ขอสู้อีกสักครั้ง

ระหว่างทางกลับจวนตระกูลฉี พี่สาวผู้ปากหนักยังคงนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ทว่าในใจกลับอ่อนลงอย่างมาก เมื่อเห็นน้ำใจของน้องสาวในยามคับขัน

ร่างผอมบางแบกนางที่เดินไม่ไหวแล้วขึ้นบนหลัง จากนั้นก็พาเดินไปจนถึงรถม้าอย่างปลอดภัย

หลังจากตั้งสติและทำใจได้เฉกเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ฉีเหม่ยหลันจึงกลับมามีเรี่ยวแรงดังเดิม

ขณะที่กำลังคิดเรื่องราวอยู่ในใจ ร่างอวบอิ่มต้องขยับกายถอยหลังอย่างประหม่า เมื่อน้องสาวขยับเข้ามากระซิบบอกกล่าวบางอย่าง

“พี่ใหญ่ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าของม้าตามพวกเรามา”

“เดี๋ยวคนของท่านพ่อคงช่วยจัดการ”

ฉีเหม่ยหลันตอบกลับอย่างขอไปที บิดาส่งผู้คุ้มกันมาสองคนคงพอช่วยเหลือสอดส่องดูแลความปลอดภัยได้

“แต่พี่ใหญ่เสียงม้าใกล้เข้ามาทุกทีแล้วนะเจ้าคะ”

น้ำเสียงหวาดกลัวเป็นกังวลกล่าวย้ำข้างหูของพี่สาว กายบางสั่นเทาอย่างหนัก

เพราะช่วงเวลาเป็นเด็กน้อยพวกนางเคยถูกมือสังหารหลายคนตามประกบรถม้า เคราะห์ดีที่คนของบิดาฝีมือดีทุกคน สองพี่น้องเลยรอดชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้

“เฟยเฟิ่งก้มหัวลงแล้วห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาด”

พี่สาวซึ่งมีวิชาต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดเพียงเล็กน้อย รีบกดหัวน้องสาวให้นอนคว่ำหน้าไปกับพื้นรถม้า ส่วนตนเองดึงดาบที่สอดไว้บนเพดานรถม้าออกมาถือป้องกันตนเอง

ดวงตาดำขลับจ้องมองไปรอบ ๆ ทิศทาง เพื่อคอยคุ้มกันความปลอดภัยให้คนขี้กลัว

“คุณหนูไม่ต้องกังวลนะขอรับ เป็นเพียงเสียงของผู้ผ่านทางมาก็เท่านั้น”

น้ำเสียงนิ่งขรึมของผู้คุ้มกันซึ่งรับหน้าที่บังคับรถม้าด้วย เอ่ยเรียกสติของสตรีทั้งสองคนให้หวนกลับคืน

สหายอีกคนออกไปตรวจตราและเห็นว่าเป็นเพียงผู้ผ่านทาง ทุกอย่างจึงกลับเข้าสู่สถานการณ์ปกติ

แต่พวกเขาไม่ได้วางใจไปเสียทีเดียว เพราะผู้ผ่านทางส่วนใหญ่ไม่บังคับม้าเบียดเสียดกันเช่นนี้

“อืม ฝากพวกท่านด้วย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สาว”

ร่างเล็กรีบลุกขึ้นนั่งดังเดิมเมื่อรู้ว่าสถานการณ์ปลอดภัย ฉีเฟยเฟิ่งจ้องมองพี่สาวอย่างซาบซึ้งใจ เพราะในยามคับขันพี่สาวไม่ได้ทอดทิ้งตน 

สองแขนตรงเข้ากอดแขนเรียวอย่างหาที่พึ่ง ถึงจะหายกลัวบ้างแล้ว แต่นางยังไม่หายตกใจเลยสักนิด

