้าทำหรือ?!”จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้ม “คุณหนูอวี้พูดเล่นแล้วเจ้าค่ะ ด้วยความสามารถแค่นี้ของข้าจะไปพอใช้สำหรับโรงงิ้วของคุณชายสามเยว่เป็นสิบๆ แห่งได้อย่างไร ข้าทำได้แค่ให้นักแสดงหลักที่คุณชายสามเยว่ให้ความสำคัญใช้เท่านั้น เมื่อก่อนเหยียนหรง... ตอนนี้ควรจะเรียกพระสนมหรงเฟยแล้ว ก็เป็นคนที่ชอบใช้มากเช่นกัน แต่ตอนนั้นข้าสัญญากับผู้อาวุโสไว้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ข้าจะไม่ขา

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ปีนี้เป็นปีแรกที่พวกนางต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีกันและกันจางเจิ้งเหอโค้งตัวลง ใบหน้าของเขาเข้าไปใกล้นางจนจมูกของทั้งสองคนแตะกัน ลมหายใจของพวกเขารินรดกันเช่นนั้นจินจื่อที่ถือสุราบ๊วยมายืนตัวแข็งทื่อหยุดอยู่ที่ประตูทันที ไม่กล้าขยับตัว“เอาไว้พอถึงฤดูใบไม้ผลิเราจะกลับไปกัน” เขาจูบนางไปครั้งหนึ่งดวงตาของนางเป็นประกาย “ได้หรือเจ้าคะ?”นางแสดงความดีใจออกมา ถึงแม้จะจากมาไม่กี่เดือน แต่นางก็คิดถึงสถานที่ที่นางเติบโตมาทุกวันจางเจิ้งเหอพยักหน้า จับมือของจ้าวเยี่ยนเจียวเดินไปยังเรือนซ่งชิงที่อยู่ห่างออกไปแค่กำแพงกั้นในเรือนซ่งชิง ฮูหยินผู้เฒ่าให้คนอื่นแยกย้ายกันไปพัก ไม่ใช่เพราะนางเหนื่อย แต่เพราะนางอารมณ์ไม่ดี เมื่อเห็นจางเจิ้งเหอกับจ้าวเยี่ยนเจียวที่กลับมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อน นางก็รู้สึกโล่งใจนางโบกมือเรียกจ้าวเยี่ยนเจียวที่ดูเหมือนตุ๊กตาต้าอาฝูให้เข้ามา มองดูนางสวมชุดสีแดง ก็รู้สึกว่ามีความสุขมาก อารมณ์ก็ดีขึ้นโดยไม่รู้ตัว จึงให้คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ นำไพ่ใบไม้[1]ออกมาเล่นในช่วงเทศกาลนี้ หิมะโปรยปรายอยู่ข้างนอก แต่ในห้องกลับมีเตียงเตาอุ่นๆ มีสุรา มีขนม และยังได้เล่นไพ่ด