ขี้เกีัยจปะทะ

บริเวณชั้นล่างของร้านอาภรณ์ยามนี้เริ่มมีผู้คนเข้ามาเลือกซื้ออาภรณ์กันหลายราย รวมไปถึงบุตรีนายกองของแคว้นซึ่งมาพร้อมกับสหายอีกสองคน

ในจวนของขุนนางน้อยใหญ่ของแคว้นซ่ง ต่างได้รับหนังสือจากราชสำนักให้ส่งตัวแทนไปช่วยเหลือการก่อสร้างครั้งสำคัญ

“ตำแหน่งยอดพธูของแคว้น จำเป็นต้องเดินทางไปช่วยเหลือราชสำนักด้วยหรือ”

สหายสนิทเอ่ยถามคนที่กำลังเลือกอาภรณ์สตรีสีหวานแหวว

เมื่อบิดาของพวกนางรู้ว่าซูชิงโม่อาสาไปช่วยเหลือการก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำที่เมืองถัง พวกนางจึงถูกบิดาส่งให้ไปทำความดีเอาหน้าไม่ต่างกัน

“ข้าเข้าใจการขีดเขียนแบบ ท่านพ่อเลยอยากให้ไปช่วยเหลืองานด้านการขีดเขียนโครงสร้าง”

ความสามารถที่เก็บงำมานานตั้งแต่พ้นวัยปักปิ่น ถึงครานำออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์

เรื่องราวความโกรธแค้นศัตรูคู่อาฆาตคนเดิม ยังคงหมุนเวียนอยู่ในความทรงจำไม่รู้ลืม นับวันยิ่งกระจ่างแจ้งว่าเหตุใดจึงรู้สึกเกลียดชังมากถึงเพียงนี้

“ซูชิงโม่เจ้าช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถ ไม่เหมือนใครบางคนที่ไปในฐานะคนครัว”

พวกนางต่างก็รู้ว่าบุตรีเสนาบดีกรมคลังร่วมเดินทางไปด้วย จึงนัดหมายชวนกันมาเลือกซื้ออาภรณ์ใหม่ ต่อให้อยู่กลางป่ากลางเขาพวกนางต้องโดดเด่นไม่เป็นรองสตรีแซ่ฉี

“หากมีความสามารถแล้วไม่นำมาช่วยเหลือแว่นแคว้น ย่อมถือว่าไร้ประโยชน์ ผู้ใดถนัดด้านใดก็ช่วยเหลือด้านนั้นเถิด”

“เจ้าช่างเหมาะสมกับตำแหน่งยอดพธูโดยแท้จริง ทั้งงดงามและมีความสามารถไม่ต่างจากขุนนางหญิงในราชสำนัก”

สหายต่างกล่าวสรรเสริญเยินยอ ในขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นสหายอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้บันไดทางขึ้นชั้นสอง ก็ตรงเข้ามากระซิบกระซาบให้ซูชิงโม่รับรู้

“เสนาบดีซ่งจือหาน กำลังเลือกซื้ออาภรณ์อยู่ชั้นสอง และข้าเห็นฉีเหม่ยหลันกับน้องสาวกำลังจะเดินลงมาชั้นล่าง”

“พวกเจ้าทำตัวตามปกติเถิด รอชมเรื่องสนุก ๆ มันทำให้ข้าเข้าหน้าท่านเสนาบดีไม่ติด มันต้องรับผิดชอบ”

เสียงกระซิบตอบกลับสหาย ดวงตาของนางแข็งกร้าวฉายแววประกายเหี้ยมโหด

ครั้นรู้ตัวว่าเผลอแสดงตัวตนที่แท้จริงออกไป จึงรีบหลบสายตาแล้วทำทีหยิบจับอาภรณ์ตรงราวผ้าใกล้มือ

เมื่อเห็นว่าศัตรูเดินลงมาถึงชั้นล่างและอยู่ห่างจากตนไม่ไกล ร่างบอบบางจึงถลาเอนเอียงคล้ายคนเสียหลัก หมายล้มกระทบใครบางคนเพื่อป้ายสีความผิด

ฉีเหม่ยหลันมองเห็นทุกการกระทำและนางเบื่อหน่ายเรื่องราวเช่นนี้มากเหลือเกิน จึงกอดน้องสาวและพากระโดดถอยห่างออกไปไกลจนผู้คนมองไม่ทัน

พลั่ก!

ตุบ!

โอ๊ย!