“ข้าแค่ไม่อยากให้ใครมาตายในรถม้า” ดวงตาอ่อนแสงลงเมื่อเห็นท่าทีออดอ้อน

เช้าตรู่ของวันใหม่มาเยือน สตรีผู้ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้เฉกเช่นเก้าครั้งที่ผ่านมา ตื่นขึ้นมาแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเอาอกเอาใจคนหน้าดุ

ฉีเหม่ยหลันมุ่งตรงไปที่โรงครัวหลักของจวน เพราะอยากทำน้ำแกงไก่ไปมอบให้บุรุษข้างจวน เพื่อขอโทษขอขมาที่นางทำตัวไม่ดีในงานประกวดยอดพธู

ตำแหน่งพวกนั้นนางไม่ต้องการเลย ขอแค่เขาหายโกรธเพียงเท่านี้ก็ดีใจมากแล้ว

ความใจดีของท่านอาข้างจวนในวันวาน ยังคงฝังลึกในใจสตรีผู้ขาดมารดา เขาคอยปลอบโยนเมื่อครั้งสูญเสียมารดา จนนางกลับมาเข้มแข็งไม่ร้องไห้งอแงตามหาท่านแม่

วันวานผ่านไปวันแล้ววันเล่า ฉีเหม่ยหลันจึงยึดติดความใจดีไว้กับตัว ไม่อยากแบ่งปันความรักความอบอุ่นให้สตรีหน้าไหนทั้งนั้น

คุณหนูใหญ่ของจวนตั้งใจทำน้ำแกงไก่อยู่นานสองนานกว่าจะสำเร็จ ท่ามกลางความโล่งอกของแม่ครัวและสาวใช้ในโรงครัว

เศษผัก เศษเนื้อไก่ ตกเรี่ยราดตามพื้นโรงครัว เพราะเจ้าตัวไม่ถนัดด้านการทำอาหารเลยสักนิด

“เอ่อ…ให้บ่าวทำให้ดีหรือไม่เจ้าคะคุณหนูใหญ่”

“ไม่ต้อง ท่านอาคงอยากชิมฝีมือปรุงน้ำแกงไก่ของข้า”

ความเสียใจในเรื่องเมื่อวานเลือนหายไปชั่วข้ามคืน เฉกเช่นเก้าครั้งที่ถูกเขาตำหนิติเตียนเสียงดัง โอกาสครั้งที่สิบของนางต้องรักษาและพยายามให้ดีที่สุด

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจทำน้ำแกงไก่บำรุงร่างกายชายที่รัก คุณหนูใหญ่ของจวนจึงเดินกลับเรือนนอน เพื่อผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ตัวใหม่ตามความเหมาะสม

ฉีเหม่ยหลันเดินถือหม้อน้ำแกงไก่ด้วยตนเอง มุ่งหน้าสู่ประตูจวนหลังใหญ่ซึ่งอยู่ห่างเพียงแค่กำแพงกั้น

“พี่ใหญ่รีบไปที่ใดเจ้าคะท่านแม่ ข้าเห็นนางถือหม้อแกงใบใหญ่ไปด้วย”

ฉีเฟยเฟิ่งเดินเข้ามาสอบถามมารดา ซึ่งยามนี้กำลังนั่งจิบน้ำชายามเช้าตรงสวนหย่อมข้างจวน บิดาไม่ได้นั่งอยู่ด้วยเพราะออกไปราชการต่างเมืองตั้งแต่เช้ามืด

ยามนี้แคว้นซ่งกำลังก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำตรงหัวเมืองทางทิศเหนือ เสนาบดีฉีจินผิงเสนาบดีกรมคลัง จึงต้องออกเดินทางล่วงหน้าไปพร้อมเหล่าช่างมากฝีมือ เพื่อทำเรื่องเบิกจ่ายงบประมาณในการก่อสร้างต่าง ๆ อีกไม่กี่วันเสนาบดีฝ่ายอื่น ๆ จึงจะเดินทางตามไปสมทบ

