บททั้งหมดของ นางร้ายเช่นข้าก็เหนื่อยล้าแล้วเช่นกัน: บทที่ 1 - บทที่ 10

ในช่วงเทศกาลหยวนเซียวประจำปีมาเยือน ณ ลานเอนกประสงค์ใจกลางเมืองหลวงแคว้นซ่ง ได้มีการจัดการแข่งขันประกวดยอดพธูผู้งามพร้อมประจำปี สตรีที่อยู่ในวัยแรกแย้มและยังไม่ออกเรือนทั้งหลาย ต่างมุ่งหน้าเข้ามาอวดโฉมประชันฝีมือกันอย่างล้นหลามการประกวดดำเนินผ่านพ้นไปครึ่งวัน ก็เข้าสู่โค้งสุดท้ายได้ผู้ชนะการแข่งขันสามอันดับแรก เพื่อเข้าร่วมแข่งขันประชันฝีมือการบรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีนามผีผาในรอบสุดท้าย ซึ่งจัดแสดงบนเวทีอันทรงเกียรติต่อหน้าผู้แทนพระองค์ในปีนี้ซ่งจือหานบุรุษรูปงามวัย 35 ปี เสนาบดีฝ่ายขวาพระญาติของฮ่องเต้ รับหน้าที่เป็นผู้แทนพระองค์ร่วมรับชมการแข่งขันยอดพธูประจำปี และเป็นผู้ตัดสินแพ้ชนะการประกวดในครั้งนี้“ถอนตัวเสียเถิด เพราะถึงอย่างไรเสนาบดีซ่งย่อมเลือกสตรีงดงาม ที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและชาติตระกูลเช่นข้าอยู่แล้ว เจ้าอยู่ต่อไปก็เสียเวลาเปล่า ๆ”ฉีเหม่ยหลันกระซิบข้างหูสตรีคู่แข่ง ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันปนเกลียดชังเพราะสตรีแซ่ซูผู้นี้หมายปองบุรุษคนเดียวกันกับนาง ทั้ง ๆ ที่บิดาเป็นเพียงนายกองผู้หนึ่งเท่านั้น จะเอาสิ่งใดมาสู้บุตรีเสนาบดีกรมคลังผู้ร่ำรวย ซึ่งเข้านอกออกในจวนของสหายรุ่นน้อง

เมื่อถูกคนที่ตนพึงใจตวาดเสียงดังลั่นลานการประลองฝีมือ ฉีเหม่ยหลันได้แต่ยืนแน่นิ่ง ดวงตาเหม่อลอยไม่ยอมรับคำพิพากษาภายในใจเจ็บปวดรวดร้าวเกินกว่าจะรับไหวแต่นางต้องรับให้ไหวเพราะเหลือโอกาสอีกสองครั้งจากสิบครั้ง ที่นางจะมอบให้เขาก่อนตัดใจอย่างถาวรสตรีอื่นอาจจะนับความเสียใจแค่เพียงสามครั้งแล้วยอมรับความพ่ายแพ้ แต่นางยอมให้โอกาสเขามากถึงสิบครั้ง เพราะคำว่ารักเพียงคำเดียว ให้โอกาสเขาปฏิเสธให้พอ หากครบตามกำหนดนางจะยอมตัดใจแต่โดยดี“ข้าไม่เรียก ข้าเรียกท่านว่าท่านอาตั้งแต่แรกพบ เพียงเพราะสตรีแสนเจ้าเล่ห์ผู้นี้ทำเรื่องต่อหน้าผู้คน ท่านอาเลยรังเกียจแม้กระทั่งคำเรียกขานที่ข้ามอบให้”วาจาดื้อรั้นตอบกลับ เพราะทุกครั้งเขายอมอ่อนข้อให้มาโดยตลอดครั้งนี้คงไม่ต่างกันนักหรอก ถึงกระนั้นความไม่มั่นใจสายหนึ่งก็คืบคลานเข้าสู่หัวใจดวงน้อย“ฉีเหม่ยหลัน กลับไปที่จวนของเจ้าก่อนที่ข้าจะโมโหไปมากกว่านี้!”ดวงตาดุดันวาวโรจน์ลุกโชนขึ้น อย่างที่ไม่เคยเผยให้สตรีตรงหน้าพบเห็นมาก่อน“เฟยเฟิ่งกลับจวน”เมื่อเห็นแววตาดุดันเอาจริง ฉีเหม่ยหลันจึงรีบโอนอ่อนผ่อนปรนตามคำสั่ง ในใจยังคาดหวังให้บุรุษในดวงใจรักและเอ็นดูไม่ต่างจากว

