ตอนที่ 29:ข้อเสนอที่ต้องเลือก

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศที่บ้านย่าบุญมาควรจะเต็มไปด้วยความสดชื่นหลังจากชัยชนะในศึกดำนาเมื่อวาน แต่ความสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงเครื่องยนต์คำรามของรถยนต์หลายคันไม่คุ้นตาที่ขับเข้ามาจอดเรียงรายหน้าบ้าน ฝุ่นลูกรังตลบอบอวลจนไก่ที่ลานบ้านแตกตื่นบินว่อนหนีตายกันอลหม่าน

ชายในชุดซาฟารีสีกากีที่แอบซุ่มมองอยู่ที่ริมทุ่งเมื่อวานก้าวลงจากรถ เขาคือ นายทุนเดชา ผู้กว้างขวางในวงการที่ดินระดับจังหวัด ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบนักธุรกิจ แต่ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้แว่นกันแดดราคาแพงกลับนิ่งสนิทและเต็มไปด้วยการคำนวณ เขาเดินเข้ามาที่บ้านย่าบุญมาอย่างถือวิสาสะ โดยมีลูกน้องร่างกำยำหิ้วกระเป๋าเอกสารหนังมันปลาบตามมาติดๆ

บนชานบ้านไม้ที่เพิ่งผ่านการล้างทำความสะอาดจากงานเลี้ยงเมื่อคืน กริชและอิปิ๊นั่งขนาบข้างย่าบุญมาทั้งสามเผชิญหน้ากับแขกไม่ได้รับเชิญท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ หมุนดังเอี๊ยดอ๊าด

เดชาถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นแววตาที่จ้องมองย่าบุญมาอย่างอ่อนโยนจนน่าขนลุก เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยแสดงท่าทีนอบน้อมผิดกับบุคลิกนายทุนผู้ยิ่งใหญ่

“คุณแม่บุญมาแม่นบ่ครับ... ผมขอโทษที่มารบกวนแต่เช้า แต่เห็นนาสีทองเมื่อวานแล้ว ผมนอนไม่หลับจริง ๆ ” เดชาเริ่มบทสนทนาพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องเปิดกระเป๋า 

“ผมรู้ว่าคุณแม่แก่มากแล้วตรากตรำทำนามาทั้งชีวิตเพื่อหลานชาย ผมเลยอยากจะมาช่วยให้คุณแม่ได้พักผ่อนในบ้านปูนหลังใหญ่ๆ มีเงินใช้ไม่ขาดมือไปตลอดชาติ”

เขาวางเช็คเงินสดใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เตี้ยๆ ตรงหน้าย่าบุญมา ตัวเลขที่ปรากฏบนนั้นทำเอาอิปิ๊ถึงกับลืมหายใจ

“นี่คือค่ามัดจำก้อนแรก 10 ล้านบาท ครับคุณแม่ สำหรับที่นา 50 ไร่ในโซนนี้ที่คุณแม่และเครือญาติถือครองอยู่ ผมจะให้ราคาจบที่ไร่ละ 2 ล้านบาท รวมแล้วคุณแม่จะได้รับเงินถึง 100 ล้านบาท ทันทีที่โอนกรรมสิทธิ์เสร็จ”

กริชสังเกตเห็นมือของย่าบุญมาที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาเริ่มสั่นเทา ท่านมองตัวเลขศูนย์หลายตัวบนกระดาษใบนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เดชาขยับยิ้มกว้างขึ้น เขาคิดว่าหญิงชราบ้านนอกคนนี้หัวอ่อนและคงพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินก้อนโตได้ง่ายๆ เหมือนรายอื่นๆ ที่เขาเคยฮุบมา

“ร้อยล้าน...” ย่าบุญมาพึมพำเบาๆ 

“เงินมันเยอะขนาดนั้นเชียวหรือคุณ”

