เลือก

ซูชิงโม่บรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีผีผาจบลงอย่างสวยงามสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ท่วงท่าและทำนองเพลงพลิ้วไหวไปตามสายลมในช่วงฤดูกาลที่อากาศกำลังเย็นสบาย

ตามมาด้วยฉีเฟยเฟิ่งน้องสาวต่างมารดาของฉีเหม่ยหลัน ที่บรรเลงเพลงจบลงอย่างไพเราะสะกดใจคนฟังไม่แพ้กัน

สตรีงดงามทั้งสองสวมอาภรณ์สีชมพูอ่อนเฉกเช่นเดียวกัน ใบหน้าของคนทั้งคู่จิ้มลิ้มพริ้มเพราน่ามองไม่ต่างกัน รูปร่างผอมบางตามวัย 18 ปี มองอย่างไรก็บางเฉียบราวกับกิ่งหลิวต้องลม

เหลือเพียงฉีเหม่ยหลันที่ต้องขึ้นเวทีแสดงเป็นลำดับสุดท้าย วันนี้นางสวมอาภรณ์สีม่วงสลับเฉดสีอ่อนเข้มอย่างลงตัว

ช่วงบนของอาภรณ์เปิดโล่งเกาะเกี่ยวแนบชิดกับเรือนกายยั่วเย้างดงามเป็นหนึ่ง ส่วนอิ่มเอิบโผล่พ้นออกมาประชันโฉมให้ผู้คนประจักษ์แจ้ง ช่วงไหล่ห่อหุ้มคลุมทับด้วยเสื้อคลุมเนื้อบาง แต่ยังคงให้ความอบอุ่นเหมาะสมกับฤดูกาล

นางงดงามอวบอิ่มมากถึงเพียงนี้ หากถูกตัดสินให้พ่ายแพ้ต่อสตรีอื่น เกรงว่าคนตัดสินจะลำเอียงเสียมากกว่า!

ขณะกำลังทดสอบเสียงของเครื่องดนตรีแสนหวงแหนด้วยความตั้งใจ ฉีเหม่ยหลันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ถึงแม้จะถูกซ่อมแซมตบตาไว้ดังเดิมก็ตาม

ทันใดนั้นร่างอรชรอวบอิ่มในอาภรณ์สีม่วงก็ลุกจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว แล้วตรงเข้าไประบายโทสะกับศัตรูตามนิสัยเลือดร้อน

เพี้ยะ!!!!!

เสียงฝ่ามือเรียวทรงพลังกระทบกับแก้มเนียนใส จนเกิดเสียงดังกึกก้องไปทั่วลานประกวดยอดพธูแห่งเมืองหลวง

ใบหน้าซีกขวาของซูชิงโม่แดงเถือกไปทั้งซีก ความรู้สึกเจ็บจนชาทำให้เจ้าตัวเงยหน้าแล้วนิ่งค้างไว้ทั้งอย่างนั้น

ทว่าเหตุการณ์ครั้งนี้กลับอยู่ในแผนการของคนเจ็บ นางไม่ได้เสียเปรียบแต่อย่างใด แต่ความเจ็บที่ได้รับกลับเหนือความคาดหมาย

“กรี๊ด!”

คราแรกตั้งใจจะค่อย ๆ บีบน้ำตาให้ผู้คนสงสาร แต่ด้วยแรงจากฝ่ามือเล็ก ๆ นั่น ทำให้น้ำตาไหลโดยไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำเลยแม้แต่น้อย ฟันไม่หลุดออกมาด้วยก็นับว่าบุญเท่าไหร่แล้ว!

เสนาบดีหนุ่มที่กำลังร่วมรับชมการแข่งขันในรอบสุดท้าย รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำตำแหน่ง แล้วเร่งฝีเท้ามายังจุดเกิดเหตุทันที เมื่อเหตุการณ์คุ้นเคยกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับหนักข้อและมีผู้คนร่วมเป็นพยานหลายร้อยชีวิต

“ซูชิงโม่! กล้าดีอย่างไรจึงกล้าแตะต้องผีผาของข้า”

เมื่อเห็นสหายรักถูกทำร้ายลับหลัง เจ้าของผีผาโบราณแสนวิจิตรงดงามจึงตะโกนเสียงดังท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ซึ่งกำลังรอคอยฟังการบรรเลงเพลงของผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้าย

“ฉีเหม่ยหลันนังแพศยาหยำฉ่ำ อย่าคิดว่าตนเป็นบุตรีของท่านเสนาบดีกรมคลัง แล้วจะลงมือกับผู้อื่นอย่างไรก็ได้”

สตรีที่ถูกตบจนแสบแก้มกัดฟันพูดเสียงเบา เพื่อไม่ให้ผู้ใดได้ยินคำกล่าวเย้ยหยันโต้กลับ

แผนการในใจต้องเร่งรีบจัดการให้ทันท่วงที โอกาสดี ๆ เช่นนี้ไม่ได้มีบ่อยครั้ง

หากอยากตีงูให้ตายอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ ต้องตีต่อหน้าเจ้าของมัน!

“อยากชนะข้าจนตัวสั่นจึงกล้าใช้วิธีสกปรก ข้าจะบอกเจ้าให้เข้าใจถึงวันนี้เจ้าจะทำการสำเร็จ แต่ท่านอาซ่งก็ไม่ชายตาแลเจ้าหรอก!”

ฉีเหม่ยหลันแผดเสียงขึ้นอีกครั้งด้วยความโมโหสุดขีด

ถึงแม้นางจะอารมณ์ร้ายและชอบทะเลาะเบาะแว้งกับผู้อื่นอยู่เรื่อย แต่ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะกระทำการลับหลังเช่นนี้ อยากสู้ก็สู้กันซึ่ง ๆ หน้า!

