หวนคืน

สองคนพ่อลูกคู่นั้นยังคงนั่งเงียบสงบเสงี่ยมไร้วาจาโต้กลับ มีเพียงประกายเกลียดชังในแววตาของสตรีคู่แค้น ที่เผลอส่งกลับมาชั่วขณะหนึ่ง

“เจ้าก็เป็นสตรี มิหนำซ้ำยังเดินมาเพียงลำพัง”

เสียงเข้มเอ่ยเตือนหลานสาวข้างจวนอีกครั้ง ความอดทนของเขาเข้าใกล้ขีดสูงสุดเต็มที

หากไม่รู้ว่าบิดาของนางไปราชการแต่เช้ามืด เขาคงรีบให้คนไปบอกกล่าวเสนาบดีฉีจิงผิง ให้รีบมาพาตัวบุตรสาวกลับไปทันที

“ข้าเดินเข้าออกจวนหลังนี้ตั้งแต่หกหนาว ย่อมไม่อาจเปรียบเทียบกับสตรีที่เพิ่งเคยก้าวขาเข้ามา”

ฉีเหม่ยหลันวางหม้อน้ำแกงไก่ลงตรงโต๊ะอาหารภายในห้องโถงรับรอง กายอวบอัดเดินเข้าไปใกล้บุรุษในดวงใจเหมือนทุกครั้งยามที่มาพบเขา

“เอ่อ…ใต้เท้าซ่งข้าน้อยกับบุตรสาวคงต้องขอตัวกลับก่อนนะขอรับ”

นายกองซูมู่หรงบิดาของซูชิงโม่รีบกล่าวเพื่อตัดปัญหา เขาไม่อยากมีปัญหากับบุตรีเสนาบดีกรมคลัง

หากถูกคนผู้นั้นเขม่นรุนแรง แน่นอนว่าเส้นทางในตำแหน่งหน้าที่การงานอันทรงเกียรติ คงสิ้นสุดเพียงตำแหน่งนายกองผู้หนึ่งเท่านั้น

“ไม่ต้องหรอกนายกองซู อยู่ร่วมสำรับเช้ากันก่อน คนที่ต้องกลับออกไปไม่ใช่พวกท่านอย่างแน่นอน ฉินเซียว!”

ท้ายประโยคเจ้าของจวนตะโกนเรียกหาผู้ช่วยคนสนิท เพื่อสั่งการบางอย่างให้ทันท่วงที

ช่วงเวลาเหมาะสมเช่นนี้ เขาควรทำความรู้จักกับสตรีที่หมายตาเอาไว้ ไม่ใช่เสียเวลาปะทะคารมกับสตรีน่ารำคาญ

“ขอรับใต้เท้า”

ฉินเซียวรีบเดินเข้ามาในห้องโถงตามเสียงเรียก ซึ่งบ่งบอกถึงอารมณ์โมโหขีดสุด

“ไปส่งฉีเหม่ยหลันให้ถึงจวน เอาหม้อน้ำแกงนี้กลับไปด้วยข้าไม่กิน!”

“ไม่นะเจ้าคะ ข้าอุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามืดมาทำน้ำแกงไก่ให้ท่านอา”

เจ้าของน้ำแกงไก่หม้อใหญ่ รีบปฏิเสธคำสั่งการอย่างไร้ความชอบธรรม ใบหน้าซึ่งแต่งแต้มประทินโฉมมาอย่างหนาเตอะ ส่ายไปมาเพื่อไม่ให้ฉินเซียวเดินเข้ามาใกล้

“ฉินเซียว!”

“เอ่อ…คุณหนูฉี กลับไปเถิดขอรับใต้เท้ากำลังอารมณ์ไม่ดี”

“ไม่ ข้าไม่กลับ สตรีไร้ยางอายผู้นี้อยู่ได้ ข้าก็จะอยู่เช่นกัน!”

