ชมนกชมไม้

ร่างสูงใหญ่เดินวนไปวนมาอยู่ในเรือนนอนส่วนตัว นับจากวันที่เกิดเรื่องใหญ่ภายในจวนเขามักจะตื่นขึ้นมาในยามวิกาล หลังจากนั้นก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับได้อีก

ในวันเกิดเรื่องเสนาบดีหนุ่มให้สองพ่อลูกตระกูลซูกลับจวนไปก่อน ส่วนตัวเขารีบเดินตามหลานสาวข้างจวนไปติด ๆ  ทว่าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในจวนตระกูลฉีทุกกรณี

จึงได้แต่เก็บความห่วงใยไว้ภายในใจ รู้จักกันมาหลายปีใช่ว่าเขาจะอยากเห็นนางบาดเจ็บเสียเมื่อไหร่!

“ป่านนี้จะฟื้นคืนสติแล้วหรือยัง”

เสียงเข้มบ่นพึมพำกับตนเอง ในใจร้อนรนแปลกประหลาด ยิ่งภาพสุดท้ายที่เห็นเลือดอาบศีรษะเล็ก ยิ่งพาให้จิตใจจมดิ่งจนนอนไม่หลับเลยสักคืน

“อาการหนักแค่ไหน เหตุใดไม่มีคนส่งข่าวมาบ้างเลย”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอ่อนกว่าวัยขมวดคิ้วมุ่น เพราะไม่รู้จะจัดการปัญหานี้อย่างไรดี

ซ่งจือหานเดินกลับขึ้นเตียงนอนหมายข่มตานอนให้หลับ ร่างกำยำนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่สักพัก ก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับเฉกเช่นค่ำคืนที่ผ่านมา จึงหยิบเสื้อคลุมตัวหนาขึ้นมาสวมใส่ แล้วเดินออกไปนอกเรือนนอนด้วยฝีเท้าเงียบกริบ

คนตัวสูงกระโดดขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้ใหญ่ข้างจวน สายตาทอดมองไปยังหลังคาเรือนนอนขนาดกลางหลังหนึ่ง มองไปมองมาจึงเผลอหลับอยู่บนนั้น

เช้าตรู่วันใหม่มาเยือน หลังจากฉีเหม่ยหลันจัดการชำระล้างร่างกายประจำวัน และสวมใส่อาภรณ์รัดกุมแล้วเสร็จ จึงเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าตรงสวนหย่อมหน้าเรือนนอนของตน

นางออกมาเพียงลำพังไร้ซึ่งสาวใช้ข้างกาย เพราะอยากชื่นชมธรรมชาติเงียบ ๆ เพื่อคิดอ่านแผนการใช้ชีวิตแบบใหม่

ดวงหน้าหวานปราศจากการแต่งแต้มสีสันยิ้มกว้าง เมื่อเห็นผีเสื้อหลายตัวบินมาเกาะดอกเหมยกุ้ยหลากสี ที่บิดาให้คนสวนหามาปลูกให้บุตรีทั้งสองอย่างเท่าเทียม

เรือนนอนส่วนตัวของฉีเหม่ยหลันอยู่ชิดขอบกำแพงจวนข้าง ๆ ภาพที่โฉมสะคราญออกมาเดินชมนมชมไม้ยามเช้า จึงตกอยู่ในสายตาของใครบางคน ซึ่งยามนี้กำลังนั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้ใหญ่ข้างจวน 

ดวงตาคมกริบซึ่งมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ กำลังจ้องมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของใครบางคน เขาจ้องมองอยู่นานสองนานไม่มีทีท่าเบี่ยงหลบสายตา จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกขานจากผู้ช่วยคนสนิท

“ใต้เท้าขึ้นไปทำการใดบนนั้นขอรับ”

ฉินเซียวเอ่ยเรียกผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงที่เบาเกือบกระซิบ เพราะเกรงว่าบ่าวไพร่คนอื่น ๆ จะได้ยิน และมาเห็นภาพลักษณ์ที่ไม่เหมาะสมของท่านเสนาบดีฝ่ายขวา

ตุบ!

