โอกาสยังมีอยู่

เมื่อถูกคนที่ตนพึงใจตวาดเสียงดังลั่นลานการประลองฝีมือ ฉีเหม่ยหลันได้แต่ยืนแน่นิ่ง ดวงตาเหม่อลอยไม่ยอมรับคำพิพากษา

ภายในใจเจ็บปวดรวดร้าวเกินกว่าจะรับไหวแต่นางต้องรับให้ไหวเพราะเหลือโอกาสอีกสองครั้งจากสิบครั้ง ที่นางจะมอบให้เขาก่อนตัดใจอย่างถาวร

สตรีอื่นอาจจะนับความเสียใจแค่เพียงสามครั้งแล้วยอมรับความพ่ายแพ้ แต่นางยอมให้โอกาสเขามากถึงสิบครั้ง เพราะคำว่ารักเพียงคำเดียว ให้โอกาสเขาปฏิเสธให้พอ หากครบตามกำหนดนางจะยอมตัดใจแต่โดยดี

“ข้าไม่เรียก ข้าเรียกท่านว่าท่านอาตั้งแต่แรกพบ เพียงเพราะสตรีแสนเจ้าเล่ห์ผู้นี้ทำเรื่องต่อหน้าผู้คน ท่านอาเลยรังเกียจแม้กระทั่งคำเรียกขานที่ข้ามอบให้”

วาจาดื้อรั้นตอบกลับ เพราะทุกครั้งเขายอมอ่อนข้อให้มาโดยตลอดครั้งนี้คงไม่ต่างกันนักหรอก ถึงกระนั้นความไม่มั่นใจสายหนึ่งก็คืบคลานเข้าสู่หัวใจดวงน้อย

“ฉีเหม่ยหลัน กลับไปที่จวนของเจ้าก่อนที่ข้าจะโมโหไปมากกว่านี้!”

ดวงตาดุดันวาวโรจน์ลุกโชนขึ้น อย่างที่ไม่เคยเผยให้สตรีตรงหน้าพบเห็นมาก่อน

“เฟยเฟิ่งกลับจวน”

เมื่อเห็นแววตาดุดันเอาจริง ฉีเหม่ยหลันจึงรีบโอนอ่อนผ่อนปรนตามคำสั่ง ในใจยังคาดหวังให้บุรุษในดวงใจรักและเอ็นดูไม่ต่างจากวันวาน

ก่อนกลับยังไม่ลืมพาน้องสาวกลับจวนไปด้วยกัน นางไม่ได้ประกวดฉีเฟยเฟิ่งก็ห้ามประกวดเด็ดขาด!

“เจ้าค่ะ”

ร่างเล็กรีบเดินตามพี่สาวกลับไปยังจุดจอดรถม้าด้วยความเต็มใจ เพราะนางไม่ได้อยากอยู่ประกวดต่อเลยสักนิด

เมื่อเหตุการณ์อยู่ในความสงบ ฉินเซียวจึงเดินขึ้นไปสมทบบนเวทีการประกวด เพื่อกล่าวขออภัยชาวเมืองที่เกิดเหตุความวุ่นวายในครั้งนี้

ซ่งจือหานประคองซูชิงโม่ให้เดินลงจากเวทีการแสดง นางได้รับอนุญาตให้นั่งข้าง ๆ ท่านเสนาบดีฝ่ายขวาของแคว้น ท่ามกลางสายตาของชาวเมืองผู้มาร่วมงาน

ฉินเซียวรีบประกาศผู้ชนะการประกวดยอดพธูของเมืองหลวง ตามที่เจ้านายมอบหมายหน้าที่ให้จัดการโดยเร็ว

“ผู้ชนะการแข่งขันยอดพธูผู้งามพร้อมในปีนี้ได้แก่…คุณหนูซูชิงโม่ บุตรีของท่านนายกองซูมู่หรง ผู้มีคุณประโยชน์ต่อแว่นแคว้น”

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วลานอเนกประสงค์ สองพี่น้องที่กำลังเดินถอยห่างจากฝูงชนได้ยินคำตัดสินอย่างแจ่มชัด

ดวงตาของผู้พ่ายแพ้เต็มไปด้วยหยดน้ำตา สองขาของนางอ่อนแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ถึงแม้จะพอรู้อยู่บ้างว่าผลการตัดสินจะเป็นอย่างไร แต่ยามนี้ใจดวงน้อยกลับยอมรับไม่ไหว เพราะสายตาของบุรุษในดวงใจมีสตรีคู่แค้นของนางอยู่เต็มสองตา

ทั้งสองจ้องมองกันด้วยแววตาหวานซึ้งตรึงใจ โดยเฉพาะท่านเสนาบดีผู้มีอุปนิสัยนิ่งเฉย ที่ยามนี้ทอดสายตามองซูชิงโม่อย่างอบอุ่น สายตาที่นางไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง

“พี่ใหญ่ เดินไหวหรือไม่”

น้องสาวเห็นอาการไม่สู้ดีของพี่สาว จึงรีบเดินเข้าไปประคองไม่ให้ร่างอวบอิ่มล้มลง

จุดนี้ผู้คนยังหนาแน่น หากพี่สาวล้มลงไปย่อมได้รับบาดเจ็บ เผลอ ๆ อาจกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านมากไปกว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“ปล่อยไม่ต้องมาสงสารข้า เจ้าก็คงสมน้ำหน้าข้าไม่ต่างจากคนพวกนั้น”

“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น”

ฉีเฟยเฟิ่งยังคงกอดรัดต้นแขนเรียว เพื่อประคองพี่สาวไว้เต็มอ้อมแขน เพราะคนเสียใจใกล้จะล้มลงอยู่รอมร่อ

“เรียกคนมาช่วยข้าเดินไม่ไหวแล้ว”

“ข้าจะประคองท่านเอง รถม้าของจวนอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้ ท่านเป็นสตรีคงไม่ดีเท่าไหร่หากถูกบุรุษแตะเนื้อต้องกายท่ามกลางสายตาผู้คน”

“ดื้อด้าน ถูกด่าทอทุกวันยังอยากมีพี่สาว”

น้ำเสียงอ่อนแรงบ่นออกไป แต่เดิมนางก็ไม่ได้เกลียดชังฉีเฟยเฟิ่ง แค่อยากเป็นที่หนึ่งในใจบิดา เลยคอยกดข่มไม่ให้น้องสาวต่างมารดาโดดเด่นกว่า

“ท่านก็ดื้อไม่ต่างจากข้า ดื้อกว่ามากด้วย”

เสียงเล็ก ๆ เถียงกลับเป็นครั้งแรก เพราะรู้สึกได้ว่าพี่สาวเริ่มเปิดใจให้บ้างแล้ว

“ตัวก็ผอมบางยังกล้าหาญมาขอแบกข้า แค่ตรงนี้ก็หนักกว่าเจ้าครึ่งตัวแล้ว”

คนอ่อนแรงสูดอากาศเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกสติ จะได้ไม่เป็นภาระผู้อื่นมากจนเกินไป

“กินอาหารทุกวันไม่ไปลงส่วนอื่นเลยหรือ”

สายตาผู้เป็นน้องจ้องมองส่วนที่หนักกว่าส่วนอื่น หากเจ้าส่วนนี้ไม่โป่งนูนขนาดนั้น นางคงแบกพี่สาวได้เบาแรงขึ้น

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร โน้มตัวลงข้าขึ้นหลังเจ้าแค่ครึ่งเดียวน่าจะง่ายกว่า”

สองพี่น้องจัดแจงช่วยกันเอาตัวรอดในสถานการณ์เช่นนี้

เพราะพี่สาวเป็นสตรีงดงามแต่ชื่อเสียงไม่ค่อยดี ฉีเฟยเฟิ่งจึงไม่อยากเรียกคนของบิดาให้มาช่วยเหลือต่อหน้าชาวเมือง และคิดว่าไม่เหนือบ่ากว่าแรงจึงจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง

ทางด้านซูชิงโม่หลังจากรับมอบของรางวัลจากทางการเสร็จสิ้น นางจึงเดินกลับมายืนต่อหน้าเสนาบดีซ่งจือหาน เพื่อกล่าวขอบคุณที่ตนได้รับเลือกในค่ำคืนนี้

“ขอบคุณท่านเสนาบดียิ่งนักเจ้าค่ะ ที่มอบตำแหน่งยอดพธูให้แก่ข้า ทั้ง ๆ ที่อาจจะมีคนไม่พอใจในคำตัดสินในครั้งนี้”

“ผลการตัดสินอ้างอิงตามความเหมาะสม ผู้ใดจะกล้าไม่เห็นด้วย”

สายตาคมแอบชำเลืองมองซูชิงโม่โดยไม่ให้นางรู้ตัว 

รูปร่างหน้าตาของสตรีตรงหน้าถือได้ว่าเป็นหญิงงามผู้หนึ่ง หากวันข้างหน้ารู้สึกพึงใจมากกว่านี้ คงสามารถก้าวข้ามไปสู่ตำแหน่งสำคัญได้ไม่ยาก

“เช้าวันรุ่งขึ้น ข้าขออนุญาตพาท่านพ่อนำของขวัญไปมอบให้ท่านเสนาบดีที่จวนได้หรือไม่เจ้าคะ”

ท่าทีเอียงอายมาพร้อมกับถ้อยคำขออนุญาตอย่างรู้ความ ไม่กระทำโดยพลการ

หากเขาตอบรับคำขออนุญาต เท่ากับว่าโอกาสชนะฉีเหม่ยหลันมีมากกว่าครึ่ง จะมีสิ่งใดสาแก่ใจมากกว่าการแย่งชิงบุรุษจากสตรีนิสัยเสียผู้นั้นได้สำเร็จ

“อืม มาช่วงสาย ๆ ก็ได้ เจ้ากับบิดาจะได้ไม่ลำบาก”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

กายบอบบางยืนบิดไปมาด้วยท่าทีเขินอาย เพราะการอนุญาตให้เข้าหาในครั้งนี้ เท่ากับว่าบุรุษตรงหน้าเริ่มตอบรับไมตรีของตนเข้าแล้ว 

ตำแหน่งฮูหยินของท่านเสนาบดีฝ่ายขวาอยู่ใกล้แค่เอื้อม จะเป็นฮูหยินเอกหรือฮูหยินรองนางรับได้ทั้งนั้น!

คล้อยหลังที่ซูชิงโม่เดินจากไป ฉินเซียวจึงเข้ามาสอบถามผู้เป็นนายด้วยความหวังดี หากวันข้างหน้ารู้สึกว่าไม่ใช่และไม่พึงใจ มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้ชีวิตเพิ่มมากขึ้น

“ใต้เท้าแน่ใจแล้วหรือขอรับ”

ถ้อยคำในใจบางอย่างที่เขาอยากเตือนแต่ยังไม่กล้ากล่าวเตือนจุกอยู่ตรงลำคอ เพราะบางช่วงในยามเผลอสายตาของผู้เป็นนาย ยังคอยวนเวียนมองหาคนที่ตนปฏิเสธอยู่เรื่อย

“ลองดูสักตั้ง หากครั้งนี้ไม่เห็นผล คงต้องปล่อยวางจนกว่านางจะเข้าใจ”