ตัดใจ

“เฮือก!!!”

เสียงสูดลมหายใจเสียงดังของคนป่วย ก่อนที่ร่างอวบอิ่มจะลุกพรวดพราดขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นน้องสาวนั่งฟุบหน้าหลับอยู่ข้างเตียง

“เฟิ่งเอ๋อร์”

เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกคนขี้เซา ง่วงนอนถึงเพียงนั้นเหตุใดไม่กลับไปนอนที่เรือน

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ฟื้นแล้ว จิบน้ำก่อนเจ้าค่ะ”

สองมือลนลานควานหากาน้ำอุ่น ที่ตนเพิ่งถือเข้ามาไม่นาน แล้วเทลงจอกเล็ก ๆ ยื่นให้คนฟื้นคืนสติ

“เฟิ่งเอ๋อร์ เจ้ายังไม่แต่งออกไปใช่หรือไม่”

ความทรงจำหลายภพหลายชาติผสมปนเปกัน จนแยกไม่ออกว่ายามนี้ตนอยู่ในห้วงเวลาใดกันแน่ แต่ที่รู้อย่างแจ่มแจ้งแน่ชัด คือบุรุษผู้นั้นเป็นของต้องห้ามยิ่งกว่าของมืดของดำ

นางตายโดยมีเขาเป็นต้นเหตุทุกครั้ง ซวยซ้ำซวยซ้อนเพราะถูกตามติดทุกชาติภพ!

“ใช่เจ้าค่ะ ข้ายังไม่ออกเรือน พี่ใหญ่ท่านจำอะไรไม่ได้เลยหรือ”

ฉีเฟยเฟิ่งรู้สึกดีใจที่พี่สาวปลอดภัย อีกทั้งยังเรียกนางอย่างสนิทสนม ทว่าตกใจมากเช่นกันที่พี่สาวมีท่าทีแปลก ๆ คล้ายกับจดจำเรื่องราวไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น

“ท่านพ่อ ท่านพ่ออยู่ที่ใด”

เมื่อเห็นว่าน้องสาวปลอดภัยดี คนต่อมาคือบิดาที่นางต้องเร่งสอบถามความเป็นไป ไม่ได้ใส่ใจตอบคำถามเรื่องความทรงจำเลย

“เมื่อสามวันก่อนท่านพ่อเดินทางไปเมืองถัง เพื่อประเมินการก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำเจ้าค่ะ”

“เฟิ่งเอ๋อร์ปีนี้ข้าอายุเท่าไหร่”

เพื่อความแน่ใจในช่วงเวลาจึงเอ่ยถามถึงอายุตนเอง ในใจกำลังร้อนรนเป็นห่วงบิดา เพราะอีกไม่นานสิ่งก่อสร้างเหล่านั้นจะถูกก่อสร้างอย่างผิดหลักการของงานวิศวกรรม

เรื่องร้ายเกิดจากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของช่างนั่นคือส่วนหนึ่ง แต่หลัก ๆ คือมีใครบางคนอยากให้การก่อสร้างผิดหลักตั้งแต่แรก!

“เท่าเดิมเจ้าค่ะ”

“เท่าเดิมคือเท่าไหร่เล่า”

คนป่วยแทบเอามือกุมขมับ เมื่อได้ยินวาจาใสซื่อของน้องสาว คงเห็นท่าทีแปลก ๆ ของคนถาม เลยตอบแบบแปลก ๆ เช่นกัน

“สิบเก้าปีเจ้าค่ะ ข้าสิบแปดปี”

“ข้าเพิ่งล้มหัวฟาดพื้นที่จวนเสนาบดีซ่งใช่หรือไม่”

นางจดจำเรื่องราววันนั้นได้อย่างแม่นยำ อยากทำร้ายผู้อื่นแต่กลับถูกโต้กลับเสียจนหมดฤทธิ์

“ใช่เจ้าค่ะเพิ่งล้มไปสามวัน เฮ้อ! ในที่สุดก็จำได้ข้าตกใจแทบแย่ เกือบได้ไปตามนักพรตมาช่วยดูอาการ พี่ใหญ่ท่านเหมือนคนถูกผีเข้าเลย”

