บทที่ 27 ไม่อยากให้ลำบาก

-วายุ-

เอี้ยด~

ผมเบิกตากว้างพลางสบถออกมาอย่างตกใจ เพราะอยู่ดีๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางหน้ารถไว้ ผมเหยียบเบรกเต็มแรงจนเกิดเสียงดัง

ปึ๊ก~

เสียงกระแทกด้านหน้ารถพร้อมกับร่างบางในชุดนักศึกษาที่ล้มลงบนพื้นถนนทำให้ผมรู้ว่าถึงผมจะเหยียบเบรกแล้ว...แต่ผมก็ชนเธอ!

ถึงจะรู้ว่าชนไม่แรงมากเพราะอยู่ในเขตมหาวิทยาลัยผมถึงได้ขับช้า ไม่อย่างนั้นถ้าลองใครโผล่พรวดมาแบบนี้มีหวังผมโดนจับเข้าคุกข้อหาขับรถชนคนตายแน่ๆ!

"..."

ผมนั่งอึ้งด้วยความตกใจจนเมื่อสายตาเห็นว่าปลายฟ้าวิ่งมาที่หน้ารถ เธอมองเข้ามาหาผมก่อนจะหันไปมองบนพื้นถนนตรงหน้ารถ หน้าเธอดูตกใจมาก

ปึ้ง~

ผมได้สติและรีบลงจากรถทันที ผมก้าวยาวๆไปยืนข้างๆฟ้า ตอนนี้นักศึกษาเริ่มจับกลุ่มมองเรา เริ่มเกิดเสียงฮือฮาและเริ่มวุ่นวายขึ้น

"ฟ้า"

ผมเขย่าแขนเรียกฟ้า เธอกระพริบตาพลางจับแขนผม

"นะ นีน่า..."

"อะไรนะ"

"นีน่า"

เธอชี้มือไปที่ร่างบางของผู้หญิงที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นถนนเหมือนจะไม่ได้สติ และชื่อที่ปลายฟ้าเอ่ยออกมาทำให้ผมเบิกตากว้างอีกครั้ง

เวรชิบ!

พรึ่บ~

ผมเข้าไปหาร่างบางพลางซ้อนตัวเธอให้นอนหงายอยู่บนหน้าขา

นีน่าจริงๆด้วย...

"นีน่า"

ผมส่งเสียงเรียกนีน่า บาดแผลบนตัวเธอที่ผมเห็นด้วยตาเปล่าก็มีรอยถลอกและเลือดซิบๆตามแขนและขาไม่ได้มีอะไรมาก แต่เธอสลบ...

"ยุ ไปโรงบาล"

ปลายฟ้านั่งลงข้างๆผม เธอบอกให้ผมพานีน่าไปโรงพยาบาล ผมหลุบตาลงมองนีน่า

ผมมั่นใจว่าเบรกทันและไม่ได้ชนแรงแน่ๆ ไม่คิดว่าแรงกระแทกมันจะแรงจนนีน่าสลบได้

"ยุ เร็ว"

ปลายฟ้าเร่งผม ผมถอนหายใจก่อนจะอุ้มร่างที่หมดสตินีน่าขึ้นมาเพื่อจะพาไปโรงพยาบาล

*โรงพยาบาล

ผมกับปลายฟ้านั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินหลังจากส่งนีน่าเข้าไปในนั้น ปลายฟ้ายังมีท่าทีตกใจผมจึงเลื่อนมือไปกุมมือเธอไว้

"นีน่าไม่เป็นไรหรอก เชื่อฉันสิ"

"..."

ปลายฟ้ามองหน้าผม เธอยิ้มออกมาแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความกังวล

จนเวลาผ่านไปประมาณสิบห้านาทีก็ยังไม่มีหมอหรือพยาบาลออกมาแจ้งอาการของนีน่าเลยสักคน ผมกับปลายฟ้านั่งกุมมือกันจนกระทั่ง

"วายุ!"

เราสองคนหันควับไปทางต้นเสียงที่คุ้นหูผมเป็นอย่างดี ผมผลุดลุกขึ้นทันทีที่เห็นว่าต้นเสียงเป็นใคร

"แม่..."

