ยิ้มสู้

กึก!

ฉีเฟยเฟิ่งดึงแขนพี่สาวให้หยุดเดิน เพราะมองเห็นบุรุษคู่กรณีกำลังยืนเลือกอาภรณ์อยู่กับผู้ช่วยของเขา

“พี่ใหญ่ไปร้านอื่นดีหรือไม่”

“เฟิ่งเอ๋อร์เจ้าทำตัวตามปกติ พวกเราเป็นเด็กต้องเข้าไปทักทายผู้ใหญ่ ตัดใจก็ส่วนหนึ่งแต่บุญคุณต่อกันย่อมมิอาจปล่อยผ่าน”

ฉีเหม่ยหลันมองเห็นคนผู้นั้นไม่ต่างกัน ในใจรู้สึกเจ็บแปลบเพียงชั่วครู่ จากนั้นจึงปรับอารมณ์ของตนให้เป็นปกติ

สองขาก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงเข้าหาผู้ใหญ่ ที่ตนต้องแสดงความเคารพเฉกเช่นชาวเมืองคนอื่น ๆ

น้ำเสียงสุภาพนอบน้อมไม่คุ้นหู เอ่ยทักทายคนที่กำลังก้มหน้าเลือกอาภรณ์ด้วยความตั้งใจ

“คารวะท่านเสนาบดีเจ้าค่ะ”

คุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองตระกูลฉี ก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวทักทายผู้ใหญ่ตามมารยาท

ด้วยทิศทางที่ต้องเดินไปเลือกอาภรณ์ จำเป็นต้องผ่านจุดที่เขายืนอยู่ จึงต้องเข้าไปทักทายเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท

“อะ…อืม”

ซ่งจือหานเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางของน้ำเสียงสุภาพเกินกว่าเหตุ หมายจ้องมองเข้าไปในดวงตาของสตรีอาภรณ์สีม่วง แต่เขาต้องผิดหวังเพราะทั้งสองพี่น้องก้มหน้าก้มตาไม่ต่างกัน

“ข้ากับน้องสาวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

น้ำเสียงสุภาพยังคงกล่าวขณะก้มหน้าอยู่แบบนั้น สองมือเรียวยาวกอบกุมวางประสานตรงกลางลำตัว คนพี่ปฏิบัติเช่นไรคนน้องย่อมปฏิบัติตามไม่มีตกหล่น

พูดคุยกับคนตำแหน่งใหญ่โตพวกนางต้องมีมารยาทให้มาก จะได้ไม่มีใครตามมากล่าวหาในภายหลัง นับจากนี้ชื่อเสียงของบุตรีเสนาบดีฉีจินผิงต้องไม่มีผู้ใดว่ากล่าวครหาได้อีก

“อืม”

สตรีทั้งสองเดินจากไปด้วยฝีเท้าแผ่วเบาตามหลักของสตรีชนชั้นสูงทุกประการ ไร้ซึ่งท่าทีโกรธเคืองอย่างที่เขานึกเป็นกังวล บ้านใกล้เรือนเคียงโกรธเคืองกันมีแต่ผลเสียทั้งนั้น

“ฉินเซียว”

“….” 

เงียบไร้เสียงตอบรับ เพราะฉินเซียวกำลังตกตะลึงในใบหน้างดงามล่มเมืองล่มแคว้น และกิริยาท่าทีซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยมารยาทของคุณหนูใหญ่ตระกูลฉี ที่เขาพบเห็นวีรกรรมเด็ดดวงมานานหลายปี

ในใจได้แต่ย้ำถามตนเองว่าคุณหนูฉีเหม่ยหลันที่เขารู้จัก คือคนเดียวกันกับสตรีคนเมื่อครู่นี้แน่หรือ

“ฉินเซียว!” เสียงเข้มเอ่ยซ้ำเมื่อผู้ช่วยข้างกายไม่ขานรับคำสั่งการ

“ขอรับ ๆ”

“จิตใจเหม่อลอยไปที่ใด นำอาภรณ์ชุดนี้ไปให้พนักงานห่อกลับ ไม่เห็นหรือว่าข้าเลือกด้วยความตั้งใจ ย่อมถูกใจมากกว่าชุดอื่น”

เสียงเข้มสั่งการไม่เบาเลย เพราะเห็นชายอาภรณ์สีม่วงยังคงเดินไปเดินมาอยู่บนชั้นสองของร้าน

“เอ่อ ใต้เท้าเลือกซื้อไปให้ผู้ใดสวมใส่ขอรับ”

ฉินเซียวถามเพราะเสนาบดีซ่งไม่มีญาติพี่น้องให้ห่วงใย เจ้านายต้องการซื้ออาภรณ์ของเด็กหนุ่มไปให้ผู้ใดกันแน่ หรือว่าจะเลี้ยงต้อยเด็กหนุ่มไว้ใช้งานในที่ลับ!

