All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

"เห้ย พอก่อน" จู่ๆเสียงของแอนนี่ก็ดังขึ้นคนที่ตบฉันชะงักมือก่อนจะหันไปสบตากับแอนนี่แล้วจึงลุกขึ้นยืนและฉันก็รู้ด้วยว่าทำไมเพราะพอไม่นานยัยแอนนี่ก็เป็นคนมานั่งคล่อมฉันแทนที่ยัยคนนั้นทันที "สวยนักเหรอมึงอ่ะ" แอนนี่พูดพร้อมกับเงื้อมือจะฟาดใส่หน้าฉันอีก ถุย~ แต่ก็ชะงักเพราะถูกฉันถุยเลือดที่ตอนนี้ไหลกลบไปทั้งปากใส่หน้า ยัยแอนนี้ทำหน้าขยะแขยงก่อนจะใช้หลังมือเช็ดมันออกไปพลางจ้องหน้าฉัน ทำอะไรสักอย่างสิลูกโซ่แกจะมายอมให้พวกนี้ตบอยู่อย่างนี้ได้ยังไงว่ะ ถึงมันจะมีสี่คนแต่แกจะสู้อะไรมันไม่ได้เลยมันจะอ่อนไปปะวะ ฉันคิดในใจพลางจ้องหน้าแอนนี่ "แน่จริงตัว ตัวปะ" ฉันถามในจังหวะที่แอนนี่จะฟาดหน้าฉันอีกครั้งยัยนั่นชะงักก่อนจะหัวเราะ "ถ้ากูจะตัว ตัว กูจะเอาพวกมาเหรอ อย่าโง่!" ยัยนั่นกระชากเสียงใส่หน้าฉันพร้อมกับฟาดฝ่ามือใส่หน้าฉันหนึ่งที เพี้ยะ~ เจ็บ! แต่กูจะไม่ยอมเจ็บคนเดียวแน่ แคว่ก~ "โอ๊ย!" และเพราะตอนนี้ฉันยังเล่นงานแอนนี่ไม่ได้ฉันเลยหันมาเล่นงานคนอื่นแทนก็คือคนที่ล็อกแขนฉันไว้ไงพวกนั้นล็อกที่ข้อมือฉันฉันอาศัยจังหวะที่พวกนั้นกำลังจดจ่อกับใบหน้าของฉันจิกเล็บลงไปบนแขนด้านใ

เสียงของแทนที่ดังขึ้นทำให้ฉันชะงัก คือตอนนี้ฉันกับตะวันเราแนบชิดกันมากจนฉันได้ยินเสียงปลายสายของแทนดังแว่วออกมาจากโทรศัพท์โดยไม่ต้องเปิดสปีกเกอร์โฟนเลยอ่ะ นี่ถ้าเขารวมร่างกับฉันได้คงทำไปแล้วมั้ง "ฮัลโหล" "..." ตะวันพูดตอบปลายสายไปอีกครั้ง ครั้งนี้แทนเงียบไปพักนึงคงกำลังงงว่าโทรหาฉันแต่ทำไมมีผู้ชายรับสายแน่ๆ (แก...) "ตะวัน" แทนคงกำลังจะถามว่าคนที่รับสายเป็นใครแต่ไอ้ผู้ชายไร้มารยาทด้านหลังฉันเนี่ยก็บอกชื่อตัวเองเสร็จสรรพซะก่อนแล้ว (ไอ้ตะวัน แกอีกแล้ว!) "อืม ใช่ แล้วไงวะ" กวน... (ฉันจะคุยกับลูกโซ่!) แทนกระชากเสียงอย่างหงุดหงิดเพื่อบอกจุดประสงค์ว่าเขาต้องการคุยกับฉันไม่ใช่ตะวันแต่ตะวันก็ไม่สนใจไงเขาก็ยังคงหน้าด้านพูดต่อ "ลูกโซ่...ไม่ว่าง" ฉันเนี่ยนะไม่ว่าง ขี้โกหก-- (ฉันจะคุยกับลูกโซ่ คนอื่นอย่าเสือก!) แทนตอกกลับมาเสียงเข้ม ฉันถอนหายใจเอียงคอมองหน้าตะวันเขาก็หลุบตามองฉันนะ มองแล้วก็เลิ่กคิ้วทำหน้าหมือนไม่เข้าใจ ฉันว่าเขาแกล้งไม่เข้าใจมากกว่า "ก็บอกว่าไม่ว่าง มือก็ไม่ว่าง..." "นี่ อื้อ" ฉันกำลังจะส่งเสียงพูดแต่ตะวันก็ดันใช้มือข้างที่ล็อกแขนฉันเลื่อนขึ้