ซูชิงโม่พุ่งล้มกระทบกับราวแขวนผ้าของทางร้าน มิหนำซ้ำมือยังกระตุกราวผ้าบริเวณนั้นให้ล้มทับตนเอง เพื่อป้ายสีความผิดให้ศัตรูคู่แค้น

ถึงแม้จะเจ็บแต่มุมปากกลับอมยิ้มพึงพอใจ เพราะคิดว่าฉีเหม่ยหลันอยู่ในเหตุการณ์ความวุ่นวาย และต้องกลายเป็นคนผิดไม่ต่างจากวันวาน!

“ซูชิงโม่!”

สหายทั้งสองรีบเข้ามาช่วยเหลือ พวกนางช่วยกันดึงราวอาภรณ์ให้ออกห่างคนถูกทับจนหมดสภาพ

“อือ ข้าเจ็บ ฉีเหม่ยหลันข้าไปทำสิ่งใดให้เจ้า จึงรังแกกันขนาดนี้”

คนเจ็บนั่งกอดเข่าก้มหน้าก้มตาร้องไห้ พร้อมกับพูดจาให้ร้ายคนที่ตนต้องการป้ายความผิด เพราะเหลือบไปเห็นชายอาภรณ์ของบุรุษในดวงใจกำลังเดินเข้ามาใกล้

ทางฝั่งสองพี่น้องตระกูลฉี ยามนี้ได้กลับไปยืนอยู่หน้าร้านอาภรณ์ซึ่งห่างจากจุดเกิดเหตุพอประมาณ ข้างกายมีสาวใช้สองคนและผู้คุ้มกันอีกสองคน มองอย่างไรคนทั้งหกก็ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ราวผ้าของทางร้านล้มลงเลยแม้แต่น้อย

“พี่ใหญ่ซูชิงโม่เป็นบ้าไปแล้วหรือ ท่านยืนอยู่ตั้งไกลแต่นางกลับพยายามพูดจาใส่ร้ายป้ายสี”

“นางคิดว่าข้ายืนอยู่แถวนั้น”

ตั้งแต่หวนคืนความทรงจำภพเทพ ฉีเหม่ยหลันสามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วมากกว่าเดิมหลายเท่า และมีกำลังกายที่แข็งแรงอย่างน่าอัศจรรย์ใจ จึงสามารถโอบอุ้มน้องสาวให้เคลื่อนกายถอยห่างเรื่องวุ่นวายได้ทันกาล

“หึ หึ สตรีวิปลาส”

ฉีเฟยเฟิ่งใช้สองมือปิดปากไม่ให้เสียงหัวเราะดังเข้าไปในร้านอาภรณ์

สองพี่น้องยืนมองเหตุการณ์ความวุ่นวายอยู่ห่าง ๆ ที่ยังไม่กลับออกไปทั้ง ๆ ที่จ่ายค่าอาภรณ์แล้วเสร็จ เพราะอยากเห็นคนหน้าบางอับอายขายขี้หน้าชาวเมือง

รอคอยไม่นานพวกนางก็ได้ยินเสียงของบุรุษผู้มีอำนาจ ซักถามเรื่องราวจากคนถูกราวผ้าล้มทับ

“ซูชิงโม่เจ้ากล่าวเรื่องใดอยู่ ข้าเดินลงมาจากชั้นสองเห็นราวผ้าล้มทับเจ้าจริง แต่ข้ามองไม่เห็นฉีเหม่ยหลันอยู่ในเหตุการณ์ นางจะกลั่นแกล้งดังเจ้ากล่าวหาได้อย่างไร”

ซ่งจือหานรีบเดินลงมาจากชั้นสองของร้าน เพราะได้ยินเสียงสตรีกรีดร้องเสียงดัง และภาพที่ปรากฏก็เป็นไปตามที่กล่าว

“อย่างไรนะเจ้าคะ”

คนเจ็บเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย นางมองเห็นฉีเหม่ยหลันยืนอยู่ไม่ไกลจึงกล้าลงมือเช่นนี้ แล้วเหตุใดเสนาบดีซ่งจึงกล่าวเหมือนนางเป็นคนผิดเสียเอง

“ฉีเหม่ยหลันไม่ได้อยู่แถวนี้”

สหายสนิทผู้หนึ่งก้มลงกระซิบบอกกล่าวให้คนเจ็บรับรู้ พวกนางยังสงสัยไม่ต่างกันว่าเหตุใดซูชิงโม่ จึงกล้ากล่าวหาคนที่ไม่ได้ยืนอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ

“เหตุใดจึงกล่าวหาผู้อื่น ทั้ง ๆ ที่คนผู้นั้นไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เลย” 

น้ำเสียงเข้มเอ่ยย้ำเพื่อเร่งรัดเอาคำตอบ หรือที่ผ่านมาเขาหูหนวกตาบอดไปแล้วจริง ๆ