มาได้ยังไง?

ตึก~

แม่ของผมไม่พูดแต่ท่านก้าวเข้ามาหาเรา สายตาของท่านจ้องผ่านผมไปยังปลายฟ้าที่อยู่ข้างหลัง

"ไหนบอกว่าลูกชายฉันไม่ได้อยู่กับเธอ!"

ผมหันไปมองฟ้าพลางขมวดคิ้ว แม่พูดเหมือนเคยเจอกับฟ้าแล้วคุยกัน...

"แม่"

ผมก้าวมาขวางไว้เมื่อแม่ตั้งใจจะเดินผ่านผมไปหาเธอ

เพี๊ยะ~

"ไม่รักดี!"

เพราะผมขวางทางถึงได้ถูกฝ่ามือของแม่ฟาดหน้าเข้าให้ แม่ตบหน้าผมเป็นครั้งแรกเลยล่ะ

"รู้บ้างมั้ยว่าแม่กับหนูนีน่าเป็นห่วงแค่ไหนห๊ะ"

แม่ตะคอกใส่หน้าผม ผมได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั่น ผมรู้ว่าแม่คงโมโหจัด ผมจะถือว่าเป็นการยอมให้ท่านลงโทษกับการกระทำของผม

"เพราะผู้หญิงคนนั้น แกถึงทำตัวแบบนี้!"

"ไม่เกี่ยวกับฟ้า"

ผมกระชับมือของปลายฟ้าที่ยังคงจับกันไว้แน่นขึ้น

"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง ในเมื่อแกไปอยู่เสวยสุขกัน หรือไม่จริง?"

ปกติแม่ผมเป็นคนใจดี แต่ไม่ใช่กับวันนี้ ตอนนี้

"มีแฟนดีๆอยู่แล้วแต่แกกลับไม่ใส่ใจ โง่สิ้นดี!"

"..."

"ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดีนักหนา บอกแม่สิ"

"..."

"แค่ผู้หญิงกลางคืน คงมีดีก็แค่ร่างกาย"

"แม่"

แต่ผมไม่เคยคิดว่าแม่จะมองคนอื่นแบบนี้ ไม่เคยคิดว่าแม่ตัวเองจะดูถูกผู้หญิงด้วยกันเพราะแค่อาชีพ

แม่ผมไม่เคยเป็นแบบนี้

"ถึงฟ้าจะเป็นยังไง..ผมก็รักฟ้า"

ผมพูดออกไปจนแม่เบิกตากว้าง

"แล้วนีน่าล่ะ แกเอาไปไว้ที่ไหน!"

แม่เสียงดังขึ้นจนคนรอบๆเริ่มมองเรา

"ผมจะเลิกกับนีน่า"

ผมพูดในสิ่งที่อยากจะพูดอีกครั้ง ปลายฟ้าเม้มปากพลางหลุบตาลงมองพื้นมือของเธอที่ผมจับอยู่เริ่มชื้นเหงื่อ

"ว่ายังไงนะ พูดว่ายังไงนะ วายุ"

"ผมจะเลิกกับนีน่า"

"แล้วแกจะเอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นลูกสะใภ้ฉันเหรอ"

แม่ตวาดใส่ผม ผมพ่นลมหายใจออกมา

"ฉันไม่รับ!"

ฉันหลับตาลงพลางเม้มปากแน่นเมื่อแม่ของวายุตวาดใส่เขาแล้วตวัดสายตาเกลียดชังมามองฉัน ฉันแค่ไม่อยากเห็นสายตานั้นจากท่าน

"ลูกสะใภ้ของฉันต้องเป็นหนูนีน่าคนเดียวเท่านั้น"

วายุกระชับมือฉันแน่นขึ้น เหมือนเขาต้องการสื่อให้ฉันรู้ว่า ยังไงเขาก็จะเลือกฉัน ฉันดีใจมากแต่ฉันก็เสียใจที่แม่ของเขาไม่ให้โอกาสฉัน

"ผู้หญิงอย่างเธอ..."

