บททั้งหมดของ มักสาวอิปิ๊: บทที่ 41 - บทที่ 50

ทันทีที่รถสปอร์ตคูเป้สีแดงเพลิงขับฝ่าถนนลูกรังจนฝุ่นตลบอบอวลเข้ามาจอดกึ่งกลางลานตากข้าวหน้าบ้านพักของกริช ชาวบ้านที่กำลังล้อมวงคุยกันถึงเรื่องเล้าข้าวใหม่ต่างพากันชะงักกึก มองรถหรูราคาหลายล้านด้วยความงุนงง ประตูรถเปิดออกพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่พยายามจะต่อสู้กับกลิ่นสาบควายและกลิ่นดิน "เชอรี่" ในชุดเดรสสีขาวแบรนด์เนมตัดเย็บประณีต ก้าวลงมาด้วยท่าทางพะอืดพะอม มือหนึ่งถือพัดลมมือถือจ่อที่ใบหน้า อีกมือหนึ่งใช้ทิชชูซับดั้งจมูกตลอดเวลา"กริชค่ะ กริช อยู่เข้าไปได้ยังไงเนี่ย" เชอรี่แผดเสียงแหลมสูงพลางสะบัดขาสูงปรี๊ดเมื่อเห็นว่าส้นรองเท้าแบรนด์เนมของเธอเหยียบลงบนขี้วัวแห้งที่ติดมากับลานดิน "อี๋ สกปรกที่สุด นี่มันขี้สัตว์ใช่ไหม แล้วฝุ่นแดง ๆ นี่มันจะติดปอดเชอรี่ไหมเนี่ย ร้อนก็ร้อน กลิ่นอะไรก็ไม่รู้ เหม็นสาบไปหมดเลย"เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความขยะแขยง สะบัดมือไล่แมลงวันที่บินว่อน ราวกับว่าอากาศที่ชาวบ้านใช้หายใจอยู่ทุกวันนั้นเป็นพิษสำหรับเธอ"เชอรี่... คุณมาทำอะไรที่นี่" กริชเดินออกมาจากเถียงนาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่าทางของเชอรี่ทำให้เขาเริ่มรู้สึกอึดอัดแทนชาวบ้านที่ยืนอยู่แถวนั้น"ก็มาตามค

ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของชาวบ้านที่กำลังถกเถียงและก่นด่า อิปิ๊ ยืนพิงเสาเรือนอยู่ข้างหลัง แววตาสั่นระริก เธอเห็นชาวบ้านที่เคยยิ้มแย้มกลับกลายเป็นคนขี้ระแวงเพราะคำพูดของบักรุ่ง ใจหนึ่งเธอก็อยากจะตะโกนบอกว่าอ้ายกริชไม่ใช่คนแบบนั้น แต่อีกใจหนึ่ง... คำพูดของเชอรี่ที่ว่า "กริชแค่สงสาร" มันยังค้ำคอเธออยู่"อ้ายกริช... อ้ายหลอกพวกเราอีหลีบ่" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาหยดเล็ก ๆ ร่วงลงสู่พื้นดินแดงในวินาทีที่กริชเดินก้าวเข้ามาในลานบ้านเพื่อจะมาลาพ่อผู้ใหญ่และอิปิ๊ ชาวบ้านต่างพากันเงียบกริบแล้วถอยห่างราวกับเขามีเชื้อโรคร้าย กริชมองเห็นความหวาดระแวงในสายตาทุกคู่ เขาพยายามจะอธิบายแต่กลับไม่มีใครยอมรับฟัง"พ่อผู้ใหญ่ครับ... ปิ๊ครับ..." กริชพยายามเอ่ยปาก"บ่ต้องพูด" อิปิ๊เดินลงมาจากเรือนตัดหน้าชาวบ้านทุกคน เธอจ้องหน้ากริชด้วยแววตาที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น"อ้ายสิไปกะฟ้าวไปเถาะจ้ะ รถสปอร์ตเพิ่นจอดรออยู่ปากทางพู้น อย่ามาเสียเวลาลดตัวลงมาอธิบายให้คนโคลนตมอย่างพวกข่อยฟังเลย ฟ้าวไปไว ๆ ยิ่งไวยิ่งดี"กริชอึ้งไปกับท่าทีแข็งกร้าวของอิปิ๊ เขารู้ดีว่าตอนนี้ต่อให้อธิบายอย่างไร ในใจของอิปิ๊และชาวบ้านก็นำเข

