เตรียมการก่อนออกเดินทาง

สามวันต่อมายังคงผ่านพ้นไปอย่างเรียบง่าย ร่างกายของคนป่วยกลับมาแข็งแรงมากกว่าเดิม เพราะความทรงจำในห้วงสุดท้ายได้ปลุกจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งขึ้นมาด้วย

หลังจากลองขยับร่างกายด้วยการฝึกต่อสู้เล็ก ๆ กับผู้คุ้มกันตามความคุ้นเคย เรี่ยวแรงมหาศาลในห้วงจิตวิญญาณเดิม จึงก่อเกิดขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

ฉีเหม่ยหลันได้ปรับความเข้าใจกับฮูหยินรองของบิดา หรือแม่รองที่นางเรียกขานมาแต่เยาว์วัย สตรีต่างวัยสวมกอดและกล่าวขออภัยกันและกันอยู่นานสองนาน

“ท่านแม่ได้บุตรสาวคนโตกลับสู่อ้อมแขนสมใจนึกแล้วนะเจ้าคะ พี่ใหญ่คงไม่รู้ว่าบางครั้งท่านแม่รักท่านมากกว่าข้าเสียอีก ตามใจกันจนนิสัยเสีย”

ฉีเฟยเฟิ่งกล้าพูดกล้าแสดงออกต่อหน้าพี่สาว หลังจากได้รู้ความลับอันน่าพิสดารหลายเรื่อง ยามนี้สองสาวจึงเป็นทั้งพี่น้องและสหายร่วมชะตากรรม

“ข้าหน้าตาน่ารักมากกว่าเจ้ากระมัง ท่านแม่เลยมีใจเอนเอียง”

“เหอะ ท่านเอาส่วนดีไปหมด แต่ข้าไม่อิจฉาหรอกเพราะข้าฉลาดกว่าหลายเท่า ดูอย่างเรื่องบุรุษข้าไม่เคยเสียใจเรื่องบุรุษเลยสักครั้ง”

“เด็กแสบกล้าว่าพี่สาวหรือ” ฉีเหม่ยหลันถลึงตาให้โตขึ้นเพื่อแกล้งน้องสาว

“เอาล่ะ เลิกเถียงกันได้แล้ว พวกเจ้ารีบไปจัดเตรียมของใช้จำเป็นเถิด วันเดินทางจะได้ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง”

เมื่อเช้ามีประกาศจากทางราชสำนักส่งมาที่จวน เพื่อขอความร่วมมือด้านการสนับสนุนงานก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำสองพี่น้องจึงอาสาเดินทางไปช่วยเหลือบิดาตามความตั้งใจ

“เจ้าค่ะท่านแม่”

“เรียกกันคล่องปากเลยนะ”

ฉีเฟยเฟิ่งทำทีหวงแหนมารดา แต่ใบหน้ากลับยิ้มกว้างมากที่สุดในชีวิต

“ฮ่า ฮ่า อีกหน่อยเจ้าจะกลายเป็นเด็กหัวเน่า ข้าจะยึดครองทั้งท่านพ่อและท่านแม่เลยคอยดู”

สองแขนตรงเข้าโอบรัดร่างนุ่มนิ่มของมารดาคนที่สอง

ในค่ำคืนที่สามหลังจากฟื้นคืนสติ นางหวนระลึกถึงเรื่องราวภายในจวนตระกูลฉีอย่างแจ่มชัด เลยรู้สึกซึ้งใจและรู้สึกผิดกับผู้มีพระคุณยิ่งนัก

“ตามสบายเถิด ข้าจะหาบุรุษหนุ่มรูปร่างกำยำมากอดแทนท่านพ่อท่านแม่เอง อบอุ่นกว่าเป็นไหน ๆ อิอิ”

คนน้องกระซิบเสียงเบา เพราะเกรงมารดาจะได้ยินวาจาก๋ากั่นของตน

“ท่านแม่เฟิ่งเอ๋อร์กล่าวว่าจะหาบุรุษมากอดเจ้าค่ะ”

แปะ!