เสียงกระโดดลงจากต้นไม้ ร่างผึ่งผายลงมายืนตรงหน้าผู้ช่วยด้วยท่วงท่าสง่างาม

“เผลอหลับตั้งแต่เมื่อคืน เจ้าออกตามหาข้าแต่เช้ามีเรื่องใดกันแน่”

เขาไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ขึ้นไปนอนบนต้นไม้ทั้งคืน แต่ย้อนถามกลับเพราะเห็นสีหน้าเป็นกังวลของผู้ช่วยคนสนิท

“เอ่อ…นายกองซูมู่หรง กับบุตรสาวมาขอพบขอรับ เห็นบอกว่าอยากรู้อาการบาดเจ็บของคุณหนูฉีเหม่ยหลัน”

“มาแต่เช้าเลยหรือ”

ชั่วขณะหนึ่งคำกล่าวของใครบางคนก็ดังก้องอยู่ในหู วันนี้เขาถูกปลุกเพื่อไปต้อนรับผู้มาเยือนตามคำกล่าวนั้นจริง ๆ 

“ขอรับ เห็นว่านอนไม่หลับมาสามวันแล้ว เลยรีบมาแต่เช้า”

“ฉินเซียว ให้คนไปแจ้งจวนนู้นว่าข้าขอไปเยี่ยมอาการคนบาดเจ็บ ส่วนสองพ่อลูกให้ไปรอที่ห้องโถง อีกสักครู่ข้าจะตามไป”

“ขอรับ”

หลังจากให้คนไปแจ้งที่จวนตระกูลฉี ฉินเซียวจึงไปยืนรอคำตอบจากจวนข้าง ๆ อยู่บริเวณด้านหน้าจวน

ยืนรอไม่นานเขาก็ได้รับคำตอบ ที่ทำให้รู้สึกหนักใจมากกว่าโล่งใจ จากนั้นจึงรีบเดินกลับมารายงานให้คนรอคอยรับรู้

“ใต้เท้าขอรับ”

เสียงกระซิบข้างหูผู้เป็นนาย เพราะยามนี้แขกผู้มาเยือนก็นั่งอยู่ตรงหน้ารอฟังข่าวไม่ต่างกัน แต่ฉินเซียวเลือกที่จะบอกกล่าวเจ้านายก่อน

“ว่าอย่างไร”

เสนาบดีซ่งจือหานกระซิบตอบกลับ เพราะอยากรู้ข่าวของคนบาดเจ็บก่อนผู้อื่น

ส่วนผู้มาเยือนที่มีความผิดไม่ต่างจากคนบาดเจ็บ ยังคงก้มหน้าก้มตาหลบเลี่ยงสายตาจ้องจับผิด แขนขาของนางสั่นเทากลัวความผิดวันนี้ยอมมาขอโทษคนบาดเจ็บ เพราะบิดายื่นคำขาดนั่นเอง

“คุณหนูใหญ่ปลอดภัยดี แต่ไม่สะดวกให้เข้าเยี่ยมขอรับ คุณหนูใหญ่ฝากบอกว่าไม่ต้องเป็นกังวล นางไม่ติดใจเอาเรื่องผู้ใดเพราะตนเองมีส่วนผิดมากกว่าครึ่ง”

“นางกล่าวเช่นนั้นเลยหรือ” น้ำเสียงเหลือเชื่อกระซิบถามกลับเสียงเบา

“คุณหนูใหญ่เป็นคนบอกกล่าวกับพ่อบ้านด้วยตนเอง พ่อบ้านบอกว่าคนป่วยมีใบหน้าสดใส และงดงามมากกว่าตอนไม่บาดเจ็บอีกขอรับ” 

ฉินเซียวกล่าวตามที่พ่อบ้านตระกูลซ่ง บอกเล่าท่าทีของคนป่วยอย่างครบถ้วน

“ไม่ติดใจเอาเรื่องเหตุใดไม่ให้เข้าเยี่ยม”