“ไปจวนนู้น เฮ้อ! แม่รู้สึกเป็นห่วงแปลก ๆ เฟิ่งเอ๋อร์เจ้ารีบตามพี่สาวของเจ้าไปเดี๋ยวนี้เลย”

น้ำเสียงเอื้ออาทรของมารดา บอกกล่าวให้บุตรีเพียงคนเดียวเดินตามไปดูแลลูกเลี้ยงที่ไม่เคยเห็นหัวตนเลยสักครั้ง

ต่อให้เป็นเช่นนั้นมานานแล้วก็เถิด แต่นางช่วยสามีเลี้ยงดูมาตั้งแต่เยาว์วัย ย่อมมองคนหัวรั้นเป็นบุตรสาวไม่ต่างจากบุตรสาวที่แท้จริง

“เจ้าค่ะ ท่านแม่วางใจได้ ข้าจะรีบตามไปดูเอง”

ทางด้านฉีเหม่ยหลัน ยามนี้กำลังเดินเข้าไปในจวนหลังใหญ่ไม่ต่างจากจวนตระกูลฉีด้วยหัวใจเบิกบาน

นางมาเพื่อสานฝันของตนเองให้สำเร็จ จึงไม่ได้คิดถึงเรื่องราวในวันวานให้รกพื้นที่ในใจ

ขณะที่กำลังก้าวเดินเข้าไปใกล้ห้องโถงของจวน หูก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันอย่างมีความสุข ช่างรายล้อมไปด้วยบรรยากาศของครอบครัวเปี่ยมสุข

ภาพตรงหน้าคือบุรุษในดวงใจกับสตรีคู่แค้นของนาง กำลังนั่งจิบน้ำชายามเช้าด้วยท่าทีเบิกบาน มุมปากเรียบตึงเป็นนิจยามนี้แย้มยิ้มเต็มใบหน้าหล่อเหลา

เจ็บยิ่งกว่าถูกเขาตำหนิติเตียน คือเห็นเขายิ้มแย้มให้สตรีอื่น!

เมื่อมองไปทางด้านข้างก็เห็นชายวัยกลางคน ซึ่งแต่งกายด้วยอาภรณ์ของกองทัพหลวง นายกองผู้นั้นยิ้มแย้มมีความสุขเมื่อเห็นท่าทีของชายหญิงตรงหน้า

“ท่านอาให้คนนอกเข้ามาหาแต่เช้าเลยหรือเจ้าคะ เสียมารยาทยิ่งนัก หากเจ้าบ้านตื่นสายคงสั่งให้คนไปปลุกมาต้อนรับพวกตนกระมัง”

วาจาไม่เป็นมิตรเอ่ยแทรกขึ้นอย่างไร้มารยาทเพราะความโกรธแค้นเสียใจทวีคูณ ยิ่งเห็นเขาพูดคุยกับซูชิงโม่ด้วยสายตาเป็นประกายนางยิ่งรับไม่ได้

เมื่อเพ่งมองให้ดีจึงพบว่าเหตุการณ์ตรงหน้า คล้ายกับพิธีดูตัวอย่างไรอย่างนั้น!

“ฉีเหม่ยหลันอย่าเสียมารยาท”

“ข้ากล่าวเรื่องจริง เป็นสตรีแต่กลับพาบิดามาจวนบุรุษตั้งแต่เช้า”

วาจาเย้ยหยันหันไปกล่าวกับสองพ่อลูก ซึ่งยามนี้นั่งนิ่งไม่พูดจาโต้กลับแต่อย่างใด ฉลาดไม่เบาปล่อยให้นางกลายเป็นผีบ้าอยู่คนเดียว!

ถึงแม้จะรู้ทันคนอื่นทุกเรื่อง แต่ด้วยนิสัยใจร้อนจึงแสดงออกแบบไร้หัวคิดมาโดยตลอด