บททั้งหมดของ มักสาวอิปิ๊: บทที่ 11 - บทที่ 20

เช้าวันต่อมา กริชตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะวันนี้คือวันที่ระบบไฟฟ้า "สมาร์ทเถียงนา" ของเขาจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง หลังจากที่เขากดสั่งชุดโซลาร์เซลล์แบบออฟกริด (Off-Grid) มาครบชุด ทั้งแผงควบคุม แบตเตอรี่ลิเธียม และแผงโซลาร์เซลล์เกรดพรีเมียม โดยมีอิปิ๊เป็นคนประสานงานติดต่อช่างไฟจากในตัวเมืองที่คุ้นเคยกับการวางระบบฟาร์มสเตย์ให้มาช่วยติดตั้ง“อ้ายกริช! ช่างไฟมาแล้วเด้อ!” เสียงอิปิ๊ตะโกนนำมาก่อนที่ซาเล้งพ่วงข้างและกระบะคันเก่าของช่างจะแล่นฝ่าฝุ่นสีแดง เข้ามาถึงหน้าเถียงนาช่างศักดิ์ ช่างไฟร่างท้วมก้าวลงจากรถพร้อมแบกแผงโซลาร์เซลล์แผ่นยักษ์ไว้บนบ่า “สวัสดีครับคุณกริช โห... เถียงนาหลังนี้โครงสร้างสวยนะครับเนี่ย แต่จะติดแผงบนหลังคาสังกะสีเก่าแบบนี้ ต้องเสริมโครงเหล็กนิดหน่อยนะครับ ไม่งั้นลมแรง ๆ มีปลิว”กริชกำลังจะอ้าปากอธิบายแบบแปลนโครงสร้างที่เขาเตรียมไว้ แต่ทว่า... บรรยากาศที่เป็นมิตรก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงขู่ฟ่อและเสียงกีบเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินอย่างหนักหน่วง“ฮึ่มมมม... มออออ!”บักจ่อย วัวหนุ่มเจ้าปัญหาของย่าบุญมา ยืนจด ๆ จ้อง ๆ อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร มันก้มหัวต่ำส่ายเขาโง้งไ

แดดร่มลมตกยามบ่ายนิด ๆ แสงแดดเริ่มคล้อย อิปิ๊เดินนำลิ่วออกไปก่อนพลางส่งเสียงเจื้อยแจ้ว มือหนึ่งถือข้องใส่ปลา ส่วนอีกมือจูงเชือกนำเจ้า "บักทึก" ควายเผือกคู่ใจที่เดินทอดน่องเล็มหญ้าตามไปอย่างอารมณ์ดี พอถึงทางเข้าบ้านอิปิ๊ให้บักทึกกลับไปรอในคอก ตะโกนเรียกพ่อผู้ใหญ่ค่อยรับบักทึกหน้าบ้าน กริชที่เดินรั้งท้ายมองภาพนั้นแล้วยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความมีชีวิตชีวาของสาวบ้านนากับควายตัวเขื่องดูเข้ากันได้อย่างประหลาดกับฉากหลังที่เป็นท้องทุ่งกว้าง ทางเดินคันนาในช่วงบ่ายจัดเริ่มมีลมพัดตึง กลิ่นต้นข้าวที่เพิ่งแตกกอโชยมากับลมป่า กริชเดินตามแผ่นหลังที่คล่องแคล่วของหญิงสาวพลางสังเกตทุ่งนาที่กว้างสุดลูกหูลูกตา“ปิ๊! นามันกว้างขนาดนี้ เราจะรู้ได้ไงว่าปลาอยู่ตรงไหน” กริชตะโกนถามขณะก้าวข้ามร่องน้ำเล็ก ๆ“โอยย อ้าย... เบิ่งพู้นน่ะ! นาหม่องนั้นมันเป็นหลุมเป็นแอ่ง น้ำมันขังเพราะคันนามันกั้นไว้ ปลาพวกลูกไล่มันหนีน้ำบ่ทัน มันกะสิมารวมกันอยู่หั่นล่ะ เพิ่นเอิ้นว่า 'ปลาค่อ' จ้าอ้าย” อิปิ๊หันมาตอบพร้อมรอยยิ้มซุกซนเมื่อเดินมาถึงเขตนาของบ้านอิปิ๊ กริชถึงกับตาโตภาพตรงหน้าคือแอ่งน้ำขังสีโคลนตมขนาดใหญ่ที่มีต้นข้าวขึ้นแ

