บททั้งหมดของ มักสาวอิปิ๊: บทที่ 21 - บทที่ 30

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยเสียง “ติ๊ง-หน่อง-ติ๊ง-หน่อง” จากลำโพงเหล็กที่ติดอยู่บนยอดเสาไม้ไผ่กลางหมู่บ้าน ก่อนที่เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังของพ่อผู้ใหญ่บ้านจะดังผ่านระบบประกาศตามสาย ปลุกให้ชาวบ้านโคกอีแหลวตื่นจากการพักผ่อน“ประกาศ... ประกาศ ลูกบ้านทุกท่านทราบ มื้อนี้สิบโมงเช้า ขอเชิญพ่อแม่พี่น้องมาโฮมกัน (รวมตัวกัน) ที่ศาลากลางบ้าน เฮาสิมีประชุมเรื่องการลงแขกดำนาประจำปี และเรื่องกองทุนผ้าป่าสามัคคีวัดบ้านอีแหลว... ไผมาได้กะฟ้าวมาเด้อ มีเรื่องสำคัญสิแจ้งให้ทราบ” ย่าบุญมาที่กำลังจัดสำรับกับข้าวอยู่บนเฮือนถึงกับต้องวางมือ “กริชเอ๊ย... ย่าสิไปประชุมที่ศาลาแนเด้อ ลูกบ้านต้องไปฟังข่าวคราว”“เดี๋ยวผมขับรถไปส่งครับย่า ผมเองก็อยากไปทำความรู้จักกับชาวบ้าน และอยากไปฟังเรื่องลงแขกดำนาด้วยครับ” กริชอาสาอย่างกระตือรือร้น เขาคว้ากุญแจรถพร้อมสวมหมวกปีกกว้างใบเดิม แม้แผ่นหลังจะยังปวดเมื่อยจากศึกขุดดินเมื่อวาน แต่ความตื่นเต้นในเช้าวันใหม่มีมากกว่าศาลากลางบ้าน: สมรภูมิหน้าเสาธงเมื่อรถยนต์ของกริชเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานกว้างหน้าศาลากลางบ้าน ชาวบ้านหลายคนต่างพากันมองดูด้วยความสนใจ หนุ่มเมืองกรุงในชุดเสื้อเชิ้ตลา

บรรยากาศภายในศาลากลางบ้านค่อยๆ ผ่อนคลายลงหลังจากเสียงมอเตอร์ไซค์ของบักรุ่งแผดคำรามจางหายไปพร้อมกับฝุ่นสีแดงที่ตลบอบอวล กำนันพงษ์เดินลงจากศาลาด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความหนักใจที่ลูกชายตัวดีดันไปวางเดิมพันใหญ่โต ส่วนชาวบ้านคนอื่นๆ เริ่มทยอยแยกย้ายกันไปจับกลุ่มคุยถึงเรื่อง "ศึกดำนา" ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า บนศาลาตอนนี้เหลือเพียงย่าบุญมา กริช อิปิ๊ และพ่อผู้ใหญ่บ้านที่ยังคงยืนขมวดคิ้วมองดูเศษเชือกไนลอนที่มีรอยมีดครูดจนรุ่งริ่งในมือของอิปิ๊“มันเอาคักอีหลีเนาะบักอันนี่” พ่อผู้ใหญ่ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ“กริชเอ๊ย... ลุงขอโทษแทนบักรุ่งมันนำเด้อ มันเป็นเด็กน้อยใจร้อน มักเอาชนะจนลืมหูลืมตาบ่ขึ้น แต่มึงกะคือไปรับคำท้ามันหลาน การดำนาหน้าแล้งในดินนาสีทองมันบ่แม่นเรื่องเล่นๆ เด้ ดินมันเหนียวสิปักลงกะยาก สิถอนเท้าขึ้นกะลำบาก” กริชยิ้มให้พ่อผู้ใหญ่ด้วยแววตาที่ยังคงความมุ่งมั่น“ไม่เป็นไรครับลุง ผมถือว่ามันเป็นบททดสอบ ถ้าผมจะอยู่ที่นี่และพัฒนาที่นี่จริง ๆ ผมก็ต้องทำให้เห็นว่าผมไม่ได้มาแค่สั่งงานหรือขีดเขียนในไอแพด แต่ผมพร้อมจะลงไปคลุกโคลนกับทุกคน” ย่าบุญมาเดินเข้ามาตบบ่าหลานชายเ

