บทที่ 28 เชื่อใจฉัน

ประมาณสองสัปดาห์ผ่านไปแล้ว ฉันกับวายุอยู่ด้วยกัน สำหรับผู้ใหญ่หรือในสายตาคนอื่นอาจดูไม่เหมาะแต่สำหรับเราที่เป็นวัยรุ่นและยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเราไม่ได้คิดมาก แค่ดูแลตัวเองได้ก็ถือว่าโอเคแล้ว

วายุกับพี่ครามได้คุยกันแล้วเพราะพี่ครามมาหาฉันเขาเจอวายุอยู่กับฉัน และถึงยังไงเพื่อนก็คือเพื่อน พี่ครามก็คือพี่คราม เขาใจดีกับพวกเราเสมอ พี่ครามช่วยให้วายุไปทำงานที่ร้านกาแฟกับเขาได้ประมาณอาทิตย์กว่าๆแล้วแหละ

*Coffee Live

กรุ๊งกริ๊ง~

วันนี้ฉันเรียนเสร็จก็เลยมาหาเขาที่ร้านพร้อมกับเพื่อนๆกลุ่มของฉัน เราว่างตรงกันพอดี ทุกคนรู้แล้วว่าเราคบกัน สุดท้ายก็เลยตกลงมานั่งดื่มกาแฟที่ร้านนี้

"โอ้โห"

พอเปิดประตูเข้ามาในร้าน ข้าวหอมเป็นคนแรกที่อุทานออกมาเพราะเราเห็นกลุ่มเด็กนักเรียนน่าจะช่วงมอปลาย พวกนั้นกำลังรุมล้อมวายุอยู่

"ฮอตเนอะ"

ลูกโซ่กระแซะไหล่ฉัน ฉันกวาดตามองหาพี่ครามแต่ไม่เห็นเขาในร้านพอหันไปมองวายุก็เห็นว่าเด็กคนหนึ่งเข้าไปกอดแขนเขาอย่างใกล้ชิดเพื่อจะให้เพื่อนช่วยถ่ายรูปให้

"หืม เอานมเบียดซะด้วย"

ยาหยีเลิกคิ้ว ฉันกำมือนิ่งๆ

เด็กแรด!

"จัดเลยม่ะ"

ยาหยีถามฉัน ฉันส่ายหน้าเพราะฉันไม่อยากให้วายุกับพี่ครามเดือดร้อน ถึงยังไงเขาก็ต้องทำงานที่นี่เหมือนกับที่เขายอมให้ฉันทำงานที่ผับไง

ฉันจะทน...

ฟลุ่บ~

ฉันกับเพื่อนก็เลยเลือกที่จะนั่งลง แต่สายตาฉันก็ยังไม่วายมองเขา

ทำไมต้องเอานมเบียดขนาดนั้นด้วยวะ!

"รับอะไรดีครับ?"

แล้วก็มีพนักงานมาถามออเดอร์จากเรา พอเขาเห็นว่าลูกค้าเป็นฉันเขาก็หันไปมองวายุแล้วหันกลับมาหน้าแหยๆ

"เด็กพวกนั้น...มาบ่อยมั้ยคะ"

ฉันถาม พี่คนนี้รู้ว่าฉันกับวายุเป็นอะไรกันเพราะฉันมาที่นี่แล้วหลายครั้ง

"เอ่อ..."

"ตอบให้ตรงนะพี่"

ยาหยีจ้องเขา พี่คนนั้นกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะตอบ

"กะ ก็มา...ทุกวัน"

"ทุกวัน?"

"เอ่อ ครับ"

"แล้วทำแบบนี้ทุกวันมั้ยคะ?"