"ผมรักฟ้า ไม่ได้รักนีน่า"

วายุพูดขัดขึ้นก่อนที่แม่ของเขาจะต่อว่าฉัน ฉันรู้สึกแย่จริงๆที่ทำให้วายุต้องทะเลาะกับแม่แบบนี้ แต่การที่วายุทำให้มั่นใจว่าเขาเลือกและรักฉัน มันผลักนิสัยเห็นแก่ตัวของฉันออกมา ฉันกระชับมือประสานกับมือเขาไว้แน่น ความเห็นแก่ตัวเรามีกันทุกคนใช่ไหม...

ถ้าเขาเลือกฉัน ฉันก็จะไม่ปล่อยเขาไป

"ยังไงผมก็เลือกฟ้า"

วายุกำลังจะเดินออกจากที่นี่ เขาดึงให้ฉันเดินตามไปแต่คำพูดต่อมาของแม่เขาก็ทำให้พวกเราหยุด

"ก็ได้ ฉันจะทำให้รู้ว่าแกเลือกผิด"

"..."

"เงินทุกบาททุกสตางค์ของฉันแกไม่มีสิทธิ์เอาไปปรนเปรอผู้หญิงคนนี้"

"..."

"อยากไปก็ไปแต่ตัว แกจะได้รู้ว่าถ้าไม่มีเงิน ผู้หญิงคนนี้ก็จะถีบหัวส่งแก"

วายุหันไปมองหน้าแม่ของเขา เขาพ่นลมหายใจออกมาพลางหันมามองหน้าฉัน

"..."

"ผมก็จะทำให้แม่รู้ ว่าแม่มองฟ้าผิด"

วายุพูดก่อนที่เขาจะตัดสินใจดึงฉันออกไปจากตรงนี้จริงๆ นั่นหมายถึงเขาเลือกฉันโดยที่ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง เขาจะไม่มีอะไรเลยเมื่อเลือกฉัน...เกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมาในหัวฉันทันที ฉันไม่ได้เห็นแก่เงิน แต่อนาคตเขาล่ะ?

เงินมันก็เป็นปัจจัยสำคัญต่อชีวิตของเขาเหมือนกันนะ

ปึ้ง~

เมื่อเราสองคนเข้ามานั่งในรถแล้ว วายุเอนตัวกับเบาะพลางหลับตาลง เขาพ่นลมหายใจออกมาพลางคลึงขมับตัวเองไปด้วย

"..."

ส่วนฉันได้แต่ถอนหายใจมองเขาเงียบๆ มันอึดอัดและสับสนไปหมด

ฉันอยากจะอยู่กับเขา แต่ฉันก็ไม่อยากให้เขาลำบาก...

"..."

ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากปากพวกเรา มีแต่เสียงลมหายใจและความกดดัน

"ยุ..."

จนในที่สุดฉันก็เลือกที่จะพูด

"นายทำแบบนี้..."

"ฉันทำได้"

วายุลืมตาพลางพูดกับฉัน

"ฉันจะทำให้แม่รู้ ว่าเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น"

"นายจะลำบาก"

"เธอโดนมายิ่งกว่าฉันยังทนได้ ฉันไม่ใช่ผู้ชายใจเสาะนะ แค่นี้สบาย"

วายุหันมายิ้มบางๆให้ฉัน

"อย่างน้อยฉันก็มีที่ซุกหัวนอนไม่ใช่เหรอ"

เขาขยี้ผมฉัน ฉันจับมือเขาไว้

"เพราะฉันเคยลำบากไง ฉันถึงไม่อยากให้นายต้องเจออะไรแบบนั้น"

"ฉันอยู่ได้นะ ถ้ามีเธออยู่ด้วย"

วายุพูดพลางดึงฉันเข้าไปกอดไว้

"อย่าคิดมากเลยฟ้า"

เขาลูบผมฉันเบาๆ

"ไม่ใช่เพราะเธอที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้"

วายุพูดเหมือนเดาสิ่งที่ฉันคิดได้ ฉันสวมกอดเขาไว้

"ขอบคุณนะยุ"

"อืม ขอบคุณเหมือนกันที่กลับมาหาฉัน"