เสียงฝ่ามือมือกระทบแขนบุตรสาวเบา ๆ เพื่อย้ำเตือนให้ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

“เฟิ่งเอ๋อร์ ห้ามพูดจาแบบนี้นอกจวนเข้าใจหรือไม่ มันไม่งามเจ้าเป็นสตรี พี่สาวเตือนต้องเชื่อฟังให้มาก” 

มารดาฟาดฝ่ามือกระทบสองแขนของคนก๋ากั่น ทางด้านพี่สาวเอาแต่ยิ้มกว้างอย่างขบขันที่ตนเป็นฝ่ายชนะอีกครั้ง

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“เป็นเด็กเป็นเล็กห้ามกล่าวถึงบุรุษ” น้ำเสียงหวานกระซิบยั่วยุด้วยท่าทีน่าหมั่นเขี้ยว

“ขี้ฟ้อง ข้าอายุน้อยกว่าแค่ปีเดียว อีกอย่างข้าแค่กล่าวถึงบุรุษแต่ท่านทำมาแล้วทุกอย่างเลย”

“หึ หึ วันนี้พวกเราออกไปเลือกซื้ออาภรณ์ตัวใหม่กันเถิด อาภรณ์ของข้าเปิดหน้าอกมากเกินไป คงไม่เหมาะสวมใส่ไปทำงานในโรงครัว” 

นอกจากอาภรณ์ยังมีจำพวกยาต้มที่ต้องเตรียมไปให้พร้อม ไม่เว้นแม้กระทั่งพวกยาลับ ๆ ที่ต้องแอบเตรียมไม่ให้มารดารู้

อยู่ห่างจากจวนตระกูลฉีรอบด้านมีแต่อันตราย หากพลาดพลั้งด้วยเหตุสุดวิสัย อย่างน้อยต้องไม่โง่เขลาประจานตนเอง

“ดีเจ้าค่ะ ข้าเห็นด้วย ประเดี๋ยวพวกบุรุษไม่เป็นอันทำงาน”

ช่วงบ่ายของวันสองพี่น้องตระกูลฉี พร้อมกับสาวใช้ข้างกายและผู้คุ้มกันอีกสองคน ก็เดินทางมาถึงย่านใจกลางการค้าของเมืองหลวง

นับตั้งแต่ก้าวขาเดินลงจากรถม้า ผู้คนที่กำลังจับจ่ายซื้อของต่างจ้องมองมายังโฉมสะคราญคนพี่ ซึ่งยามนี้แต่งกายด้วยอาภรณ์สีม่วงอ่อนสีโปรดปรานเฉกเช่นทุกครั้งที่ออกมาข้างนอกจวน

ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป เพราะนางไม่ได้แต่งแต้มใบหน้าจัดจ้านดังเดิม ไม่ได้ตั้งใจงดงามเพื่อให้ใครเสียดาย นางแค่ขี้เกียจเสียเวลาตรงส่วนนั้น!

ใบหน้าสวยหวานผัดแป้งขาวลงผิวขาวใสเพียงบางเบา ริมฝีปากแตะสีของชาดเพียงเล็กน้อย เพื่อขยี้สีแดงสดเกลี่ยไปมาพอให้มีสีสันจากด้านในริมฝีปาก

ดวงตากลมโตดำขลับแวววาว ประดับด้วยแพขนตาหนาและงอนยาวมีเสน่ห์ ไร้การแต่งแต้มหนาหนักให้รำคาญใจ

ตรงจุดนี้เมื่อก่อนนางมักจะโถมสีเข้มเข้าใส่ทั้งขอบตาบนล่าง เพราะเข้าใจว่ายิ่งแต่งแต้มให้คมเข้มยิ่งงดงาม

แต่เมื่อได้ความทรงจำในภพชาติที่เกิดเป็นสตรีชาวไท่กั๋ว จึงรู้สึกชื่นชอบการเปิดเปลือยดวงตามากกว่า ทั้งประหยัดเวลาและไม่ระคายเคืองตาเลยสักนิด

“พี่ใหญ่คนมองเพราะท่านงดงามมากเกินไป”

ฉีเฟยเฟิ่งกล่าวไปตามที่เห็น ส่วนนางรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิมทุกประการ ผู้คนเลยไม่ได้สนใจกล่าวถึง

“เข้าใจได้เพราะข้ายังอดชื่นชมตนเองไม่ได้เลย”