เช้าวันต่อมา กริชตื่นขึ้นมาด้วยอาการ "หัวตื้อ" เล็กน้อยจากฤทธิ์น้ำล้างปากของพ่อผู้ใหญ่ แต่เขาก็รีบลุกมาล้างหน้าล้างตาที่บ่อน้ำเย็นฉ่ำ ก่อนจะนำไอแพดและสมุดสเก็ตช์ภาพที่ร่างแผนผัง "นาสีทอง" ไว้ออกมาวางบนโต๊ะไม้ที่ชานเรือนเถียงนา อิปิ๊ที่แวะมาดูแต่เช้าพร้อมกาแฟร้อน ๆ ยืนกอดอกมองดูแผ่นภาพจำลอง 3 มิติในหน้าจออย่างสนอกสนใจ“เอาล่ะปิ๊... วันนี้ล่ะ ที่ผมจะกางแผนที่ฝันของผมให้พ่อผู้ใหญ่ดู คุณคิดว่าเขาจะช็อกไหม ถ้าผมบอกว่าผมจะเปลี่ยนนาข้าวเดิมๆ ให้กลายเป็นศูนย์เกษตรอัจฉริยะ” กริชเอ่ยด้วยสีหน้ามุ่งมั่นอิปิ๊ละสายตาจากหน้าจอไอแพดที่ส่องแสงวิบวับสู้แสงแดดลามเลียปลายทุ่ง เธอจิบกาแฟดำจากแก้วสังกะสีคำใหญ่ก่อนจะหันมายิ้มกึ่งขันกึ่งเอ็นดูสถาปนิกหนุ่ม“ช็อกน่ะช็อกแน่อ้ายกริช แต่สิช็อกเพราะความดีใจหรือสิช็อกเพราะงงจนตึ้บ ข่อยกะตอบบ่ได้เด้อ” อิปิ๊วางแก้วลง “ไอ้ศูนย์อัจฉริยะของอ้ายน่ะ ฟังดูคือจั่งในหนังฝรั่งแท้ แต่พ่อข่อยน่ะเพิ่นอยู่กับดินมาทั้งชีวิต เพิ่นมองที่นาเป็น 'จิตวิญญาณ' บ่แม่น 'แผงวงจร' ...มาเถาะ มัวแต่กางแปลนอยู่เถียงนาพ่อกะบ่เห็นดอก ฟ้าวซ้อนท้ายซาเล้งข่อยไปบ้านข่อยหาพ่อพู้น”กริชรีบเก็บไอแพดใส