“ขะ…ข้าไม่ได้ทำการใดทั้งนั้น ฉีเหม่ยหลันเจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

จากที่เคยกระซิบโต้กลับด้วยวาจาเผ็ดร้อน ทว่ายามนี้ผู้ที่ถูกตบจนใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยนิ้วมือ ได้ตะโกนโต้กลับด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร ผู้คนบริเวณโดยรอบต่างก็เอนเอียงเข้าข้างผู้ที่ถูกตบตี

ฉีเหม่ยหลันยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ มีเพียงน้องสาวต่างมารดาที่แอบเงยหน้าขึ้นมองด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ 

เพี้ยะ!!!

เสียงมือเรียวตวัดเข้าหาแก้มอีกข้างที่ยังมีสีขาวซีด เสแสร้งดีนักต้องจัดการให้เข็ดหลาบ หากต้องถูกลงโทษข้อกล่าวหาของคนเจ็บต้องสาสมกับบาดแผลสักหน่อย

ฉีเหม่ยหลันไม่ใช่สตรีผู้ฝึกการต่อสู้เฉกเช่นทหารก็จริง แต่นางชื่นชอบการฝึกต่อสู้เล็ก ๆ เพื่อป้องกันตัวเองอยู่ทุกวัน น้ำหนักมือจึงมากเกินกว่าซูชิงโม่คาดการณ์

“เข้าใจผิดเช่นนั้นหรือ คนของข้าเห็นชัดเจนว่าสาวใช้ของเจ้า เข้ามายุ่มย่ามกับผีผาของข้าก่อนลงแข่งขัน ก่อนหน้านี้ที่ข้าไม่โวยวายเพราะยังไม่มีโอกาสทดสอบ”

หากผีผาไม่ถูกจัดเก็บโดยเจ้าหน้าที่ของทางการ นางคงอาละวาดไปนานแล้ว

“ฮือ ฮือ ฉีเหม่ยหลัน ข้าไม่ได้ทำการใดจริง ๆ ข้าเจ็บได้โปรดยั้งมือสักหน่อยเถิด”

น้ำตาเม็ดเล็กหลั่งรินไปทั่วแก้มแดงก่ำ ริมฝีปากจิ้มลิ้มบวมเจ่ออย่างเห็นได้ชัด ตรงมุมปากมีรอยเลือดจาง ๆ ติดอยู่

ผู้พบเห็นต่างรู้สึกสงสารจับใจ ไม่เว้นแม้กระทั่งบุรุษตำแหน่งใหญ่โต ซึ่งกำลังก้าวเท้าขึ้นมาบนเวทีแข่งขันยอดพธูประจำเมืองหลวง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉีเหม่ยหลัน!”

น้ำเสียงเข้มมาพร้อมกับเรือนกายสูงใหญ่ ซึ่งยามนี้ก้มลงไปประคองร่างผอมบาง ของสตรีที่ถูกรังแกจนใบหน้าบวมเป่ง

สายตาดุดันทรงอำนาจจ้องมองตัวปัญหาเขม็ง ดวงตาดำขลับคู่นั้นก็จ้องมองเขาไม่ยอมหลบสายตาเช่นกัน

“พี่ใหญ่พอเถิด เสนาบดีซ่งหน้าตาน่ากลัวมาก”

ฉีเฟยเฟิ่งเงยหน้าขึ้นมองเหตุการณ์ความรุนแรง แล้วกระซิบกล่าวเตือนพี่สาวด้วยความหวังดีจากใจจริง นางรักพี่สาวแต่พี่สาวไม่ได้คิดแบบเดียวกันเลยสักนิด

พลั่ก!!!

“อย่ามายุ่งกับข้า”

สองมือผลักน้องสาวต่างมารดาให้ถอยห่าง ตามนิสัยเลือดร้อนเอาแต่ใจตนเอง

ฉีเฟยเฟิ่งแข็งขืนประคองตนไว้ไม่ให้เสียหลักล้มลง เพราะเคยชินกับการรับมือในสถานการณ์เช่นนี้

คนโมโหเดินตรงเข้าหาชายหญิง ซึ่งยามนี้กำลังพยุงกันให้ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า ทุกสายตาในลานการแข่งขันเฝ้ามองดูเหตุการณ์ตรงหน้า พร้อมกับกลั้นหายใจไปตาม ๆ กัน

ฉีเหม่ยหลันจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บแค้น คนที่มีใจเพียงข้างเดียวมักจะเจ็บปวดอยู่ร่ำไป ความจริงข้อนี้นางเข้าใจดีแต่ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน

“ซูชิงโม่ทำให้สายผีผาของข้าขาด หรือท่านอาคิดว่าข้าสมควรอยู่เฉย หากอยากชนะก็แค่บรรเลงให้ดีไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องมาทำลายสหายรักของข้าด้วย!”

ดวงตาซึ่งถูกวาดเขียนให้แลดูดุดันตามความชอบ เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาเตรียมหลั่งรินกระทบแก้มขาว ท่านแม่มอบสิ่งนี้ไว้ให้ก่อนจากลาไปไกล นางจึงรักผีผาชิ้นนี้มากกว่าสิ่งใด

“หยุดเรียกข้าด้วยถ้อยคำสนิทสนม เจ้าควรเรียกขานข้าว่าเสนาบดีซ่งเช่นเดียวกับคนอื่น”

คนที่ถูกเรียกท่านอาต่อหน้าชาวเมืองหลายร้อยชีวิต ตะเบ็งเสียงสั่งการด้วยความไม่พอใจ

หรือเพราะนางเคยเข้านอกออกในจวนของเขาตามความเคยชินมาแต่เยาว์วัย เลยกล้าแสดงอำนาจข่มผู้อื่นต่อหน้าเขาถึงเพียงนี้