สองคนพ่อลูกคู่นั้นยังคงนั่งเงียบสงบเสงี่ยมไร้วาจาโต้กลับ มีเพียงประกายเกลียดชังในแววตาของสตรีคู่แค้น ที่เผลอส่งกลับมาชั่วขณะหนึ่ง“เจ้าก็เป็นสตรี มิหนำซ้ำยังเดินมาเพียงลำพัง”เสียงเข้มเอ่ยเตือนหลานสาวข้างจวนอีกครั้ง ความอดทนของเขาเข้าใกล้ขีดสูงสุดเต็มทีหากไม่รู้ว่าบิดาของนางไปราชการแต่เช้ามืด เขาคงรีบให้คนไปบอกกล่าวเสนาบดีฉีจิงผิง ให้รีบมาพาตัวบุตรสาวกลับไปทันที“ข้าเดินเข้าออกจวนหลังนี้ตั้งแต่หกหนาว ย่อมไม่อาจเปรียบเทียบกับสตรีที่เพิ่งเคยก้าวขาเข้ามา”ฉีเหม่ยหลันวางหม้อน้ำแกงไก่ลงตรงโต๊ะอาหารภายในห้องโถงรับรอง กายอวบอัดเดินเข้าไปใกล้บุรุษในดวงใจเหมือนทุกครั้งยามที่มาพบเขา“เอ่อ…ใต้เท้าซ่งข้าน้อยกับบุตรสาวคงต้องขอตัวกลับก่อนนะขอรับ”นายกองซูมู่หรงบิดาของซูชิงโม่รีบกล่าวเพื่อตัดปัญหา เขาไม่อยากมีปัญหากับบุตรีเสนาบดีกรมคลังหากถูกคนผู้นั้นเขม่นรุนแรง แน่นอนว่าเส้นทางในตำแหน่งหน้าที่การงานอันทรงเกียรติ คงสิ้นสุดเพียงตำแหน่งนายกองผู้หนึ่งเท่านั้น“ไม่ต้องหรอกนายกองซู อยู่ร่วมสำรับเช้ากันก่อน คนที่ต้องกลับออกไปไม่ใช่พวกท่านอย่างแน่นอน ฉินเซียว!”ท้ายประโยคเจ้าของจวนตะโกนเรียกหาผู้ช่วยคนสน

ร่างสูงใหญ่เดินวนไปวนมาอยู่ในเรือนนอนส่วนตัว นับจากวันที่เกิดเรื่องใหญ่ภายในจวนเขามักจะตื่นขึ้นมาในยามวิกาล หลังจากนั้นก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับได้อีกในวันเกิดเรื่องเสนาบดีหนุ่มให้สองพ่อลูกตระกูลซูกลับจวนไปก่อน ส่วนตัวเขารีบเดินตามหลานสาวข้างจวนไปติด ๆ ทว่าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในจวนตระกูลฉีทุกกรณีจึงได้แต่เก็บความห่วงใยไว้ภายในใจ รู้จักกันมาหลายปีใช่ว่าเขาจะอยากเห็นนางบาดเจ็บเสียเมื่อไหร่!“ป่านนี้จะฟื้นคืนสติแล้วหรือยัง”เสียงเข้มบ่นพึมพำกับตนเอง ในใจร้อนรนแปลกประหลาด ยิ่งภาพสุดท้ายที่เห็นเลือดอาบศีรษะเล็ก ยิ่งพาให้จิตใจจมดิ่งจนนอนไม่หลับเลยสักคืน“อาการหนักแค่ไหน เหตุใดไม่มีคนส่งข่าวมาบ้างเลย”เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอ่อนกว่าวัยขมวดคิ้วมุ่น เพราะไม่รู้จะจัดการปัญหานี้อย่างไรดีซ่งจือหานเดินกลับขึ้นเตียงนอนหมายข่มตานอนให้หลับ ร่างกำยำนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่สักพัก ก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับเฉกเช่นค่ำคืนที่ผ่านมา จึงหยิบเสื้อคลุมตัวหนาขึ้นมาสวมใส่ แล้วเดินออกไปนอกเรือนนอนด้วยฝีเท้าเงียบกริบคนตัวสูงกระโดดขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้ใหญ่ข้างจวน สายตาทอดมองไปยังหลังคาเรือนนอนขนาดกลางหลังหนึ่

กึก!ฉีเฟยเฟิ่งดึงแขนพี่สาวให้หยุดเดิน เพราะมองเห็นบุรุษคู่กรณีกำลังยืนเลือกอาภรณ์อยู่กับผู้ช่วยของเขา“พี่ใหญ่ไปร้านอื่นดีหรือไม่”“เฟิ่งเอ๋อร์เจ้าทำตัวตามปกติ พวกเราเป็นเด็กต้องเข้าไปทักทายผู้ใหญ่ ตัดใจก็ส่วนหนึ่งแต่บุญคุณต่อกันย่อมมิอาจปล่อยผ่าน”ฉีเหม่ยหลันมองเห็นคนผู้นั้นไม่ต่างกัน ในใจรู้สึกเจ็บแปลบเพียงชั่วครู่ จากนั้นจึงปรับอารมณ์ของตนให้เป็นปกติสองขาก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงเข้าหาผู้ใหญ่ ที่ตนต้องแสดงความเคารพเฉกเช่นชาวเมืองคนอื่น ๆน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมไม่คุ้นหู เอ่ยทักทายคนที่กำลังก้มหน้าเลือกอาภรณ์ด้วยความตั้งใจ“คารวะท่านเสนาบดีเจ้าค่ะ”คุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองตระกูลฉี ก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวทักทายผู้ใหญ่ตามมารยาทด้วยทิศทางที่ต้องเดินไปเลือกอาภรณ์ จำเป็นต้องผ่านจุดที่เขายืนอยู่ จึงต้องเข้าไปทักทายเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท“อะ…อืม”ซ่งจือหานเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางของน้ำเสียงสุภาพเกินกว่าเหตุ หมายจ้องมองเข้าไปในดวงตาของสตรีอาภรณ์สีม่วง แต่เขาต้องผิดหวังเพราะทั้งสองพี่น้องก้มหน้าก้มตาไม่ต่างกัน“ข้ากับน้องสาวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”น้ำเสียงสุภาพยังคงกล่าวขณะก้มหน้าอยู่แบบนั้น สองมื