ถ้าเหนื่อยให้บอก ข้าจะอุ้มท่านไปเอง

ฮูหยินเว่ยกำลังคุยกับฉินมามาคนรับใช้ข้างกายอยู่ในห้องอย่างเงียบๆ รอคอยข่าว แต่ไม่คิดว่าสิ่งที่นางรอคอยกลับเป็นการที่จ้าวเสวี่ยถูกแบกกลับมาพร้อมกับสีหน้าของจ้าวซิ่นที่ซีดเผือด

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ฮูหยินเว่ยรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ตวาดถามเสียงดัง

เฉินมามารีบเดินไปข้างหน้า เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ริมสระให้ฟังอย่างรวดเร็ว

ฮูหยินเว่ยเบิกตากว้าง อยากจะเข้าไปตบหน้าจ้าวเสวี่ยสักฉาด “มีคนอื่นเห็นอีกหรือไม่?”

“วันนี้มีคนมาเอาน้ำเยอะมาก คนที่อยู่ริมสระเห็นกันหมดเลย”

ฮูหยินเว่ยโกรธจนตัวสั่น นางวางแผนที่จะจัดการกับจ้าวเยี่ยนเจียวและจางเจิ้งเหอ แต่ไม่คาดคิดว่าตอนนี้กลับถูกจ้าวเสวี่ยตลบหลังเอาคืน

ด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในใจ นางหยิบถ้วยชาบนโต๊ะสาดใส่จ้าวเสวี่ยที่นอนอยู่บนพื้นอย่างแรง

จ้าวเสวี่ยที่แสร้งทำเป็นหมดสติ จู่ๆ ก็ถูกน้ำร้อนสาดเข้าที่หน้า ทำให้นางตกใจจนตาเบิกโพลง

ฮูหยินเว่ยเห็นนางลืมตาขึ้น ก็เดินเข้าไปกระชากอย่างแรง “นังเด็กสารเลว หน้าไม่อาย กล้าใช้เล่ห์เหลี่ยมกับข้าอย่างนั้นหรือ!”

จ้าวเสวี่ยใบหน้าซีดเผือด เมื่อเผชิญหน้ากับการดุด่า นางทำได้แค่แกล้งทำเป็นไร้เดียงสาไม่ยอมรับว่าตัวเองวางแผนไว้ นางก้มลงคุกเข่าทันที ร้องไห้แก้ตัว “ท่านน้าสะใภ้ เป็นความผิดของเสวี่ยเอ๋อร์เอง เสวี่ยเอ๋อร์เมื่อวานนอนไม่หลับ พอไปถึงริมสระก็รู้สึกวิงเวียน ทำให้ยืนไม่มั่นคงจึงลื่นตกลงไปในสระน้ำ ทำให้คุณชายรองเว่ยเสียชื่อเสียง เป็นความผิดของเสวี่ยเอ๋อร์ ความผิดทั้งหมดเป็นของเสวี่ยเอ๋อร์เอง ขอท่านน้าสะใภ้อย่าได้โกรธเสวี่ยเอ๋อร์เลยนะเจ้าคะ”

“หุบปาก! ห้ามเจ้าพูดถึงตระกูลเว่ย!” ฮูหยินเว่ยโกรธเกรี้ยวยกเท้าขึ้น สาวใช้ของจ้าวเสวี่ยเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปปกป้องเจ้านายของตัวเอง รับฝ่าเท้าครั้งนี้ไปเต็มๆ

“ฮูหยินอย่าเพิ่งโกรธเลยเจ้าค่ะ” เฉินมามารีบปลอบ “ในวัดผู่ถัวมีคนมากมาย อย่าให้คนอื่นมาหัวเราะเอาได้ รีบกลับจวนให้ฮูหยินผู้เฒ่าจัดการเถอะเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าจะจัดการอะไรได้ ฮูหยินเว่ยโกรธจนเจ็บปวดไปทั้งใจ แค่คำว่าชื่อเสียงเสียหาย ก็สามารถทำให้จ้าวเสวี่ยแต่งงานกับเว่ยอวี่คุนได้แล้ว ด้วยฐานะของจ้าวเสวี่ยแล้ว นางไม่คู่ควรเลยสักนิด ไม่ต้องพูดถึงว่านางยังวางแผนที่จะให้บุตรสาวของตัวเองแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยเพื่อผูกสัมพันธ์อีก

“จ้าวสี่?!” จู่ๆ ฮูหยินเว่ยก็นึกถึงจ้าวเยี่ยนเจียวขึ้นมา ความโกรธก็เพิ่มขึ้นอีก นี่เป็นความผิดของเด็กคนนี้ “จ้าวสี่ไปไหนแล้ว?”