“ข้าสบายดีแค่จำได้หลายเรื่องเกินไป เฟิ่งเอ๋อร์พวกเราต้องรีบตามท่านพ่อไปให้ทันกาล”

ความปลอดภัยของบิดาสำคัญที่สุด ตามไปในฐานะใดค่อยวางแผนกันอีกที

คนเพิ่งฟื้นจากป่วยไข้มีท่าทีลนลานอย่างเห็นได้ชัด ฉีเฟยเฟิ่งต้องรีบจับแขนเอาไว้ไม่ให้คนป่วยลุกพราดพราดออกจากเตียงทั้ง ๆ ที่ยังอ่อนแรง

“ตามไปทำไมเจ้าคะ ที่นั่นมีแต่บุรุษทั้งนั้น พวกเราไปจะช่วยการใดได้”

“อีกไม่นานจะมีทั้งสตรีและบุรุษตามไปสมทบ ท่านพ่อกำลังตกอยู่ในอันตราย ข้ากับเจ้าต้องรีบตามไปช่วยให้ทัน”

เมื่อเริ่มสงบจิตใจและไตร่ตรองจากความทรงจำจึงรู้ว่าอีกราว ๆ หนึ่งสัปดาห์ ขบวนของผู้สมทบทั้งชายและหญิงจะตามไปเมืองถัง เพื่อร่วมด้วยช่วยกันก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำแห่งใหม่ ให้ทันใช้งานในช่วงฤดูฝนที่ใกล้จะมาเยือน

เรื่องอาหารการกินของคนงานสำคัญไม่น้อยกว่าเรื่องอื่น นางกับน้องสาวจะตามไปในฐานะผู้ช่วยของโรงครัว

จากความทรงจำหนหลัง ขุนนางน้อยใหญ่ต่างก็ส่งตัวแทนเป็นบุตรชายหญิง ให้เข้าร่วมช่วยเหลืองานใหญ่ในครั้งนี้ตามความสามารถ

“พี่ใหญ่หรือว่าท่านหัวฟาดพื้นแล้วระลึกชาติได้ เลยรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า”

“ทำไมเจ้ารู้ หรือเจ้าเองก็เคยระลึกชาติได้”

ฉีเหม่ยหลันกระตุกข้อมือน้องสาว สายตาของนางคาดคั้นเพื่อขอคำตอบโดยเร็วที่สุด

“ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่พูดเล่น ๆ ไม่คิดว่าพี่ใหญ่จะยอมเล่นด้วย”

ดวงตากลมโตคล้ายคนพี่ จ้องมองท่าทีของคนป่วยอย่างพินิจพิเคราะห์

“เฟิ่งเอ๋อร์ ข้าไม่ได้กล่าวไปเรื่อย ยามนี้ชีวิตของท่านพ่อแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่ใกล้ขาดเต็มที ท่านพ่อกับแม่รองมีเพียงข้าและเจ้า หากเราสองคนไม่ตามไปช่วยเหลือ ผู้ใดจะมีใจช่วยเหลือท่านพ่อโดยไม่หวังผลตอบแทน”

ตำแหน่งของบิดามีแต่คนเข้าหาเพื่อหวังผล เมื่อไหร่ก็ตามที่คนเหล่านั้นไม่ได้ตามใจประสงค์ ผลในแง่ลบมักจะมาเยือนคนตระกูลฉีอยู่ร่ำไป

“พี่ใหญ่ท่านใจเย็น ๆ เรื่องนี้ข้าเชื่อท่านและจะไปขออนุญาตท่านแม่เอง พวกเราต้องรอประกาศจากสำนักราชวัง จะเดินทางเข้าไปยังเขตก่อสร้างโดยพลการไม่ได้เด็ดขาด”

“ขอบใจเจ้าน้องสาวของข้า ขอบใจที่เชื่อคำกล่าวเลื่อนลอยไร้หลักฐานของข้า”

“ฟื้นมานิสัยก็เปลี่ยน คงไปพบเห็นมาหลากหลายเรื่องราวเลยสิท่า!”