พรึ่บ~ แต่เราสองคนก็ต้องผละออกจากกันหลังจากสิ้นสุดเสียงของผู้หญิงอีกคนที่เรียกชื่อเขาพร้อมกับหันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงคนนั้นคนที่เคยมาชวนตะวันไปกินไอศกรีมคราวนั้นไงเธอเดินมากับพี่ไปป์ซึ่งตอนนี้กำลังมองเราสองคนแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ข้างๆเธอ "เห้ยๆๆ สวีตวิ้ดวิ้วกันไม่อายสายตาประชาชีเลยเว้ยคนเรา" แล้วเสียงเอ่ยแซวก็ดังออกมาจากปากเขา "ไปป์!" พร้อมกับเสียงตวาดเรียกชื่อเขาอย่างไม่พอใจดังตามหลังมา ผู้หญิงคนนั้นมองค้อนพี่ไปป์ก่อนจะหันควับมามองตะวันแล้วเลยมาถึงฉันด้วย "ทำอะไรอยู่ฉันหานายตั้งนาน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่สายตาที่ใช้จ้องฉันนี่แทบอยากจะฆ่าฉันอยู่แล้ว ดูก็รู้ว่ายัยนี่ชอบเขาแน่ๆ "ฉัน..." ฟลุ่บ~ "ก็ทำอย่างที่เห็นแหละค่ะ" ฉันพูดแทรกขึ้นพร้อมกับสอดแขนเข้าไปคล้องแขนตะวันไว้พร้อมกับเอนหน้าไปซบลงบนต้นแขนของเขาด้วย "พี่ไปป์ว่าเราทำอะไรกันอยู่คะ?" ฉันหันไปยิ้มแล้วถามพี่ไปป์ซึ่งพี่ไปป์ก็ตอบกลับมาได้ตรงใจฉันมาก "ก็จู๋จี๋กันอยู่ไง นี่ถ้าพวกเราไม่เข้ามาคงได้จูจุ๊บกันไปแล้ว ใช่ม้ะๆ^^" "พี่ก็คิดอย่างนั้นใช่มั้ยล่ะ^^" "หยุดพูดไปป์ ตะวันไม่ทำอะไรแบบ

ควับ~ ครั้งนี้ฉันหันไปมองหน้าเธอแบบเต็มๆยัยนั่นกระตุกยิ้มพลางพูดต่อ ถึงฉันจะไม่อยากต่อปากต่อคำด้วยแต่ยัยนี่ก็ลากฉันเข้าร่วมจนได้ เห้อ "เธอมันก็แค่คู่ควง แค่ของเล่นของเขา ฉันไม่กลัวหรอกนะ" "แน่ใจเหรอว่าไม่กลัว?" ฟลุ่บ~ ฉันถามพลางยืนขึ้นประจันหน้ากับเธอยัยนั่นชักสีหน้าใส่ฉันทันที "รู้อะไรมั้ย แยม" "อะไร!" "เมื่อเช้าตอนที่เขาไม่รับสายเธอ...เขาอยู่กับฉันล่ะ" "แกว่าไงนะ!" "แล้วเขาก็บอกฉันว่า..." หมับ~ "บอกว่าอะไร เขาบอกแกว่าอะไร!" อยู่ๆยัยนั่นก็เข้ามาบีบแขนฉันพลางเขย่าอย่างแรง นี่น่ะเหรอไม่กลัว เหอะ! พรึ่บ~ ฉันปัดมือที่เขย่าแขนฉันออกไปก่อนจะหัวเราะในลำคอแล้วพูดใส่หน้าเธอ "เขาบอกฉันว่า...เขาเลิกยุ่งกับเธอแล้วไงล่ะ" "ไม่จริง!เขายังไม่ได้เลิกกับฉัน" แยมเริ่มจะโวยวายจนฉันส่ายหน้าอย่างเอือมๆและเลือกที่จะเดินออกไปจากตรงนี้แต่ก็ถูกแยมคว้าต้นแขนไว้ก่อน หมับ~ ฉันหันกลับไปหาเธอเพราะแรงกระชากนั่น "ฉันบอกว่าเขายังไม่ได้เลิกกับฉัน ยังไม่ได้เลิกได้ยินมั้ย!" "ก็เรื่องของเธอสิ แต่เขาบอกฉันแบบนั้นนิ" ฉันพูดพลางกระตุกยิ้มก็แค่จะยั่วโมโหให้ยัยนั่นคลั่งเล่นๆเท่านั

ฟลุ่บ~ ฉันกระโดดลงจากเก้าอี้โดยมีตะวันมองตามอย่างสงสัยว่าฉันจะไปไหน "ฉันไม่ดื่มแล้วก็ได้ เดี๋ยวมาล่ะกัน" ฉันพูดพร้อมกับเดินไปทางฟอล์ทันที แต่ทว่า ปึ้ก~ "อ๊ะ!" ฉันเซไปด้านข้างเล็กน้อยเพราะแรงกระแทกบวกกับอาการมึนเมา อยู่ดีๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมากระแทกไหล่ฉันจากทางด้านหลัง ตอนแรกฉันก็คิดว่าเธออาจไม่ได้ตั้งใจแต่ว่าสายตาจิกๆกับใบหน้าสวยเซ็กซี่ที่หันมามองฉันแล้วแสยะยิ้มมุมปากแบบนั้นทำให้ฉันรู้ทันทีว่าเธอตั้งใจชนฉัน "..." ฉันมองตอบเธอทั้งๆที่ไม่รู้จักกันแต่ยัยนี่กลับมองฉันด้วยสายตานางมารร้ายสุดๆ เธอมองฉันหัวจรดเท้าส่วนฉันก็มองตอบเธอในแบบเดียวกัน เธอแต่ตัวในชุดเดรสสั้นรัดรูปผิวขาวบวกกับการแต่งหน้าจัดและรองเท้าส้นสูงสุดเปรี้ยวทำให้ดูรู้ว่าเธอเซ็กซี่แค่ไหน ส่วนฉันที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาที่ผับตั้งแต่แรกการแต่งตัวมันเลยไม่เหมือนกันฉันแค่ใส่เสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงเอวสูงขายาวรัดรูปสีดำแล้วก็รองเท้าส้นสูงธรรมดาผมและการแต่งหน้าก็ไม่ได้จัดจ้านอะไรขนาดนั้น แต่มันก็ไม่เกี่ยวป้ะ?ฉันจะแต่งตัวยังไงฉันก็มาเที่ยวผับได้ ฉันไม่ได้แก้ผ้ามาฉันก็ไม่ผิดนิ "เธอกล้ามั้ย?" "อะไร?" นั่นสิ อะไรกัน?