บทนำ

ในช่วงเทศกาลหยวนเซียวประจำปีมาเยือน ณ ลานเอนกประสงค์ใจกลางเมืองหลวงแคว้นซ่ง ได้มีการจัดการแข่งขันประกวดยอดพธูผู้งามพร้อมประจำปี สตรีที่อยู่ในวัยแรกแย้มและยังไม่ออกเรือนทั้งหลาย ต่างมุ่งหน้าเข้ามาอวดโฉมประชันฝีมือกันอย่างล้นหลาม

การประกวดดำเนินผ่านพ้นไปครึ่งวัน ก็เข้าสู่โค้งสุดท้ายได้ผู้ชนะการแข่งขันสามอันดับแรก เพื่อเข้าร่วมแข่งขันประชันฝีมือการบรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีนามผีผาในรอบสุดท้าย ซึ่งจัดแสดงบนเวทีอันทรงเกียรติต่อหน้าผู้แทนพระองค์

ในปีนี้ซ่งจือหานบุรุษรูปงามวัย 35 ปี เสนาบดีฝ่ายขวาพระญาติของฮ่องเต้ รับหน้าที่เป็นผู้แทนพระองค์ร่วมรับชมการแข่งขันยอดพธูประจำปี และเป็นผู้ตัดสินแพ้ชนะการประกวดในครั้งนี้

“ถอนตัวเสียเถิด เพราะถึงอย่างไรเสนาบดีซ่งย่อมเลือกสตรีงดงาม ที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและชาติตระกูลเช่นข้าอยู่แล้ว เจ้าอยู่ต่อไปก็เสียเวลาเปล่า ๆ”

ฉีเหม่ยหลันกระซิบข้างหูสตรีคู่แข่ง ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันปนเกลียดชัง

เพราะสตรีแซ่ซูผู้นี้หมายปองบุรุษคนเดียวกันกับนาง ทั้ง ๆ ที่บิดาเป็นเพียงนายกองผู้หนึ่งเท่านั้น จะเอาสิ่งใดมาสู้บุตรีเสนาบดีกรมคลังผู้ร่ำรวย ซึ่งเข้านอกออกในจวนของสหายรุ่นน้องของบิดามาตั้งแต่เยาว์วัย

นางรู้จักและใกล้ชิดท่านอารูปงามตั้งแต่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่น จนปีนี้อายุ 19 ปีก็ยังไม่ยอมออกเรือน เพราะมีใจให้บุรุษที่คิดกับนางแค่ตำแหน่งคนรู้จักเท่านั้น

“ฉีเหม่ยหลันเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเสนาบดีซ่งจะเลือกเจ้า ข้าก็รูปโฉมงดงามเช่นกัน ศาสตร์ของสตรีทั้งสี่ด้านก็ไม่ด้อยไปกว่าเจ้าเลย อาจารย์ผู้สอนก็คนเดียวกัน มิหนำซ้ำยังได้คำชมมากกว่าทุกด้าน ส่วนเจ้าถูกเขารังเกียจยังไม่เจียมตัว ยังกล้าลงแข่งขันให้อับอายขายขี้หน้าวงศ์ตระกูล”

ซูชิงโม่กระซิบตอบกลับสตรีปากแดง ซึ่งแต่งหน้าจัดจ้านกว่าผู้ใดคงคิดว่างามนักหนาหรืออย่างไร

นางทั้งหมั่นไส้และอยากหัวเราะไปพร้อม ๆ กับวาจาโอ้อวดของคู่แข่ง ฉีเหม่ยหลันชนะจนเข้ามาถึงรอบสุดท้ายได้ทั้ง ๆ ที่ไม่คู่ควร คงไม่พ้นบารมีของบิดาผู้มากด้วยอำนาจเป็นแน่

ซูชิงโม่มั่นใจว่าตนเองงดงามเป็นหนึ่งในแคว้นซ่ง ตำแหน่งยอดพธูต้องตกเป็นของนางอย่างแน่นอน ยิ่งเห็นสายตาชื่นชมที่คนผู้นั้นจ้องมองมาก็ยิ่งมั่นใจมากยิ่งขึ้น

“ซูชิงโม่ข้าเตือนเจ้าดี ๆ แล้วนะ”

ฉีเหม่ยหลันกัดฟันตอบกลับอย่างแค้นใจ เพราะทุกคำกล่าวตอบโต้ของศัตรูล้วนเป็นความจริง

แต่นางยังคงคิดหาวิธีเล่นงานศัตรูหัวใจ เหมือนอย่างที่เคยกระทำมาโดยตลอด และครั้งนี้ก็ต้องสำเร็จเช่นกัน

“สตรีร้ายกาจเช่นเจ้าจะใช้เล่ห์กลใดอีก อย่าลืมว่าเสนาบดีซ่งกำลังจ้องมองมาทางนี้อยู่ เขามองข้าโดยไม่ละสายตาเลยทีเดียว”

ซูชิงโม่กล่าวไปตามที่ตนเห็นและเข้าใจ ซ้ำยังแอ่นหน้าอกที่พึ่งแตกสาวในวัย 18 ปี เพื่อให้บุรุษรูปงามตำแหน่งสูงเกียรติมองความงามให้ชัดเจน

ในใจยังนึกอิจฉาคู่แข่งที่มีบางอย่างล้นเหลือไม่เผื่อแผ่ผู้ใด ทั้ง ๆ ที่อายุใกล้เคียงกัน สวรรค์ช่างลำเอียงในเรื่องนี้ยิ่งนัก!

