LOGINShare
บทที่ 39/2 ยิ่งฝืนยิ่งทรมาน
Last Updated:
2026-02-09 17:10:12ไอ้นายตอกย้ำผม คิดว่าผมไม่กลัวเหรอ
"กูว่าปล่อยเวลามานานเกินไปแล้วนะ" ไอ้ครามปิดตู้ล็อกเกอร์พลางมองหน้าผม "หลายเดือนแล้ว มึงจะรอเวลาให้ผ่านไปเป็นปีๆเลยหรือไง" "เออ/เออ" แล้วไอ้เต ไอ้นายก็เห็นดีด้วย "มึงคิดว่าฟ้ารักมึงได้คนเดียวตลอดชีวิตเหรอ" "กู..." "คนเรา ถึงจะมีความอดทนมากแค่ไหน แต่มันเจ็บ...ก็ต้องมีจำกันบ้าง" ไอ้ครามพูดอีก มันจ้องหน้าผม ผมมองตามันออก รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ บอกตัวมันเองด้วยไงประเด็น "อธิบายไปเหอะ เรื่องนั้น..." "..." "กูเป็นพยานได้มึงก็รู้" *Paradise Pub ตอนนี้ฉันกำลังจะกลับแล้ว ฉันเดินลงมาคุยกับข้าวหอมที่บาร์พักใหญ่เพื่อรอให้ลัทช์มารับ จนแล้วจนรอดเขาก็ส่งข้อความมาว่าแฟนไม่สบาย...ฉันก็คงต้องกลับเอง ฉันบอกลาเพื่อนก่อนจะเดินฝ่านักท่องราตรีหลายคนออกมาและก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ปึ้ก~ "อ๊ะ ขอโทษค่ะ" ฉันโค้งหัวขอโทษเขา ผู้ชายคนที่ฉันชนจับต้นแขนฉันไว้ "ผมสิต้องของโทษ พี่เป็นไรหรือเปล่าครับ?" ฉันเงยหน้ามองเขา "วิน..." เป็นรุ่นน้องคนนั้นกับกลุ่มเพื่อนของเขา "ไม่แฟร์จริงๆ" เขาส่ายหัว คงหมายถึงเรื่องที่ฉันรู้ชื่อเขาแต่เขากลับไม่รู้ชื่อฉันล่ะมั้ง "ให้เกียรติดื่มกับรุ่นน้องร่วมคณะหน่อยมั้ยครับพี่" เขาพูด ฉันก็เพิ่งเห็นว่าเขาถือแก้วไวน์มาด้วย "พอดีฉันจะกลับแล้วน่ะ" ฉันเบี่ยงตัวจะเดินไปอีกทาง แต่เพื่อนของเขาก็ดักหน้าไว้ "สักแก้วนะครับพี่" พวกนั้นคะยั้นคะยอฉัน "แก้วเดียวครับ" ฉันหลุบตามองแก้วไวน์ในมือเขาก่อนจะเงยหน้ามองวิน นายนั่นเมื่ออยู่ในชุดอื่นและสถานที่เที่ยวแบบนี้ เขาดูเจ้าเล่ห์มากเลยล่ะ "นะครับพี่ แก้วเดียว แล้วผมจะปล่อยให้พี่กลับ" "มีสิทธิ์ห้ามฉันเหรอ" "พวกผมเยอะกว่านะ" เขาเลิ่กคิ้วกวนๆใส่ฉัน พวกเพื่อนของเขาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ฉัน พวกนั้นกระชับวงเข้ามาหาฉัน และต้องล้อมฉันแน่ๆถ้าฉันไม่รีบดื่มและรีบกลับไปตอนนี้ "เออ" ฉันพยักหน้าก่อนจะดึงแก้วไวน์ในมือเขามาดื่มรวดเดียวหมด อึก~ "จบมั้ย" ฉันถามพลางกระแทกแก้วไวน์คืนไปให้วิน เขารับมันไว้แล้วกระตุกยิ้ม ฉันค้อนเขาก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น ตึก~ ฉันเดินออกมาห่างจากจุดที่วินกับเพื่อนอยู่แค่นิดเดียว ฉันก็เซจนแทบล้มอย่างไม่ทันตั้งตัว ฟลุ่บ~ "เป็นอะไรมั้ยครับ" เป็นวินเองที่ตามมาประคองฉันไว้ก่อนที่จะล้มลง ฉันมองหน้าเขาด้วยภาพที่มันพล่าเบลอขึ้นก่อนจะสะบัดหัวแรงๆ อะไรเนี่ย... "ท่าทางพี่จะเมานะ" "ไม่..." ฉันไม่ได้ดื่มเยอะ ไม่มีทางที่จะเมาได้ "ให้ผมไปส่งมั้ย" "ไม่ ไม่เป็นไร" ฉันดันเขาพลางพยายามยืนให้ตรง แต่กลับรู้สึกว่าหัวหมุนมาก รู้สึกเหมือนตัวเองถูกเหวี่ยงอยู่ในลูกบอลกลมๆเลย ฟลุ่บ~ ร่างของฉันถูกช้อนอุ้มขึ้น ฉันรู้ตัวแต่มันเกินกำลังที่จะต่อต้าน ฉันได้แต่หลับตาและคลึงขมับตัวเองหวังจะให้มันดีขึ้น บ้าเอ้ย ฉันเป็นอะไรเนี่ย สวบ~ ฉันรู้สึกว่าถูกวางลงบนอะไรสักอย่าง ปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นเบาะหลังรถ ตอนนี้ภาพไม่ค่อยหมุนแล้วแต่ฉันกลับรู้สึกวูบวาบแปลกๆแทน "อึก" ฉันกลั้นอาการของตัวเอง พยายามจะไม่แสดงออก "เหงื่อพี่แตกเต็มเลย ร้อนเหรอครับ" ฉันเห็นว่าวินคล่อมอยู่เหนือร่างฉัน รู้สึกด้วยว่าตัวเองมีอาการแปลกไป ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองร้อนมาก ร้อนจนอยากจะคลั่ง ทำไม... "ให้ผมช่วยมั้ย" เขากระตุกยิ้ม ฉันฝืนอาการที่เป็นแล้วดันอกเขาออกไป พรึ่บ~ แต่ไอ้อาการบ้านั่นมันดันชนะคำสั่งฉัน ฉันสั่งให้ดันแต่ร่างกายกลับขยำอกเสื้อเขาแล้วรั้งให้เขาเข้ามาใกล้ "มะ ไม่..." ฉันพูดเสียงสั่นแทบจับใจความไม่ได้ "ไม่ หรือ ให้" วินพูด เขาเกลี่ยผมของฉันที่ปรกหน้าและลำคอออกไป ทะ ทำไม ฉันถึงอยาก... "อยะ อย่ามายุ่ง อื้อ" ฉันจะไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้มาช่วยฉันที ฉันห้ามร่างกายตัวเองไม่ได้เลย ฉันร้อนแล้วก็ต้องการ ต้องการอะไรสักอย่างที่จะทำให้ฉันหาย ฉะ ฉัน... "อย่าฝืนเลยครับ ยิ่งฝืนยิ่งทรมานนะ" "อ๊ะ" เขาพูดพร้อมกับลูบไล้ฝ่ามือเข้าไปใต้เสื้อของฉัน และตอนนี้เขากำลังล่นชายเสื้อขึ้นมาทางด้านบน พรึ่บ~ ฉันจับมือเขาไว้ ฉันสั่งให้ตัวเองผลักเขาออกไป แต่ร่างกายมันไม่ทำตาม "ชะ ช่วยฉันด้วย" "หืม ให้ผมช่วยแล้วนะ พี่พูดเองน๊า" เขาหัวเราะ ฉันปรือตามองเขา อย่าทำแบบนี้สิฟ้า แกอย่าอ่อนแอแบบนี้ อย่ายอมมัน... "มะ มันร้อน มันทรมาน ชะ ช่วยฉันที อื้อ" __________ โดนอะไรเข้าอีกแล้ว ฟ้าเสร็จวินแน่ๆคราวนี้ 555
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
You may also like
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก47.2K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่542.6K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย310.5K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก154.5K viewsแค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย
Milady883 viewsแต่งงานใหม่ล้างรักลวง
ลิตเติ้ลชูการ์979 viewsLove Trick กลรักนายวิศวะตัวร้าย
Duck.bell6.8K viewsหย่าหวนรักกลับมา
กชภาภัค1.5K views