แล้วที่บอกว่างดงามมากกว่าเดิม คงมัวแต่จ้องหน้ากันเลยไม่สื่อสารให้เข้าใจหรืออย่างไร ว่าคนที่อยากเข้าเยี่ยมคือเขาไม่ใช่ซูชิงโม่

“นางตอบเพียงแค่ว่าไม่สะดวก คงเพราะบิดาไม่อยู่จวนกระมังขอรับ”

“เข้าใจแล้ว”

ครานี้เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะในใจกำลังนึกค่อนขอดคนป่วย

ท่าทีพูดคุยกันเสียงเบาคล้ายไม่อยากให้ผู้มาเยือนได้ยิน ทำให้นายกองซูมู่หรงรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย หรือพวกเขากำลังอยู่ผิดที่ผิดทางกันแน่

“เอ่อ...ใต้เท้าขอรับ พวกข้าน้อยมารบกวนใต้เท้าหรือไม่”

“ไม่หรอก ส่วนคนบาดเจ็บยามนี้ปลอดภัยดี พวกท่านไม่ต้องกังวล แต่ควรระมัดระวังมากกว่านี้สักหน่อย พื้นห้องโถงเป็นพื้นขัดมันจะก้าวขาหรือทำการใดควรมองทางให้ดี”

น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยขึ้น ไม่ต้องบอกก็พอเข้าใจว่าเขากำลังตำหนิสตรีต้นเหตุ ซึ่งยามนี้ยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยหน้ารับความจริง

“ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อยอยากพาบุตรสาวไปขออภัยคุณหนูฉีด้วยตนเอง พอจะเป็นไปได้หรือไม่”

เรื่องในวันนั้นคงไม่ตึงเครียดขนาดนี้ หากบุตรีคนรองของเสนาบดีฉีจินผิง ไม่ตะโกนบอกกล่าวถึงสาเหตุของการล้มที่รุนแรง

เพราะมุมที่เกิดเรื่องเป็นมุมลับตา เสนาบดีซ่งจือหานจึงมองไม่ถนัด เขาเห็นแค่ตอนที่ฉีเหม่ยหลันล้มลงไปแล้วเท่านั้น

“นางไม่สะดวกต้อนรับผู้ใดเพราะบิดาไม่อยู่จวน พวกท่านกลับไปก่อนเถิด พบเจอกันเมื่อไหร่ค่อยแสดงความจริงใจต่อกันก็ยังไม่สาย” 

ประโยคหลังมาพร้อมกับสายตาคมกริบ ซึ่งกำลังจ้องมองสตรีผู้มาเยือน โดยไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่

“ขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยกับบุตรสาวขอตัวกลับก่อน”

“ข้าไม่ส่ง ทีหลังหากจะมาเยือนที่จวน ให้ส่งหนังสือมาบอกกล่าวกันล่วงหน้าสักหน่อย หากเป็นแบบครั้งนี้ข้าคงไม่สะดวกต้อนรับ”

อุตส่าห์อยากนั่งห้อยขาชมนกน้อยซึ่งกำลังทำรังบนต้นไม้ แต่กลับต้องถอยห่างเพียงเพราะมีแขกไม่ได้รับเชิญ

“ขออภัยขอรับ ครั้งหน้าข้าน้อยจะปฏิบัติให้รอบคอบมากกว่านี้” 

นายกองซูมู่หรงรีบดึงแขนบุตรสาวให้เดินตามออกไปทันที

ซู่ชิงโม่ทำเพียงก้มหัวบอกลาผู้มีอำนาจ นางไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำกล่าวใดออกไปทั้งนั้น เพราะรู้สึกหวั่นเกรงสีหน้าตึงเครียดเขม็งขึงขัง และน้ำเสียงที่ฟังดูตำหนิมากกว่าเข้าใจว่าเป็นอุบัติเหตุ