เสียงเล็ก ๆ บ่นขมุบขมิบข้างหูพี่สาวคนงาม คนที่ไปพบเห็นเรื่องราวมาหลายอย่างจริง ๆ เลยรู้สึกหมั่นเขี้ยวในความรู้มากของน้องสาว

ป๊อก!!!!

เสียงนิ้วเรียวดีดหน้าผากเกลี้ยงเกลาของคนน้อง หากฉีเฟยเฟิ่งบอกกล่าวว่าทะลุมิติมาจากแดนไกลนางก็เชื่อ เพราะน้องสาวพูดถูกทุกเรื่องเลย

“รู้มาก”

“ขนาดป่วยยังแรงเยอะถึงเพียงนี้ ไม่ใช่ไประลึกได้ว่าตนเป็นเทพสงครามหญิงหรอกกระมัง”

“เหอะ! ศีรษะเล็ก ๆ ของเจ้าช่างอัดแน่นไปด้วยความรู้”

มือข้างขวาโยกคลอนศีรษะเล็กไปมา นางมีน้องสาวฉลาดมากถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ข้าว่าแล้วไม่มีผิด ท่าทีขึงขังดวงตามีอำนาจเช่นนี้ หาใช่พี่สาวคนเดิมของข้า”

“เจ้ารีบไปบอกกล่าวแม่รองให้เข้าใจ ไม่ต้องเล่าทุกเรื่องที่รู้เล่าเท่าที่จำเป็น ข้าอยากให้เรื่องแปลกประหลาดเป็นความลับระหว่างเรา”

“สัญญาก่อนว่าจะไม่รังแกข้าอีก จะไม่บังคับข้าทุกเรื่อง และห้ามหาบุรุษมาให้ข้าแต่งงานอีก”

โอกาสต่อรองเช่นนี้ไม่ได้มีบ่อยครั้ง ฉีเฟยเฟิ่งจึงรีบบอกความต้องการของตนเองทันที

“หึ หึ ข้าสัญญา”

“กอดหน่อยอยากซุกอกอวบ ๆ หมั่นเขี้ยวมานานแล้ว ข้ารึช่างแบนราบสงสัยตอนเกิดถูกพี่ใหญ่แย่งชิงไปหมด”

“เด็กบ้า” ดวงหน้าซีดเซียวยิ้มกว้าง แล้วอ้าแขนรอรับน้องสาวให้เข้าสู่อ้อมกอดของตนเป็นครั้งแรกในชีวิต

“ตัดใจจากคนที่เขาไม่มีใจได้แล้วพี่ใหญ่”

ฉีเฟยเฟิ่งตัดสินใจเอ่ยย้ำเตือน ในเรื่องที่นางรู้สึกคับแค้นใจมากที่สุด ด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการไร้ท่าทีหยอกล้อเฉกเช่นก่อนหน้า

ตอนเดินเข้าไปเห็นพี่สาวล้มหัวฟาดพื้นต่อหน้าชายหญิงคู่นั้น นางโมโหแทบคลั่งแต่ต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ แล้วรีบพาพี่สาวกลับจวนทันที

หลังจากนั้นจึงสั่งการพ่อบ้านและผู้คุ้มกันจวน ห้ามเปิดประตูจวนต้อนรับผู้มาเยือนหน้าไหนทั้งนั้น ยกเว้นหมอประจำตระกูล

บิดาไปราชการ พี่สาวล้มป่วย ท่านแม่ตกใจจนเป็นลม ดังนั้นนางถือว่าตนมีอำนาจเบ็ดเสร็จในจวนตระกูลฉี ใครก็ห้ามเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต!

“ข้ารู้แล้ว ต่อจากนี้ข้ากับเสนาบดีซ่งเป็นเพียงคนรู้จักกันเท่านั้น”

และนางต้องอยู่ให้ห่างตัวซวยทุกชาติภพ ถึงแม้ความรู้สึกรักที่มียังไม่เลือนหายไป แต่ความน้อยใจและหวาดกลัวภัยอันตรายมีมากกว่า

แอบมองอยู่ห่าง ๆ ดีกว่าเข้าไปใกล้แล้วฉิบหายวายป่วง!