สตรีทั้งสองนางหันข้างไปกระซิบกระซาบกันอย่างแนบเนียน มีเพียงสตรีคู่แข่งอีกหนึ่งคนซึ่งนั่งอยู่ห่าง ๆ ไม่ได้อยู่ร่วมวงสนทนา

เพราะสตรีผู้ชนะลำดับที่สาม ไม่ได้อยู่ในสายตาของฉีเหม่ยหลันเลยแม้แต่น้อย บุตรีอนุภรรยาของบิดาจะเอาสิ่งใดมาต่อกรกับนางผู้ถือกำเนิดจากภรรยาเอก ที่กล้าตามมาแข่งขันในวันนี้เพราะนางอยากให้มาช่วยกันสตรีอื่นออกไปก็เท่านั้น

“ใต้เท้าสนใจหรือขอรับ นางคือซูชิงโม่ บุตรีคนโตของซูมู่หรง นายกองคนสำคัญของกองทัพประจำเมืองหลวง”

ฉินเซียวผู้ช่วยคนสนิทของซ่งจือหาน เอ่ยถามไปตามทิศทางสายตาของผู้เป็นนาย

ดวงตาคมกริบทรงพลังคู่นั้น หยุดมองตรงจุดที่ซูชิงโม่นั่งอยู่นานกว่าที่เคยมองสตรีใด ในใจของฉินเซียวเริ่มหวาดระแวงหวั่นเกรงเหตุร้ายซ้ำรอบเดิมจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

“บุตรีนายกองเช่นนั้นหรือ น่าสนใจไม่น้อย”

ประโยคหลังซ่งจือหานเอ่ยพึมพำเสียงเบาเพียงลำพัง

หากต้องการตัดขาดจากสตรีบางคน จำเป็นต้องมีสตรีอีกคนเข้ามาช่วยเหลือหรือไม่ ในใจเริ่มสับสนในความคิดของตนเอง

“ขอรับ แต่ว่า เอ่อ…คุณหนูฉีเหม่ยหลันคงไม่ชอบใจสักเท่าไหร่”

“นางไม่ได้เป็นอะไรกับข้า เหตุใดต้องกล่าวถึงด้วยความเกรงใจเช่นนี้” น้ำเสียงเข้มเอ่ยปรามผู้ช่วยคนสนิท

มีเพียงครู่เดียวเท่านั้นที่สายตาเฉยชาเป็นนิจ หันไปมองสตรีผู้แต่งหน้าจัดจ้านเกินกว่าใคร และเป็นอีกครั้งที่ได้รับรอยยิ้มกว้างตอบกลับมา

“ใต้เท้ารู้ดีกว่าใคร ว่าคุณหนูฉีเหม่ยหลันมีนิสัยอย่างไร หากนางรู้ว่าใต้เท้าสนใจซูชิงโม่คงไม่อยู่เฉยอย่างแน่นอน”

ฉินเซียวนึกขยาดจนต้องยกห่อไหล่เข้าหากัน เมื่อคิดย้อนไปถึงวีรกรรมหลากหลายเรื่องราว ที่ฉีเหม่ยหลันนำมาใช้จัดการสตรีที่กล้าเข้าใกล้เจ้านายของเขา

“สตรีตัวเล็ก ๆ จะทำการใดได้ หากข้าต้องการมีหรือจะขัดขวางได้สำเร็จ”

ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนใจสตรีใด ฉีเหม่ยหลันจึงสามารถจัดการสตรีที่กล้าเข้าหาเขาได้ทุกคน ทว่าครั้งนี้คงไม่เหมือนกับทุกครั้ง

“อย่าลืมว่าฮ่องเต้ อยากให้ใต้เท้าแต่งงานกับนางนะขอรับ”

“ฝ่าบาทชื่นชอบฉีเหม่ยหลันจนออกนอกหน้า ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าข้าไม่ชอบสตรีร้ายกาจผู้นั้น วันนี้ข้าจะทำให้ผู้คนในเมืองหลวงประจักษ์แจ้ง ว่าสตรีใดกันแน่ที่คู่ควรอยู่ในสายตาของข้า ฝ่าบาทจะได้เลิกจับคู่ผิด ๆ เสียที”

“ใต้เท้าหมายถึง….”

“อืม หลังจากจบการแข่งขันบรรเลงผีผา เจ้าก็ไปจัดการเถิดข้าเลือกแล้ว”

“ขอรับ”

ถึงแม้จะขัดข้องใจอยู่บ้างเพราะการแข่งขันยังไม่เริ่มเลย แต่ฉินเซียวก็ไม่กล้าเอ่ยขัดแต่อย่างใด

ยิ่งมองเห็นสายตาเทิดทูนผู้เป็นนายอย่างล้นเหลือ จากสตรีที่ไม่ถูกเลือกเขายิ่งนึกสงสารมากกว่าเดิม

หากเรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้ แสดงว่าตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ความพยายามของฉีเหม่ยหลันไม่ได้ผลิดอกออกผลเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจความรู้สึกของสตรีนิสัยเสียผู้นั้น ที่ผ่านมาข้าถือว่าให้นางเล่นสนุกมากพอแล้ว”

เป็นอีกครั้งที่ผู้เป็นนายเอ่ยย้ำให้ผู้ใต้ปกครองเข้าใจตรงกัน

“ขอรับ”