“เยอะพอที่จะเปลี่ยนชีวิตคนทั้งหมู่บ้านได้เลยครับคุณแม่ คุณแม่ไม่ต้องลำบากขุดดิน ไม่ต้องห่วงเรื่องน้ำท่วมน้ำแล้งอีกต่อไป” เดชาสำทับ

กริชรู้สึกถึงก้อนแข็งๆ ในลำคอ เขาหันไปมองหน้าย่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลใจ เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเป็นคนทั่วไป เงินร้อยล้านคือคำตอบของทุกอย่างในชีวิต เขาเตรียมใจจะพูดแย้งแต่อิปิ๊กลับบีบมือเขาไว้ใต้โต๊ะเป็นเชิงบอกให้เงียบและฟังย่าก่อน ย่าบุญมาเงยหน้าขึ้นมองเดชาช้า ๆ ใบหน้าที่ฝังรอยตีนกาแห่งความอดทนมาหลายทศวรรษดูสงบนิ่งอย่างผิดคาด ท่านไม่ได้คว้าเช็คใบนั้นขึ้นมาดูด้วยความดีใจ แต่กลับวางมือลงบนเข่าของกริชแทน

“คุณเดชาเอ๊ย... ย่ามันคนแก่หัวอ่อนฟังอะไรกะเชื่อไปหมด” ย่ากล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ 

“เงินร้อยล้านที่คุณว่ามา มันซื้อทองได้เต็มห้อง ซื้อรถได้เต็มบ้าน แต่ย่าถามหน่อย... เงินร้อยล้านนี่มันกินแทนข้าวที่ปลูกจากดินนาสีทองได้บ่ มันทำให้ใจย่าสงบเท่าตอนเห็นหลานชายตั้งใจดำนาเมื่อวานได้บ่” เดชาชะงักรอยยิ้มทางธุรกิจเริ่มเจือจางลง 

“คุณแม่ครับ ความจริงกับความฝันมันคนละเรื่องกันนะ...”

“สำหรับย่าความจริงคือที่นาผืนนี้คือกระดูกของตายายที่ฝังอยู่ใต้ดิน” ย่าบุญมาพูดเสียงหนักแน่นขึ้น

 “กริชมันกลับมาที่นี่เพื่อสร้างไม่ใช่เพื่อขาย คุณเดชาเอาเงินของคุณกลับไปเถอะ ย่าจะแก่ตายบนบ้านหลังนี้และหลานย่าจะเติบโตบนผืนนาผืนนี้ เงินร้อยล้านของคุณ... ย่าขอฝากไปบอกคนอื่นเถอะว่าคนบ้านอีแหลวไม่ได้กินแบงก์เป็นอาหาร ”

บรรยากาศบนชานบ้านพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที เดชาเก็บเช็คใส่กระเป๋าช้าๆ ความสุภาพเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงสายตาเย็นชาของนายทุนที่พร้อมจะขยี้ทุกอย่างที่ขวางทาง

“ผมเสียใจที่คุณแม่เลือกแบบนี้” เดชาลุกขึ้นยืนพลางจัดสูทให้เข้าที่ 

“พ่อหนุ่มเมืองกรุง คุณเก่งนะที่กล่อมคนแก่ได้ขนาดนี้ แต่ระวังไว้เถอะ การพัฒนาที่คุณฝันถึงมันต้องใช้เงิน และถ้าชาวบ้านรู้ว่าที่นามีมูลค่าถึงไร่ละสองล้าน แต่คุณขวางทางรวยของพวกเขาอยู่... คุณคิดว่าพวกเขาจะยังศรัทธาคุณไหม”

เดชาหันหลังเดินลงบ้านไป ทิ้งคำพูดทิ้งท้ายที่เหมือนระเบิดเวลาไว้ให้กริช กริชทองมองตามหลังขบวนรถที่ขับออกไป แววตาของเขามุ่งมั่นกว่าเดิม