กล่าวจบฉีเหม่ยหลันก็เดินเข้าหาซูชิงโม่ทันที เพราะอยากตบตีลงไม้ลงมือเหมือนเหตุการณ์ครั้งที่ผ่านมา

ในจังหวะก้าวเข้าหานั้นซูชิงโม่รู้ทัน ประกอบกับความโกรธแค้นเรื่องเมื่อวานเป็นทุนเดิม จึงยื่นขาออกมาขัดหมายกลั่นแกล้งให้ศัตรูหกล้มหัวคะมำอับอายผู้คน

ทว่าแรงของผู้โกรธแค้นทั้งสองคน เกิดการปะทะตรงพื้นซึ่งมันเงาจากการทำความสะอาดของบ่าวไพร่ ประกอบกับรองเท้าของฉีเหม่ยหลันโดนน้ำแกงไก่ ที่นางพยายามหอบหิ้วมาด้วยตนเอง

ทันใดนั้นเรื่องไม่คาดคิดจึงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ต่อให้ใครบางคนพุ่งจู่โจมเข้าช่วยเหลือก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว

ฉีเหม่ยหลันสะดุดล้มลงกับพื้นเสียงดัง ศีรษะของนางกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะแล้วหมดสติไปทันที

“พี่ใหญ่!”

“ส่งตัวนางมา ข้าจะพากลับเรือนเอง”

“กรุณาถอยออกไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าดูแลพี่สาวของข้าได้”

ฉีเฟยเฟิ่งกล่าววาจาหาญกล้าที่พี่สาวไม่มีโอกาสได้ยิน ในยามเช่นนี้นางไม่ได้รู้สึกหวั่นเกรงหน้าตาเคร่งขรึมของเจ้าบ้านเลยแม้แต่น้อย

ร่างผอมบางแบกพี่สาวขึ้นหลังเหมือนที่เคยทำยามคับขัน น่าแปลกที่ครั้งนี้นางทำได้คล่องแคล่วว่องไวยิ่งนัก

………………………………..

ในม่านหมอกสีขาวปกคลุมไปทั่วบริเวณ ดวงตากลมโตกะพริบเพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดเจน

ฉีเหม่ยหลันมองเห็นบิดาถูกสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่พังลงมาทับจนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ภาพของสตรีคู่แค้นจ้องมองความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทำให้มือสองข้างกำเข้าหากันใต้ผ้าห่ม

ภาพของน้องสาวเพียงคนเดียว ยอมแต่งออกไปอยู่ชนบทห่างไกล เพราะพี่สาวกังวลไม่อยากให้อยู่ใกล้สามีของตนเอง

ในท้ายที่สุดฉีเฟยเฟิ่งถูกบิดามารดาของสามี กดขี่ใช้แรงงานขณะตั้งครรภ์จนกระทั่งตกเลือดตาย

แม่เลี้ยงกลายเป็นสตรีเสียสติ เพราะสูญเสียทั้งสามีและบุตรสาวในเวลาไล่เลี่ยกัน น้ำตาของสตรีใจร้ายหลั่งรินทั้ง ๆ ที่ยังหลับตา

ในเวลาต่อมาฉีเหม่ยหลันมองเห็นตนเองถูกสามีเมินเฉยแม้กระทั่งค่ำคืนเข้าหอ เขายอมออกไปนอนห้องหนังสือดีกว่ายอมหายใจร่วมกับฮูหยินที่ไม่พึงใจ

อยู่ร่วมชายคากันนานนับปี สามีไร้ใจไม่เคยเฉียดกายเข้าใกล้เลยสักครั้ง ยังดีที่เขาไม่แต่งสตรีอื่นเข้ามาหยามเกียรติซ้ำเติม หากเป็นเช่นนั้นความโกรธแค้นคงเผาผลาญให้นางลงมือหนักข้อตั้งแต่แรก