"ก็...ไม่ครับ บางวันก็มาทักทาย บางวันก็ซื้อขนมมาให้"

อ๋อ อย่าบอกนะว่าขนมที่เอากลับไปให้ฉันกินอ่ะ

ฉันกรอกตาพลางเคาะนิ้วกับโต๊ะ

"แล้วทำอะไรอีกพี่"

ยาหยีแค่นถามต่อ พี่คนนั้นก็อึกอักแต่คงทนกับสายตากดดันของพวกเราไม่ได้ถึงได้ยอมพูดต่อ

"บางวันก็...เรียกไปนั่งคุยด้วย"

"หืม ร้านกาแฟมีบริการนั่งคุยกับลูกค้าด้วยเหรอ นี่ร้านกาแฟหรือโฮสต์คลับวะ"

ยาหยีพูดออกมาซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันลุกขึ้น

พรึ่บ~

มันไม่อยากจะทนเห็นภาพนี้แล้วไง!

"ไปห้องน้ำแป่บนะ"

ฉันกัดฟันพูด ใจจริงอยากจะเข้าไปกระชากวายุออกมาจากดงเด็ก...พวกนั้น

กึก~

แต่ฉันก็ทำได้แค่เดินไปแล้วหยุดอยู่ตรงนั้น วายุหันมาสบตากับฉันพอดี

"เห้ย"

เขาอุทานออกมาเบาๆและรีบดีดตัวออกจากวงล้อมเด็กพวกนั้นทันที

"พี่วายุจะไปไหนคะ?"

เด็กนั่นยังไม่รู้ตัว เธอถามเขาพร้อมกับดึงแขนให้เขากลับมายืนที่เดิม

"ยังถ่ายรูปไม่เสร็จเลยอ่า"

ไม่ทราบว่าจะถ่ายไปจัดนิทรรศการเหรอคะ!

ฉันมองวายุด้วยสายตาแบบนั้น อยากจะพูดออกไปแต่มันต้องทนไง

"น้องคะ"

ฉันพูดด้วยเสียงห้วนเล็กน้อย เด็กพวกนั้นชะงักพลางหันมามองฉันเป็นตาเดียว วายุก็ด้วย

"คะ?"

เด็กนั่นที่ยังเกาะแขนเขาอยู่ขานรับ ฉันหลุบตามองแขนของวายุที่ยัยนั่นกอดไว้ก่อนจะตวัดสายตามองเขา วายุบิดแขนออกจากเด็กคนนั้นอย่างสุภาพที่สุด

"เกะกะ..."

ฉันกระแทกเสียงออกไปนิดหน่อย เด็กพวกนั้นชะงัก วายุก็หน้าเจื่อนลงนิดหน่อย คงคิดว่าฉันจะโวยวายสินะ

"พี่หมายถึง พี่ขอทางหน่อย จะเข้าห้องน้ำ"

ฉันพ่นลมหายใจแล้วพูดใหม่ ไม่อยากจะพูดดีด้วยหรอกแต่ต้องทำ เพราะทางที่พวกนี้ยืนอยู่มันก็ขวางทางเดินไปห้องน้ำจริงๆนั่นแหละ

"อ้อ"

เด็กคนนั้นพยักหน้าอย่างเซ็งๆก่อนจะบอกให้เพื่อนๆเธอหลบทางให้ฉันเดิน

ฉันมองเธอก่อนจะหลุบตาลงมองหน้าอกที่ใช้เบียดแขนวายุแล้วกระตุกยิ้ม

นึกว่าลูกเกดแปะฝาผนัง ชิ!