ตอนที่ 24: การอ่านจังหวะธรรมชาติความเงียบสงบในยามบ่ายแผ่ซ่านไปทั่วท้องทุ่งนาสีทอง ลมเอื่อย ๆ พัดเอาความร้อนชื้นจากไอดินขึ้นมาปะทะกับความเย็นใต้ร่มเงาหนาทึบของต้นหูกวางใหญ่ เสียงใบไม้ที่เสียดสีกันดังเป็นจังหวะราวกับเสียงดนตรีกล่อมขวัญ กริชทอดกายลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่ขัดจนมันปลาบ ความปวดร้าวที่แผ่นหลังเริ่มทุเลาลงเมื่อได้รับการพักผ่อนที่พอเหมาะ พัดใบตาลในมือของอิปิ๊ยังคงทำหน้าที่ส่งลมเย็น ๆ มาให้ไม่ขาดสาย กริชเอนหลังพิงเสาแคร่ มองออกไปยังทุ่งนาที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนระยิบระยับราวกับเกล็ดปลา พื้นน้ำที่เพิ่งถูกรถไถนวดจนเนียนเริ่มนิ่งสงบ“เบิ่งหยังปิ๊” กริชถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นครูฝึกสาวจ้องมองไปยังผืนนาด้วยสายตาที่วิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน“เบิ่งลม เบิ่งเงาไม้ และเบิ่งจังหวะของนกจ้า” อิปิ๊ชี้ไปที่ฝูงนกกระยางขาวสะอาดยี่สิบสามสิบตัวที่เริ่มบินร่อนลงมาเกาะตามแปลงนาที่เพิ่งไถเสร็จใหม่ ๆ “อ้ายเห็นเบาะ นกมันสิลงหม่องที่ดินนิ่มที่สุด เพราะมันหาปลาหาหอยกินง่าย ถ้ามื้อแข่งอ้ายเห็นดินหม่องใด๋นกชอบลง แสดงว่าดินหม่องนั้นสิปักง่าย แต่อย่าไปปักซ้ำรอยเท้าควายเด้อดินมันสิแน่นปักบ่ลง”กริชนิ่งฟังพลางมองตามนิ้ว

ตอนที่ 26: ศึกดำนาผ้าป่าสามัคคีภายในบริเวณวัดบ้านอีแหลวเช้านี้คึกคักไปด้วยผู้คนจากทั่วสารทิศ เสียงพระสวดเจริญพระพุทธมนต์ดังกังวานออกมาจากพระอุโบสถหลังเก่า ย่าบุญมาในชุดผ้าเบี่ยงสีขาวสะอาดตานั่งสำรวมจิตฟังธรรมอยู่ด้านในเคียงข้างกับกลุ่มผู้เฒ่าผู้แก่ ท่ามกลางกลิ่นธูปเทียนที่หอมอบอวลขณะเดียวกันที่ลานกว้างด้านนอก กริชสลัดคราบสถาปนิกหนุ่มมาเป็น “เด็กวัดเฉพาะกิจ” เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นถึงศอก คอยช่วยพวกผู้ชายบ้านพ่อผู้ใหญ่ยกหม้อแกงขนาดใหญ่และจัดโต๊ะเก้าอี้สำหรับรับรองแขกที่มาร่วมงานผ้าป่า เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมตามไรผมแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นกันเอง“โอ๊ย... เบิ่งหลานชายแม่ใหญ่บุญมาแนเด้อ หน้าตากะดีขยันกะขยัน คุ้มค่าที่หลบเมืองมาอยู่บ้านเฮาอีหลี” เสียงป้าๆ ยายๆ ที่นั่งล้อมวงเด็ดผักอยู่ศาลาข้างๆ พากันกระซิบกระซาบพลางส่งยิ้มหวานให้“แม่นจ้า... ได้ข่าวว่าสิมาเฮ็ดนาสีทองให้รุ่งเรือง ไผได้ไปเป็นลูกเขยคือสิโชคดีคักเนาะ” อีกคนเสริมขึ้นขำๆ ทำเอาชายหนุ่มที่กำลังแบกเก้าอี้ซ้อนกันสี่ห้าตัวถึงกับหน้าแดงทำตัวไม่ถูกย่าบุญมาที่นั่งอยู่ในโบสถ์พอได้ยินเสียงแว่วๆ และเห็นสายตาชาวบ้านที่มอ

ตอนที่ 28: คนแพ้แล้วพาลแสงอาทิตย์ยามเย็นทอแสงสีส้มอมแดงอาบไล้ไปทั่วทุ่งนาสีทอง กริชยืนอยู่บนคันนาในสภาพเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยโคลน แต่แววตากลับสว่างไสวไปด้วยชัยชนะ ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราวของชาวบ้าน ทว่าในหลุมโคลนกลางแปลงนานั้น บักรุ่ง กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลนสีดำ และรอยผื่นแดงที่เห่อขึ้นตามผิวหนังเพราะฤทธิ์หมามุ่ยที่เขากลั่นแกล้งตัวเอง“มึง ไอ้กริชมึงใช้เล่ห์เหลี่ยมอีหยัง” บักรุ่งแผดเสียงลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความคันและความอับอาย “มึงต้องทำของใส่กูแน่ ๆ กูเป็นแชมป์มาจักปี ทำไมกูสิมาแพ้คนสำอางแบบมึง มึงโกงกูอีหลี”บักรุ่งพยายามจะพุ่งเข้าไปหาเรื่องกริช แต่ขาที่สั่นเทาเพราะความคันทำให้เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เสียงชาวบ้านเริ่มซุบซิบ บ้างก็ว่าบักรุ่งพาล บ้างก็ว่ากริชอาจจะมีของดีจริง ๆ“หยุดเดี๋ยวนี้เด้อบักรุ่ง” เสียงตวาดแหววของอิปิ๊ดังขึ้น เธอเดินดุ่ม ๆ ลงไปยืนขวางหน้ากริชไว้ แววตาของสาวไทบ้านลุกโชนไปด้วยความโกรธ “เจ้าอย่ามาเฮ็ดสันดานพาลแบบนี้ ที่เจ้าแพ้กะย้อนความชั่วของเจ้าของนั่นล่ะ”“อีปิ๊มึงอย่ามาใส่ร้ายกูนะ” บักรุ่งเถียงคอเป็นเอ็น“ใส่ร้