ทว่าเพียงเท่านั้นนางก็ถูกบ่าวไพร่ในจวนนินทาลับหลัง กลายเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่เป็นไร้ซึ่งคนเกรงใจ บ่าวไพร่ต่างต้อนรับสตรีอีกคนซึ่งไร้สถานะมากกว่านาง ผู้เป็นฮูหยินของเสนาบดีซ่งจือหาน

เมื่อความอดทนถึงขีดสุด แผนการชั่วร้ายจึงเริ่มต้นขึ้นเพื่อกำจัดสตรีในดวงใจสามีในเร็ววัน

ซูชิงโม่ถูกคนร้ายหลายคนฉุดไปข่มขืน และนำร่างเปลือยเปล่ามาทิ้งหน้าจวนตระกูลซ่ง!

ผู้อับอายทำใจไม่ได้ ที่บ่าวไพร่ในจวนตระกูลซ่งพบเห็นร่างเปลือยเปล่าของตน วันถัดมาจึงใช้ผ้าขาวผูกคอตนเองเสียชีวิตในเรือนนอน

ฉีเหม่ยหลันได้ยินข่าวการเสียชีวิตของศัตรูหัวใจจากชาวเมือง ไม่ได้พบเห็นศพด้วยตาตนเอง จึงไม่รู้เลยว่าเรื่องราวไม่ได้สิ้นสุดเพียงเท่านั้น

ทางด้านคนร้ายถูกทางการจับได้ในเวลาต่อมา พวกมันให้การซัดทอดถึงสตรีผู้จ้างวาน อีกทั้งยังส่งมอบหลักฐานอย่างง่ายดาย ประหนึ่งเตรียมพร้อมไว้แล้วอย่างไรอย่างนั้น

ภาพตัดไปเพียงเท่านั้น ฉีเหม่ยหลันไม่รู้เลยว่าตนถูกลงโทษหรือไม่ แต่เดาว่าคงถูกประหารชีวิตเพราะหลักฐานเอาผิดชัดเจน ที่ภาพตัดไปคงเพราะสวรรค์ไม่อยากให้นางเห็นภาพน่ากลัวกระมัง!

เรื่องราวในม่านหมอกพานางข้ามเวลาไปยังดินแดนที่เต็มไปด้วยความแปลกใหม่ ฉีเหม่ยหลันเห็นภาพตนเองสวมหมวกแข็งสีขาวเรืองแสง อีกทั้งยังแต่งกายรัดกุมแปลกตา นางกำลังยืนสั่งงานบุรุษหลายคนท่ามกลางสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ ผู้คนเรียกขานว่า ‘วิศวกร’

เมื่อเพ่งมองใบหน้าตนเองในภพชาติแห่งอนาคต ก็ต้องตกตะลึงเพราะงดงามมากทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทาแป้งสีขาว และไม่ได้ทาชาดสีแดง ดวงตาไร้ซึ่งการขีดเขียนใด ๆ ทั้งนั้น

งดงามจนถูกอิจฉา นางถูกสตรีคู่หมั้นของหัวหน้างานในองค์กร ว่าจ้างให้พวกกากเดนมนุษย์ลงมือจนถึงแก่ความตาย

เรื่องราวในม่านหมอกยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อหมอกสีขาวพาล่องลอยขึ้นบนที่สูง เห็นภาพตนเองแต่งกายชุดโบราณสีขาวงดงามตระการตา

สตรีในม่านหมอกครั้งนี้ งดงามยิ่งกว่าสตรีในดินแดนมนุษย์หลายร้อยเท่า แต่นางกลับถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ด้วยสายฟ้าพิโรธ เพราะมีโทษมหันต์!

เทพสงครามหญิงแอบลักลอบมีสัมพันธ์ลับ ๆ กับเทพสงครามชายผู้เป็นที่รัก ทั้งสองจึงถูกสายฟ้าฟาดส่งให้ลงมาเผชิญด่านเคราะห์บนโลกมนุษย์