จากนั้นฉันก็สะบัดหน้าเดินเข้าไปในห้องน้ำเลย

ซ่าาา~

เมื่อมาถึงห้องน้ำฉันก็เปิดน้ำล้างมือ ถูกมือตัวเองไปมาเพื่อระบาย ไม่ได้จะมาทำธุระอะไรแค่อยากมาสงบสติอารมณ์

"จะมาทำไมไม่บอกก่อน"

ฉันหันควับไปทางต้นเสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงล็อกประตูใหญ่ของห้องน้ำ

"ถ้าบอก ก็คงไม่ได้เห็นว่านายฮอตปรอทแตกขนาดไหน"

ฉันพูดพลางปิดน้ำแล้วกระชากกระดาษทิชชู่ออกมาขยุ้มไว้

"เปลืองนะฟ้า"

วายุพูดพลางกลั้วหัวเราะฉันค้อนขวับเขาก่อนจะเอาทิชชู่ที่ดึงออกมาและขยำจนเป็นก้อนขนาดใหญ่ทิ้งลงถังขยะ

"จะกลับแล้ว"

ฉันบอกพลางเดินผ่านเขาไป

หมับ~

ฟลุ่บ~

แต่วายุดันคว้าแขนฉันไว้ เขาดึงฉันไปกอดจากทางด้านหลังแน่น

"หึงเหรอ"

เขาถาม

"เออสิ ถามได้"

และฉันก็ตอบ ฉันมีสิทธิไม่ใช่เหรอ

"ฉันไม่สนใจเด็กพวกนั้นหรอก"

วายุบอก พลางเกยคางกับไหล่ฉัน

"มีเธออยู่ตรงนี้แล้วทั้งคน"

"อ้อเหรอ ไม่สนแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ฉันเห็นนะว่าเด็กนั่นเอานมเบียดแขนนาย ถ้าสิงนายได้มันสิงไปแล้วด้วย"

และผู้หญิงยังไงก็คือผู้หญิง ถ้าโมโหล่ะก็...ลองได้พูดไปแล้วมันก็ยากที่จะหยุด ฉันก็เหมือนกัน

"แล้วนายก็ยืนเฉย ชอบใช่มั้ยล่ะ"

"ใครจะไปชอบล่ะ"

วายุพูดก่อนที่เขาจะ

พรึ่บ~

ตะปบมือลงบนหน้าอกฉันจนฉันรีบเด้งตัวออกจากเขา

ทะลึ่ง!"

"ใครจะไปชอบลง มีของดีอยู่กับตัวจะไปชอบของคนอื่นทำไม อีกอย่างนมเมียฉันใหญ่กว่าตั้งเยอะ"

ฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นทันที ก็รู้แหละว่าเขาเป็นคนแบบนี้ แต่บางทีมันก็ตรงเกินไปไง

"มะ ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ฉันรู้มาหมดแล้วว่าเด็กพวกนั้นมาหานายทุกวัน ขนมที่นายเอากลับไปให้ฉันก็ของเด็กพวกนั้น อ้อ แล้วมีเรียกไปนั่งคุยด้วยนิ"

"..."

วายุมองหน้าฉันแบบอึ้งๆ

"อยากเปลี่ยนอาชีพเป็นเด็กนั่งดริ้งบ้างเหรอ"

ฉันพูดรัวพลางสะบัดหน้าหนีเขา

"เด็กบ้าพวกนั้นก็เหมือนกัน ยังอายุไม่เท่าไหร่แต่นอนี่งอกออกมาเจริญเติบโตเต็มที่เลยนะ เดินเข้ามาในร้านนึกว่าเดินเข้ามาในดงแรด ฮึ่ย!"

ฉันหงุดหงิดมาก มันอยากระบายไง มันอึดอัด แล้วหมู่นี้ฉันเป็นอะไรไม่รู้ รู้สึกว่าตัวเองความอดทนต่ำลง อะไรก็หงุดหงิด โมโหง่ายไปหมด งี่เง่าด้วย

หรือเพราะฉันหึงวายุเกินไปนะ?

