บททั้งหมดของ มักสาวอิปิ๊: บทที่ 31 - บทที่ 40

กริชนั่งชันเข่าอยู่กลางร่องดินที่ขุดเปิดหน้าดินไว้ ในมือนิ้วเรียวยังคงคีบสายวัดและสมุดบันทึกค่าระดับน้ำ เขาจดจ่ออยู่กับการคำนวณทิศทางการไหลของน้ำจนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองรอบข้าง แต่ประสาทสัมผัสของสถาปนิกกลับทำงานอย่างรวดเร็ว เขาซึมซับได้ถึงความเงียบที่ผิดปกติ เสียงจอบที่เคยขุดดินฉึกฉักรอบตัวค่อย ๆ เงียบหายไปทีละเล่ม เหลือเพียงเสียงลมพัดยอดข้าววูบวาบเขาสัมผัสได้ถึงเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่เหนือหลุม ขวางทางแสงแดดที่ส่องลงมาบนสมุด กริชค่อย ๆ วางปากกาลง แกล้งทำเป็นตรวจเช็กค่าตัวเลขในกระดาษต่ออีกครู่หนึ่ง แต่สายตากลับเหลือบเห็นรองเท้าบูทยางเก่า ๆ ของ ลุงหวัง ที่ยืนนิ่งไม่ขยับขยื้อน"ลุงหวังครับ... ตรงจุดนี้ผมว่าเราวางท่อเอียงอีกสัก 5 องศา น้ำน่าจะไหลสะดวกขึ้นนะ ลุงว่าไงครับ" กริชเอ่ยถามโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้น แสร้งทำเป็นชวนคุยเรื่องงานเหมือนปกติไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ดูหนักอึ้งกว่าทุกวัน กริชจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นลุงหวังยืนกำด้ามจอบแน่น ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มและภูมิใจในตัวเขาบัดนี้กลับบึ้งตึง สายตาที่เคยมองกริชเหมือนลูกเหมือนหลานกลับเปลี่ยนเป็นความระแวงและสั

ทันทีที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้ากริชไม่รอช้าเขาติดตั้งตะเกียงเจ้าพายุไว้ที่เสาไม้กลางนา แสงไฟวับแวมส่องให้เห็นร่างของชายหนุ่มที่เริ่มเหวี่ยงจอบลงบนดินแข็ง ๆ อีกครั้ง โดยมีอิปิ๊คอยช่วยส่องไฟฉายและเตรียมเสบียงให้"อ้ายกริช... พักแนเถอะจ้าขุดคนเดียวเจ็ดวันมันสิไหวเบาะ" อิปิ๊เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาที่มองดูแผ่นหลังชุ่มเหงื่อของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความวิตก เธอเห็นกริชก้มหน้าก้มตาขุดดินมาหลายชั่วโมงโดยไม่ยอมวางมือ แม้แต่คราบโคลนที่กระเด็นใส่ใบหน้าเขาก็ยังไม่มีเวลาจะเช็ดออก"ถ้าไม่รีบทำตอนนี้ พรุ่งนี้เช้าชาวบ้านเดินมาดูแล้วไม่เห็นอะไรคืบหน้า เขาจะยิ่งหมดศรัทธาปิ๊..." กริชตอบเสียงพร่ามือยังคงกำจอบแน่น"ไหวบ่ไหว... กะให้มันฮู้ไปว่าน้ำใจคนอีแหลวมันแห้งแล้งกว่าดินนา"เสียงกังวานทึบเข้มดังขึ้นจากความมืดข้างคันนา กริชชะงักจอบแล้วเงยหน้าขึ้นมอง แสงจากไฟฉายคาดหัวหลายดวงสาดส่องเข้ามาที่หลุมขุด ปรากฏร่างของ พ่อผู้ใหญ่บ้าน ที่เดินนำหน้ามาอย่างมั่นคง และที่ทำเอาขอบตากริชร้อนผ่าว คือร่างชายสูงวัยที่คุ้นเคยซึ่งเดินตามหลังมาติด ๆ"ลุงหวัง" กริชพึมพำ"เออ ข่อยเอง" ลุงหวังกระชับด้ามจอบในมือพลางเดินลงมาในหลุม

ค่ำคืนที่สองของเดิมพัน 7 วันปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัว ท้องฟ้าไร้เมฆและดาวเผยให้เห็นดวงดาวนับล้าน แต่ที่นาสีทองกลับมืดมิดไร้แสงตะเกียง กริชไม่ได้จุดไฟทำงานเหมือนคืนแรก เขาจงใจปล่อยให้ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดเพื่อให้ "เหยื่อ" ย่ามใจว่าไม่มีใครอยู่กริชและปิ๊ซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ใกล้เถียงนาพร้อมกับ พ่อผู้ใหญ่บ้าน และ ลุงหวัง ทั้งสี่คนนั่งนิ่งไม่ไหวติงราวกับส่วนหนึ่งของผืนดิน ในมือของกริชถือรีโมทไฟสปอตไลต์แบบชาร์จไฟที่เขาเตรียมมาจากกรุงเทพฯ ขณะที่พ่อผู้ใหญ่บ้านถือกริ่งสัญญาณไว้อย่างมั่นคง"มันสิมาอีหลีเบาะบักกริช" ลุงหวังกระซิบถามเบาๆ"คนอย่างมันบ่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกครับลุง" กริชตอบเสียงนิ่ง "แผนกดดันย่าไม่ได้ผล มันต้องทำลายงานผมประจานชาวบ้านแน่นอน"ก่อนหน้าจะถึงเวลาลงมือที่บ้านกำนันพงษ์ บักรุ่ง นั่งกระดกเหล้าขาวดับความฟุ้งซ่านอยู่ในห้องนอน แววตาของมันแดงก่ำด้วยความแค้นที่เห็นงานของกริชคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้มันตัดสินใจจะไม่พลาดเหมือนคราวก่อน มันเตรียมกระสอบทรายและจอบไว้หลังรถมอเตอร์ไซค์ พร้อมเรียกบักแหลมและสมุนอีกคนมาสมทบเพื่อเผด็จศึก"คืนนี้กูจะไปจัดการมันคนเดียว พวกมึงแ