“ย่าครับ... ขอบคุณครับที่เชื่อใจผม” กริชก้มลงกราบแทบเท้าหญิงชรา

“ย่าบ่ได้เชื่อใจเจ้าเพราะเจ้าเป็นหลานอย่างเดียวหรอกกริช” ย่าลูบหัวเขาเบาๆ 

“แต่ย่าเชื่อว่าดินที่เปื้อนมือเจ้าเมื่อวาน มันมีค่ามากกว่ากระดาษพวกนั้น... ปิ๊เอ๊ย ไปเตรียมน้ำมาให้พี่เขาหน่อยซิศึกใหญ่ของจริงมันกำลังจะเริ่มแล้ว”

อิปิ๊มองกริชด้วยสายตาที่เป็นห่วงและชื่นชมพร้อมกัน เธอรู้ดีว่าคำขู่ของเดชาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เพราะในหมู่บ้านนี้... ความจนมันน่ากลัวกว่านายทุน และความโลภมักจะมาไวกว่าความกตัญญูเสมอ ฝุ่นคลุ้งจากขบวนรถของนายทุนเดชายังไม่ทันนอนก้น กลิ่นอายความขัดแย้งระลอกใหม่ก็ถาโถมเข้าใส่บ้านอีแหลวในทันที เมื่อ "อำนาจเงิน" ไม่อาจซื้อใจย่าบุญมาได้ เดชาจึงตัดสินใจเปลี่ยนหมากเกมใหม่ แทนที่จะบึ่งรถกลับตัวจังหวัด เขาเลือกหักพวงมาลัยมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ไม้สักหลังงามของ กำนันพงษ์ แทน

ภายใต้ร่มเงาของสถาปัตยกรรมทรงไทยประยุกต์ซึ่งตั้งตระหง่านแปลกแยกจากกระท่อมชาวบ้าน บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองอบอวลไปด้วยกลิ่นกรุ่นของกาแฟชั้นดีที่อบอวลปนไปกับไอแห่งความทะเยอทะยาน นายทุนผู้มั่งคั่งวางกระเป๋าเอกสารหนังแท้ลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนซองสีน้ำตาลที่มีความหนาผิดปกติไปตรงหน้าผู้มีอิทธิพลประจำตำบลอย่างมีความหมาย

“ผมชอบทำงานกับคนที่มีวิสัยทัศน์อย่างกำนันนะครับ” เดชาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น 

“เงินก้อนนี้เป็นแค่ค่าเปิดทางส่วนถ้าโครงการ 50 ไร่นี้สำเร็จกำนันจะมีชื่อเป็นที่ปรึกษาโครงการ รับเงินเดือนกินเปล่าไปยาว ๆ รวมถึงค่านายหน้าจากการที่ชาวบ้านยอมเซ็นขายที่ดินรอบนาสีทองนั่นด้วย”

กำนันพงษ์มองซองน้ำตาลด้วยแววตาเป็นประกาย ความโลภที่สั่งสมมานานถูกกระตุ้นด้วยตัวเลขที่นายทุนกระซิบข้างหู แกเอื้อมมืออันสั่นเทาไปลูบซองนั้นเบา ๆ ราวกับกลัวมันจะหายไป

“แล้ว... ผมต้องทำยังไงครับคุณเดชา ไอ้กริชมันเป็นหลานรักยายบุญมาแกหัวแข็งปานหิน”

“คนแก่นะคุยยาก แต่ชาวบ้านวัยเดียวกับกำนันคุยง่ายครับ” เดชาถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการ

 “จุดอ่อนของชาวบ้านคือความอยาก และจุดอ่อนของไอ้กริชคือศรัทธาของชาวบ้าน ถ้ากำนันทำให้ชาวบ้านรู้สึกว่ากริชคือคนที่ขวางความรวยของพวกเขา... กริชก็จะไม่เหลือใครแม้แต่คนเดียวในหมู่บ้านนี้”