แสงแดดจัดจ้าของกรุงเทพมหานครสะท้อนกับตึกระฟ้าผิวลามิเนตและกระจกเงาวับ กริชยืนอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทสถาปนิกที่เขาเคยภาคภูมิใจ เสียงแตรรถและควันท่อไอเสียที่คุ้นเคยกลับทำให้เขาอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในเมืองที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบแห่งนี้ ทั้งที่เขาเพิ่งจากไปไม่กี่เดือน กริชก้มลงมองมือตัวเองที่ดูหยาบกร้านขึ้นเล็กน้อยจากการช่วยชาวบ้านขุดร่องน้ำ รอยแผลจางๆ ที่ได้จากซี่ไม้ไผ่ตอนทำเล้าข้าวอัจฉริยะยังคงเด่นชัด มันคือ "เหรียญตรา" แห่งความทรงจำที่เขาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์มุ่งสู่ชั้นบนสุดทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก บรรยากาศแอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นอโรม่าราคาแพงก็พุ่งเข้าปะทะ กริชเดินก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนกลาง พนักงานหลายคนชะงักกึกแล้วหันมามองด้วยสายตาแปลกใจ บางคนถึงกับวางแก้วกาแฟลงแล้วเอ่ยทักทาย"อ้าว คุณกริช กลับมาแล้วเหรอคะ" เลขาสาวหน้าห้องทักด้วยรอยยิ้ม"โห... ดูเข้มขึ้นนะคะเนี่ย ไปตากแดดที่ไหนมาคะ""กริช!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังขึ้น เชอรี่ เดินออกมาจากห้องรับรองในชุดสูทสีชมพูแปร๋นดูโฉบเฉี่ยว เธอปรี่เข้ามาเกาะ

ตอนที่ 46 ลาออก และพร้อมรับมือกับนายทุนในห้องทำงานที่เคยดูสง่างามและน่าภาคภูมิใจ กลิ่นอายความทะเยอทะยานที่เคยหอมหวานสำหรับสถาปนิกเกียรตินิยมอย่างกริช บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นเน่าของผลประโยชน์ที่ซ่อนไว้ภายใต้พิมพ์เขียว กริชยืนตัวตรงอยู่เบื้องหน้า ประธานวิโรจน์ ที่กำลังสูบซิการ์อย่างอารมณ์ดี โดยมีเชอรี่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้ายิ้มกริ่มกริชค่อยๆ วางซองจดหมายสีขาวลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น"นี่คือใบลาออกของผมครับท่านประธาน" วิโรจน์ชะงักควันซิการ์ที่กำลังพ่นออกมา แววตาเปลี่ยนจากความเป็นมิตรเป็นความฉงน "ลาออก กริชคุณบ้าไปแล้วเหรอ โปรเจกต์หมื่นล้านกำลังจะเริ่มและเงินโบนัสก้อนโตก็รอคุณอยู่""เงินโบนัสที่ต้องแลกกับหยาดน้ำตาของคนในหมู่บ้าน และการทำลายป่าต้นน้ำที่เลี้ยงชีพคนนับร้อย... ผมรับไม่ได้ครับ" กริชตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ผมเป็นสถาปนิกที่ออกแบบอาคารให้คนอยู่อาศัย ไม่ได้ออกแบบหลุมศพเพื่อฝังจิตวิญญาณบ้านเกิดตัวเอง""กริช คุณทำแบบนี้คุณหมดอนาคตแน่" เชอรี่แผดเสียงหลง "เชอรี่อุตส่าห์ปูทางให้คุณขนาดนี้ คุณจะกลับไปคลุกโคลนคลุกธุลีกับยัยเด็กนั่นอีกล่ะสิ" กริชหันมามองเชอรี่ด

ตอนที่ 48 เอาผิดนายทุนความชุลมุนกลางลานวัดเริ่มคลี่คลายลงเมื่อรถกระบะของลุงหวังเบรกดังสนั่นที่ข้างเวที พ่อผู้ใหญ่บ้านและชายฉกรรจ์อีกสองสามคนรีบช่วยกันประคองร่างที่ชุ่มเลือดของกริชขึ้นหลังรถ อิปิ๊กระโดดขึ้นไปนั่งประคองศีรษะของเขาไว้บนตักทันที มือเล็กๆ ยังคงกดผ้าขาวม้าที่เริ่มชุ่มเลือดไว้แน่นที่หน้าท้องของกริช"อ้ายกริช... อดทนเด้ออ้าย อย่าหลับเด้อ!" อิปิ๊ร้องเรียกเสียงหลง ร่างกายเธอสั่นเทาไปหมด"ปิ๊... ใจเย็น ๆ ลูก เบิ่งแผลอ้ายดี ๆ" พ่อผู้ใหญ่บ้านที่รีบตามขึ้นมาดูสำรวจรอยกระสุนอย่างละเอียดภายใต้แสงไฟฉาย "กระสุนมันถากเข้าแฉลบสีข้างไปหน่อยเดียว แผลดูน่ากลัวเพราะเลือดออกเยอะ แต่น่าจะบ่เข้าจุดสำคัญ... กริช มึงยังมีสติอยู่บ่" กริชพยักหน้าเล็กน้อย ลมหายใจยังติดขัดแต่แววตาเริ่มกลับมามีความรู้สึก "ผม... ยังไหวครับพ่อผู้ใหญ่..."เมื่อรู้ว่ากริชพ้นขีดอันตรายในเบื้องต้น พ่อผู้ใหญ่บ้านและย่าบุญมาที่ตามขึ้นมาสมทบก็ถอนหายใจออกมาอย่างสุดตัว ย่าบุญมาทรุดลงกอดเข่ากริชพลางลูบหัวหลานชายด้วยน้ำตา "เทวดาคุ้มครองหลานย่าแท้ๆ ... พ่อไกรคุ้มครองเจ้าแล้ว"ในขณะที่ทุกคนกำลังโล่งใจ แต่อิปิ๊กลับไม่ได้คิดแค่นั้น