"ฮ่าๆๆ"

พอฉันพ่นคำพูดรัวๆออกไปแบบนั้นวายุกลับมาหัวเราะใส่ จนฉันทุบเขา

ปึ้ก~

"หัวเราะอะไร ห๊ะ"

"ด่าเจ็บไม่เปลี่ยนเลยแหะ มีหวังถ้าเด็กพวกนั้นโดนด่าต่อหน้าแบบนี้ต้องช็อคแน่ๆ"

วายุหัวเราะร่าจนน้ำตาเล็ด

"ตลกเหรอ"

ฉันถามพลางจะทุบเขาอีกแต่วายุจับข้อมือไว้

"ไม่เอา ไม่วีนสิครับคุณหนูฟ้า"

เขายิ้มให้ฉันพลางลูบผมเบาๆ ทำมาอ่อนโยนใส่

"เหวี่ยงแบบนี้เดี๋ยวแก่เร็วนะ"

"ล้อเลียนเหรอ?"

ฉันถลึงตาใส่เขา ฉันเคยพูดทำนองนี้ใส่เขาเหมือนกัน จำได้มั้ย

ฟลุ่บ~

วายุยิ้มพลางดึงฉันไปกอดไว้

"รักฟ้าคนเดียวแหละ"

"..."

"ให้ใครเข้ามายังไงก็ไม่สน เชื่อใจฉันสิ"

วายุลูบผมฉัน ฉันรู้สึกเลยว่าตัวเองอ่อนยวบลงอย่างเห็นได้ชัด

อารมณ์ไม่คงที่เลยฉัน--'

"อะ อื้อ"

พรึ่บ~

ลูบหัวอยู่ดีๆเขาก็เริ่มลามปาม เพราะจมูกโด่งกับริมฝีปากหนาของวายุเริ่มซุกซนมาแถวๆบริเวณต้นคอฉัน จนฉันต้องผลักเขาออก

"ทะ ทำอะไร นี่ห้องน้ำหญิงนะ"

ฉันพูดพลางลูบต้นคอตัวเอง รู้สึกร้อนวูบบริเวณที่เขาจูบไปเลย

"อืม เห็นเธอหึงแบบนี้แล้ว...อดใจไม่ไหว"

วายุก้าวเข้ามาหาฉัน และฉันก้าวถอยออกจากเขา

"บะ บ้า ไม่หึงแล้ว"

ฉันบอกพลางถอยหลังไปจนถึงประตู วายุก็ก้าวเข้ามาจนชิดกับตัวฉันเหมือนกัน เขาใช้แขนสองข้างคล่อมร่างฉันไว้

"ทำไมหายง่ายจัง"

"ก็นาย..."

"หืม?"

"พะ เพื่อนฉันรออยู่ข้างนอก"

"แป่บเดียวไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้"

ฉันดันแผ่นอกเขาไว้ จะมาทำอะไรที่นี่ล่ะ ไม่เอาด้วยหรอก

"นะ"

"ไม่ ไม่ อยากทำอะไร...ไว้ไปทำที่ห้อง"

ฉันบอกปัดไปส่งๆ แต่วายุเลิกคิ้วแล้วกระตุกยิ้ม

"พูดแล้วนะ"

"อะ อือ"

นาทีนี้ ก็เออออไปก่อนเถอะ ตอนแรกฉันต้องโมโหเขา ต้องทำโทษเขาสิ ไหงกลายมาจบแบบนี้เนี่ย "งั้น...ขอจูบมัดจำก่อน"

"มะ ไม่...อื้อ"

แล้วเขาก็ชิงจูบมัดจำฉันจนได้โดยไม่รอให้ฉันพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ...

ก็ถ้าจะทำแบบนี้ ไม่ต้องขออนุญาตก็ได้มั้ยล่ะ ไอ้วายุบ้า

__________

โดนตัดหางปล่อยวัดจ้า ต่อไปนี้ ทั้งคู่จะเผชิญชีวิตแบบไหนต้องรอดูน๊า ทำไมชีวิตปลายฟ้าถึงได้น่าสงสารขนาดนี้ ดูนางไม่ร้าย ดูนางไม่แรง แถมชีวิตก็ดราม่าหนักมากอีก T-T