สายตาของผู้ช่วยข้างกายหลุกหลิกไปมาอย่างหวาดระแวง ทั้งยังจ้องมองผู้เป็นนายสลับอาภรณ์ในมือ

“ถามแปลก ข้าเลือกเองย่อมซื้อไปใส่เอง” ซ่งจือหานไม่ได้เข้าใจท่าทีของผู้ช่วยเลยแม้แต่น้อย

“ใต้เท้าไม่น่าจะสวมได้นะขอรับ เพราะแขนขาของอาภรณ์ชุดนี้สั้นกว่าขนาดอาภรณ์เดิม ๆ ของใต้เท้าทั้งนั้นเลย”

ฉินเซียวรู้สึกโล่งอกอยู่ไม่น้อย มุมปากยังแอบยกยิ้มอย่างขบขัน เจ้านายคงรีบมากกระมังเลยหยิบจับไปเรื่อยเช่นนี้

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร เจ้ารู้ก็รีบไปเลือกเร็วเข้า ยืนเหม่อลอยอยู่ทำไมเล่า”

“ใต้เท้าหรือไม่ที่เหม่อลอย” ฉินเซียวบ่นพึมพำเสียงเบา

“เจ้าว่าอย่างไรนะฉินเซียว”

“ไม่ได้กล่าวอันใดเลยขอรับ ใต้เท้าน่าจะฟังผิด”

“รีบไปเลือกเลย ข้ามีกิจธุระหลายอย่างต้องไปจัดการ อีกไม่กี่วันต้องออกเดินทางไปเมืองถัง”

ประโยคหลังคล้ายกำลังสื่อสารให้คนอื่นได้ยิน ฉินเซียวกวาดมองไปทั่วบริเวณชั้นสอง ก็เห็นเพียงคุณหนูตระกูลฉีสองพี่น้อง ซึ่งยามนี้กำลังเลือกอาภรณ์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ขอรับ ๆ”

ทางฝั่งสองพี่น้องได้ยินทุกคำกล่าวของผู้ใหญ่ข้างจวน ฉีเฟยเฟิ่งจึงเข้าเดินเข้ามากระซิบถามพี่สาวด้วยความสงสัย

“พี่ใหญ่บุรุษพูดจาเสียงดังเช่นนี้ทุกคนหรือ”

“คงเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน รีบเลือกเถิดพวกเราต้องไปร้านขายยากันต่อ”

สองมือรีบหยิบจับอาภรณ์จำเป็น ถึงแม้จะได้ยินคำกล่าวของคนผู้นั้นไม่ต่างจากน้องสาว แต่นางไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลใจเลยสักนิด

เพราะหน้าที่รับผิดชอบของคนในโรงครัวกับเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ของแคว้น ย่อมไม่มีเรื่องใดให้พูดคุยหรือเกี่ยวข้องกัน

“ข้าเริ่มตั้งเป้าหมายเลยว่าบุรุษของข้าต้องห้ามเสียงดังในร้านค้า” 

แค่นึกภาพบุรุษตะโกนปาว ๆ ว่าอยากได้สิ่งนั้นสิ่งนี้ ฉีเฟยเฟิ่งก็รู้สึกอับล่วงหน้าเลย

“หึ หึ หากพึงใจแล้วนั้น เขาเป็นเช่นไรเจ้าย่อมรับได้ทั้งหมด”

“อาจจะจริง พี่ใหญ่อาภรณ์เท่านี้ก็เพียงพอแล้วพวกเราไปที่ร้านอื่นกันเถิด ท่านเลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว”

“ข้าทำหน้าเศร้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

คนพี่เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความฉงน เพราะมั่นใจว่าตนเก็บสีหน้าและท่าทางได้ดีเยี่ยม

“ตั้งแต่เจอคนผู้นั้นเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ยิ้มเข้าไว้ท่านงดงามมาก เผลอ ๆ อาจจะต้องตาต้องใจองค์ชายสักคน ท่านพ่อเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ สักวันหนึ่งอาจมีสมรสพระราชทานมาเยือนตระกูลฉี”

คนน้องพูดปลอบใจไปตามเรื่อง ไม่ได้หวังให้พี่สาวแต่งเข้าเป็นพระชายาแต่อย่างใด

“พอเลย ข้าไม่ชอบใช้ชีวิตในวัง”

“ท่านต้องรีบหาบุรุษในดวงใจให้พบ ไม่อยากนั้นคงหนีไม่พ้นเข้าสักวัน”

หากอายุเกินยี่สิบปีแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะออกเรือน บิดาย่อมอยู่ไม่สุขเป็นแน่

“ท่านพ่อไม่กล้าบังคับพวกเราหรอก ตาแก่ผู้นั้นกลัวลูกหลานไม่รักมากกว่ากลัวถูกฝ่าบาทลงทัณฑ์”

เสียงหวานเอ่ยย้ำด้วยท่าทีมั่นใจ บิดารักพวกนางมากไม่เคยเห็นบังคับเลยสักเรื่อง

พวกนางอายุสิบแปดสิบเก้าปีกันทั้งคู่ แต่ยังไม่มีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลใด ท่านยังไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ

“ท่านพ่อดีที่สุด”

“ใช่พวกเราต้องช่วยกันไม่ให้ท่านพ่อจากไปก่อนวัยอันควร”

สองพี่น้องพูดคุยกระซิบกันเสียงเบา คนที่เงี่ยหูฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เพราะไม่ได้ยินด้วยเลยสักประโยค!