ผู้คุ้มกันสองคนที่เดินตามมาติด ๆ ถึงกับอมยิ้มในวาจาน่าหมั่นเขี้ยวของคุณหนูใหญ่ หลังจากนางหายป่วยไข้พวกเขาก็ได้เห็นมุมน่ารักเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง

ภาพชายหญิงเดินตามกันติด ๆ อีกทั้งใบหน้ายังแย้มยิ้มมีความสุข เริ่มกระทบกับอารมณ์ของใครบางคน ซึ่งยามนี้กำลังเลือกซื้ออาภรณ์อยู่บนชั้นสองของร้าน

ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงหัวใจเต้นระรัวประหนึ่งได้ยินเสียงกองประกาศชัยชนะจากกองทัพ

สายตาคมกล้าจ้องมองคนที่เขาไม่ได้พบหน้าหลายวันโดยไม่ละสายตาไปที่ใด ผู้ช่วยคนสนิทเห็นทุกอากัปกิริยาของผู้เป็นนาย เขาได้แต่ส่ายศีรษะไปมาอย่างไม่เข้าใจ

สองพี่น้องรีบเดินเข้าไปยังร้านอาภรณ์ขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ซึ่งเป็นร้านที่ไม่ได้แบ่งแยกอาภรณ์สำหรับชายหญิง

ฉีเหม่ยหลันอยากได้อาภรณ์รัดกุมคล้ายคลึงของบุรุษ หากไปหาซื้อที่ร้านอาภรณ์สตรีโดยเฉพาะ มักจะมีแบบให้เลือกไม่มากต้องสั่งตัด แต่นางกับน้องสาวต้องการใช้อย่างเร่งด่วน เลยเลือกซื้อเป็นอาภรณ์สำเร็จแทน

“พี่ใหญ่เมื่อก่อนท่านก็งดงามมาก แค่แต่งหน้าหนาไปหน่อย ปากแดงนึกว่าดื่มเลือด หน้าขาวจนมองไม่เห็นผิวพรรณที่แท้จริง ทาตาดำนึกว่าอดนอนทั้ง ๆ ที่ของเดิมงดงามมากอยู่แล้ว”

ฉีเฟยเฟิ่งกล่าววาจาประหนึ่งสหาย ไม่ได้ขาดเขลาดั่งวันวาน

หลังจากคุณหนูใหญ่ตระกูลฉีหายป่วย บรรยากาศภายในจวนก็เป็นไปในแบบที่นางชื่นชอบมากที่สุด

คนในครอบครัวสนิทสนมและกล้ากล่าวเตือนกันทุกเรื่อง อยากซุกอกอวบเพื่ออ้อนคนพี่เมื่อไหร่ก็สามารถทำได้ตามใจ

“ใช่ ทำไปเพื่อการใดข้าเองยังสงสัย รีบเดินเข้าไปในร้านกันเถิด ถูกจ้องมองมาก ๆ ข้าเริ่มจะไม่คุ้นแล้วเช่นกัน”

“หากไม่สบายใจก็สวมผ้าคลุมใบหน้า ในร้านมีให้เลือกหลายสีหลายแบบ”

“ไม่เป็นไร ข้าอึดอัดหายใจไม่ค่อยคล่อง ประเดี๋ยวจะลำบากให้เจ้าแบกขึ้นหลังอีก”

ร่างอรชรเดินนำหน้าน้องสาวขึ้นไปบนชั้นสอง เพราะชั้นนั้นมีอาภรณ์ในแบบที่นางต้องการให้เลือกหลายแบบ ส่วนผู้คุ้มกันกับสาวใช้รอคอยอยู่ด้านหน้าไม่ได้ตามเข้ามาด้วย

เมื่อเห็นว่าสองพี่น้องกำลังเดินขึ้นมาบนชั้นสองของร้าน คนที่แอบอยู่หลังผ้าม่านรีบเดินมาหยิบอาภรณ์สีเข้มใกล้มือ แล้วก้มมองประหนึ่งกำลังตั้งอกตั้งใจคัดเลือกเนื้อผ้า

ทั้ง ๆ ที่ขนาดของอาภรณ์ชุดนั้น เขาไม่สามารถยัดแขนขาเข้าไปได้เลย เพราะเป็นอาภรณ์ของเด็กหนุ่มวัยไม่เกินสิบแปดปี!