บรรยากาศยามเช้าที่โคกอีแหลวช่างต่างจากเสียงแตรรถในเมืองกรุง แสงเงินแสงทองเริ่มฉาบทับขอบฟ้า ทะลุผ่านม่านหมอกจางๆ ที่ปกคลุมยอดกอไผ่ เสียงไก่ขันรับกันเป็นทอดๆ สลับกับเสียงนกเขาที่ร้องกู่ก้องมาจากดงประดู่ นกกระยางฝูงใหญ่บินร่อนลงสู่หนองน้ำสีเงินยวง ในขณะที่เสียงกระดิ่งคอวัวจากใต้ถุนบ้านดัง กรุ๊งกริ๊ง บอกเวลาตื่นของวิถีชาวนากริชในชุดเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายย้อมครามและหมวกปีกกว้างใบเก่ง ตื่นเช้ามา ใส่บาตร พระที่เดินสายบิณฑบาตผ่านหน้าบ้านย่าบุญมาด้วยใจที่สงบ วันนี้ท้องฟ้าเปิดโปร่ง ไม่มีเค้าลางของฝนพื้นดินแห้งสนิทไม่เปียกแฉะติดหล่มเหมือนวันก่อน เขาจึงคว้ากุญแจรถยนต์ขับออกไปหาซื้อกาแฟที่ร้านประจำในตัวอำเภอเพื่อปลุกความสดชื่น เขาอยากได้กาแฟรสชาติที่คุ้นเคยเพื่อมาเป็นเชื้อเพลิงในวันลุยหนัก หลังจากขับวนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พบร้านที่ดูสะดุดตาจนต้องเหยียบเบรกร้านนี้ชื่อว่า "ทุ่งนา คาเฟ่" แต่มันไม่ใช่ร้านไม้เก่าๆ หรือซุ้มสังกะสีแบบร้านป้าแดงยกล้อในหมู่บ้านที่เน้นโอเลี้ยงใส่นมข้นหวานจนหนืด ร้านนี้ถูกออกแบบในสไตล์ Modern Tropical ที่กริชหลงใหล ตัวอาคารเป็นทรงนอร์ดิกหลังคาสูงโปร่งกรุด้วยกระจกใสรอบด้านสลับก

ตอนที่ 19 : "ตาฮัก" vs "ตาหัก"ยามเช้าที่บ้านพ่อผู้ใหญ่บ้าน ควันไฟจากครัวหลังบ้านลอยกรุ่นมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวนของข้าวเหนียวใหม่ที่เพิ่งนึ่งเสร็จ อิปิ๊ กำลังง่วนอยู่กับการปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนกลมรีเสียบไม้ ทาเกลือบางๆ แล้วเอาไปอังไฟบนเตาถ่าน พอข้าวเริ่มเกรียมหอม เธอก็จัดการชุบไข่ไก่พื้นเมืองที่ตีจนฟูฟ่องแล้วเอาไปปิ้งซ้ำจนไข่สีเหลืองทองสุกจนเยิ้มหอม เธอทำแล้วทำเล่า ปั้นแล้วปั้นอีก จนกองข้าวจี่พูนพะเนินอยู่ในกระติ๊บใบใหญ่“ปิ๊... มึงสิเฮ็ดข้าวจี่ไปเลี้ยงควายทั้งจังหวัดเบาะนั่น” พ่อผู้ใหญ่บ้าน ที่เพิ่งเดินลงจากเฮือนพร้อมขันล้างหน้าถึงกับชะงัก “ปั้นเอา ๆ ปานสิไปตั้งโรงทาน งานบุญบ้านเฮากะยังบ่ฮอดเด้อนั่น”“โธ่พ่อ... กะอ้ายกริชเพิ่นขุดดินมาทั้งวัน เพิ่นคือสิหิวแฮง ปิ๊เลยอยากให้เพิ่นกินอิ่มๆ งานสิได้เดินไวๆ จ้า” อิปิ๊ตอบโดยไม่ละสายตาจากเตาไฟ ใบหน้าเปื้อนเขม่าไฟเล็กน้อยแต่แววตาสดใส“เออ... ให้มันจริงเถาะ นึกว่าสิเอาไปมอมสถาปนิกเมืองกรุงจนลืมทางกลับบ้าน” พ่อผู้ใหญ่หัวเราะหึๆ ก่อนจะเดินไปล้างหน้าไม่นานนัก อิปิ๊ก็หอบเอาข้าวจี่ร้อนๆ ชุบไข่หอมฉุยใส่กระติ๊บมาส่งให้กริชถึงเถียงนาแปลงสีทอง กริชที่เ