ชาวบ้านต่างพากันขยับถอยร่นออกไปตามคำบอกของกริช เสียงซุบซิบนินทาบักรุ่งค่อย ๆ เงียบลง เปลี่ยนเป็นความลุ้นระทึกที่เข้ามาแทนที่ โดยที่ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มในชุดเปื้อนโคลนแต่ท่วงท่ากลับดูสง่างามอย่างประหลาด เขาเดินตรงไปยังคันกั้นน้ำจุดยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อกับลำห้วยสาขา โดยมี อิปิ๊ วิ่งไปรอแสแตนด์บายอยู่ที่วาล์วเหล็กขนาดใหญ่ซึ่งกริชเพิ่งติดตั้งเสร็จเมื่อสองวันก่อน กริชหันไปมอง ย่าบุญมา อีกครั้งท่านพยักหน้าให้หลานชายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น กริชจึงยกมือเป็นสัญญาณให้เด็กสาวที่ปลายนา"เปิดน้ำได้เลยปิ๊"สิ้นเสียงประกาศ อิปิ๊ใช้แรงทั้งหมดที่มีหมุนวาล์วเหล็กจนสุดเกลียว วินาทีนั้น เสียงน้ำไหลบ่าดัง ซ่า... กระหึ่มไปทั่วทุ่งนาสีทอง น้ำใสสะอาดเริ่มพุ่งทะลักเข้าสู่ร่องน้ำอัจฉริยะที่กริชและลุงหวัง คนของผู้ใหญ่บ้านมาช่วยกันขุดไว้ มันไม่ได้ไหลท่วมสะเปะสะปะเหมือนที่เคยเป็นมา แต่น้ำกลับไหลรินไปตามระดับความลาดเอียงที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำ ผ่านท่อระบายน้ำที่บักรุ่งพยายามจะอุด แล้วค่อย ๆ กระจายตัวเข้าสู่แปลงนาที่เคยแห้งแล้งจนดินแตกระแหงภาพของน้ำที่ค่อย ๆ ซึมลงสู่พื้นดินจนกลายเป็นสีคล้ำเ

หลังจากมรสุมคดีความที่อำเภอคลี่คลายลง บารมีของกริชในหมู่บ้านอีแหลวก็พุ่งสูงขึ้นจนฉุดไม่อยู่ แม้แต่ พ่อผู้ใหญ่บ้าน ที่เคยตั้งแง่ว่ากริชเป็นเพียง "เด็กเมืองกรุงจบนอก" ก็เริ่มเปิดใจยอมรับ เมื่อเห็นความตั้งใจจริงที่หลานชายย่าบุญมาคนนี้มีต่อชุมชน เพื่อให้เห็นผลงานเป็นรูปธรรม กริชจึงประเดิมโปรเจกต์แรกด้วยการ รีโนเวทเล้าข้าว(ยุ้งฉาง) ของบ้านพ่อผู้ใหญ่บ้านเสียใหม่ กริชไม่ได้รื้อของเก่าทิ้งแต่เขาใช้ความรู้ทางสถาปัตยกรรมออกแบบโครงสร้างใหม่ที่ใช้ระบบการระบายอากาศแบบธรรมชาติ"ลุงผู้ใหญ่ครับ เล้าข้าวใหม่นี้ผมออกแบบให้ยกใต้ถุนสูงขึ้นอีกนิด และทำผนังซ้อนสองชั้นแบบมีช่องลม นอกจากจะกันหนูได้เด็ดขาดแล้วยังช่วยให้ข้าวเปลือกข้างในไม่อับชื้น เก็บได้นานขึ้นและสีออกมาเป็นข้าวหอมคัดเกรดได้เลยครับ" กริชอธิบายพร้อมกางแบบที่วาดด้วยลายเส้นสะอาดตา พ่อผู้ใหญ่บ้านเดินตรวจงานพลางลูบไม้เนื้อแข็งที่กริชให้ช่างขัดจนเนียนตา "เออ... ทรงมันเบิ่งแปลกตาดีแท้กริช แต่มันกะเบิ่งแข็งแรง แถมเท่กว่าเล้าข้าวบ้านกำนันพงษ์อีกว่ะ ฮ่า" เมื่อเห็นว่ากริชทำงานหนักมาหลายวัน อิปิ๊ เลยอาสาจะพาอ้ายกริชไปผ่อนคลายด้วยวิถีชีวิตดั้งเดิมแบบเอ็กซ