จ้าวเสวี่ยที่ถูกสาวใช้ปกป้องอยู่ในอ้อมแขนก็ร้องไห้ออกมาอย่างอ่อนแอ ตอบว่า “น้องสี่ไม่ได้ไปที่ริมสระเจ้าค่ะ นางตั้งใจจะล่อให้คุณชายรองไปที่เขาหลังวัด แล้วขอให้น้าสะใภ้ไปตามหาในวันพรุ่งนี้”

ได้ยินดังนั้น จ้าวซิ่นที่เงียบอยู่ก็โกรธขึ้นมา นางเค้นเสียงพูดรอดไรฟันอย่างขุ่นเคืองว่า “จ้าวสี่คนหน้าไม่อาย ทำเรื่องที่น่าขายหน้าแบบนี้! ไปตามหา! เอาตัวจ้าวสี่กลับมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

“เดี๋ยวก่อน!” ฮูหยินเว่ยห้ามไว้ นางคิดอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเรื่องของจ้าวเสวี่ยกับเว่ยอวี่คุนไม่สามารถปิดบังได้แล้ว แต่ถ้าจ้าวเยี่ยนเจียวก่อเรื่องอื้อฉาวที่ใหญ่โตกว่านี้ล่ะ? อาจสามารถทำให้เรื่องนี้เบาลงได้ เมื่อเวลาผ่านไปเรื่องก็จะคลี่คลาย “ไม่ต้องไปตามหา รอ! รอจนถึงวันพรุ่งนี้”

“ท่านแม่เจ้าคะ!” จ้าวซิ่นร้องอย่างไม่เชื่อหู “นี่คือชื่อเสียงของตระกูลจ้าวนะเจ้าคะ”

“หุบปาก!” ฮูหยินเว่ยกำลังปวดหัวกับเรื่องที่จ้าวเสวี่ยก่อขึ้น นางไม่เหลือแรงที่จะรับมือกับบุตรสาวที่เอาแต่ใจของตัวเองแล้ว

จ้าวซิ่นถูกตะคอกใส่ นางก็ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความโกรธ

ในวัดผู่ถัวกำลังวุ่นวาย แต่จ้าวเยี่ยนเจียวกลับไม่รู้เรื่องอะไร

หลังจากพบฉินเยว่แล้ว จินจื่อก็มาแจ้งข่าวกับนางว่าเจอจางเจิ้งเหอแล้ว นางก็หยิบถุงผ้าขึ้นมา พาเขาเดินไปที่เขาหลังวัดอย่างมีความสุข

“คุณชายรอง!” หลี่ต้าจ้วงถูกทิ้งไว้ข้างหลังรู้สึกไม่สบายใจ

“ไม่เป็นไร” จางเจิ้งเหอเดินตามจ้าวเยี่ยนเจียวไปตามทางเดินบนภูเขา เขาไม่ได้ถามว่านางจะพาเขาไปที่ไหน แค่เดินตามไปเงียบๆ

“ทางมันชัน ท่านต้องระวังหน่อย อย่าให้ล้ม” จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองเขา แต่นางก็เผลอสะดุดเสียเอง เซถอยหลัง

จางเจิ้งเหอรีบก้าวไปข้างหน้าใช้ร่างกายของตัวเองรับนางไว้ “อย่าเอาแต่หันมามองข้า ระวังตัวเองด้วย”

นางหันกลับมา ยิ้มให้เขาจนตาปิด ยืนตัวตรงแล้วตบถุงผ้าในมือ “ข้าไม่เป็นไร เดินอีกหน่อยก็ถึงแล้ว ถ้าท่านเหนื่อยก็บอกข้าได้เลย ข้าจะอุ้มท่านไปเอง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของจางเจิ้งเหอแข็งค้างไปเล็กน้อย พอรู้สึกตัวก็รีบกล่าวว่า “ข้าเดินเองได้”

“ท่านไม่ต้องอาย” นางหัวเราะ “ใช่ว่าข้าจะไม่เคยอุ้มท่านเสียหน่อย”

ถึงแม้เขาจะชอบนิสัยที่ตรงไปตรงมาของนาง แต่การถูกนางอุ้มถือเป็นการทำร้ายศักดิ์ศรีของเขา “ครั้งหน้าไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าอุ้มข้าในท่าเจ้าสาวอีก เข้าใจหรือไม่?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้า “เข้าใจ เข้าใจ แต่ถ้าท่านหมดแรงไปจะทำอย่างไร? ร่างกายของท่านไม่ดีขนาดนี้ ข้าปล่อยให้ท่านตายไม่ได้หรอก”

จางเจิ้งเหอถึงกับกุมขมับ “จริงๆ แล้วร่างกายของข้าไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก”

“ข้าเข้าใจ” นางพยักหน้าอย่างขันแข็งอีกครั้ง “ข้าจะพยายามทำให้ท่านมีความสุข จะหาทางให้ท่านมีชีวิตยืนยาวให้ได้”