All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เสียงเรียกพร้อมกับชายคนเดิมที่ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าเวทีในมือของเขาถือแก้วเหล้าและกำลังยื่นมันมาให้ฉันแล้วฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะฉันเดินไปทีหน้าเวทีแล้วรับแก้วเหล้านั่นขึ้นมากระดกดื่มอีกจนหมดก็ส่งแก้วเหล้ากลับคืนไปให้เขา หมับ~ ผู้ชายคนนั้นรับแก้วจากฉันแต่จงใจจับแก้วผ่านมือของฉันเขาบีบมือฉันเบาๆก่อนจะเลื่อนมือไปจับแก้วแล้วส่งแก้วนั้นให้เพื่อนที่อยู่ข้างหลัง ฉันยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะเดินกลับไปโชว์ลีลาการเต้นร้อนแรงต่อที่กลางเวที แต่ทว่า... "ลูกโซ่!" เสียงเข้มๆที่เรียกชื่อฉันทำให้ฉันชะงัก พลางหันควับกลับไปมองทางด้านหน้าเวทีอีกครั้ง "..." ตะวันเหรอ... จริงสิ ฉันลืมไปเลยว่าฉันมากับเขา อาการมึนและอยากเอาชนะทำให้ฉันเผลอทำตัวแย่ๆไปแล้วในสายตาเขาแน่ๆ ฉันรู้ตัวนะ แต่ก็อย่างว่าฉันหยุดตัวเองไม่ได้ ฉันมองหน้าเขาพลางระบายยิ้มออกมา "เธอ!" แต่ตะวันกลับมองฉันด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์อย่างแรงในจังหวะเดียวกันฉันกับรู้สึกว่าหน้าตัวเองกำลังร้อนผ่าวไปหมดเลย "กลับ!" คำพูดดุๆออกมาจากปากเขาเป็นคำเดียวสั้นๆแต่ได้ใจความ ฉันก็ยังคงยิ้มให้เขาอยู่แต่จังหวะเดียวกันก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านห

เขาแค่นหัวเราในลำคอ ฉันเพิ่งสังเกตุเห็นว่าหน้าเขาออกแดงๆก็คงจะซัดเหล้าไปมากไม่ต่างจากฉันหรอกมั้ง ถึงได้พากันร้อนทั้งคู่ไง -- "เธออยากชนะฉันอยู่มั้ยล่ะ" "เออ ใจจะขาดอยู่แล้วเนี่ย" "ก็ดี...ฉันให้โอกาสเธอเอาชนะฉันวันนี้เลย" หมายความว่าไง? ถ้าวันนี้ฉันเอาชนะเขาได้ข้อตกลงก่อนหน้านี้ทุกอย่างก็จบใช่หรือเปล่า? "นายเริ่มชอบฉันแล้วใช่มั้ยล่ะ" "ใครบอก" "ก็นาย..." "เธอเคยบอกฉันว่า ถ้าฉันจูบแสดงว่าฉันชอบเธอ" "..." "งั้นวันนี้เธอก็ทำให้ฉันจูบเธอให้ได้สิ" วันนี้ ตอนนี้เนี่ยนะ? "ยั่วฉันให้ได้สิ" "นายคิดว่านายแน่แล้วเหรอไง" ที่ฉันถามออกไปแบบนั้นเพราะฉันรู้ รู้ว่าเขานะก็คงมีความรู้สึกอะไรบางอย่างกับฉันบ้าง ไม่ได้หลงตัวเองน่ะแต่ฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น "หรือเธอไม่กล้า เหอะ!" เขากำลังแค่นหัวเราะฉัน ฉันจ้องหน้าเขานิ่ง ถึงฉันจะรู้ว่าเสี่ยงแต่เชื่อมั้ยว่าฉันจะทำ ทุกอย่างจะได้จบลงสักที ก็แค่ยั่วให้จูบ...แค่นั้นเองลูกโซ่ ฟลุ่บ~ ฉันกระตุกยิ้มพลางลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา "สำหรับฉันไม่มีคำว่าไม่กล้า" "หึ" ตึก~ ครืนนน~ สิ้นเสียงหัวเราะในลำคอของเขาฉันก็ก้าวเข้

*Paradirs Pab "วันนี้มาไวจัง" เสียงใสๆของผู้หญิงในชุดเดรสสั้นรัดรูปที่เปิดประตูเข้ามาในห้องพักพนักงานพูดขึ้นพลางเดินมานั่งลงข้างๆฉัน ฉันมองหน้าเธอผ่านโต๊ะกระจกตรงหน้าแล้วยิ้มบางๆให้ "อื้ม" ฉันส่งเสียงเบาๆตอบรับคำทักทายของเธอก่อนจะมองใบหน้าของตัวเองในกระจกโดยมีปลายฟ้านั่งมองหน้าฉันอยู่เงียบๆ "โซ่..." แล้วไม่กี่อึดใจเสียงของปลายฟ้าก็ดังขึ้นทำให้ฉันละสายตาจากใบหน้าตัวเองไปมองหน้าเธอแทน "มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?" ปลายฟ้าจับบ่าฉันเบาๆพลางถามอย่างห่วงใย สีหน้าท่าทางฉันบ่งบอกแบบนั้นเหรอ... "เปล่า ไม่มีอะไร" "แน่ใจนะ ฉันว่าหน้าแกดูซีเรียสไงไม่รู้" "อืม ถ้าจะมี...ก็คงแค่คิดเรื่องสอบนิดหน่อยน่ะ" "อ่า..." ฉันยิ้มกว้างให้เธอก่อนจะหันมาที่ตรงหน้ากระจกแล้วหยิบลิปสติกขึ้นมาทาที่ริมฝีปากปลายฟ้าไม่ได้ซักไซร้อะไรต่อคงเพราะรู้นิสัยฉันด้วยละมั้งเธอทำแค่พยักหน้าเบาๆมองหน้าฉันผ่านกระจกด้วยสายตาเชิงห่วงใยก่อนจะตัดสินใจก้มลงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายขึ้นมากด ครืด~ "ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ" พอทาลิปสติกเสร็จฉันก็เลยลุกขึ้นยืน ปลายฟ้าละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าฉันเหมือนจะถามว่าฉั

เสียงบ่นอุบของไอ้ไปป์ดังขึ้นใกล้ๆทั้งมันไอ้เพิร์ธแล้วก็แพรต่างพากันลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เมื่อเห็นว่ากลุ่มที่เห่าหอนกันอยู่เมื่อกี้ต่างก็ลุกขึ้นจากที่ของตัวเองแล้วเหมือนกัน "หาเรื่องเหรอวะ!" ไอ้โน้ตตวัดสายตามองผมที่จ้องมันอยู่แล้วก่อนหน้านี้พลางลุกขึ้นตวาดเสียงใส่ผม พวกของมันมีเยอะกว่าแถมยังเป็นผู้ชายหมดเลยด้วย อันนี้ผมรู้ดี "มึงปาแก้วใส่เขาทำไมเนี่ย!" ไอ้เพิร์ธหันมาบ่นผมอีกคน แพรทำอะไรไม่ถูกได้แต่เข้ามากระชากแขนผมให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ "เปล่า มือมันไปเอง" ผมตอบเพิร์ธแต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ไอ้โน้ตนั่น มันขบกรามแน่นจ้องมองผมอย่างเอาเรื่อง "เมาแล้วนักเลงเหรอมึง!" มันชี้หน้าผมพลางตั้งท่าจะเดินเข้ามาหา "ก็ดีกว่าไม่เมาแล้วปากหมา...พอเมาแล้วปากวอนตีน!" ผมพูดสวนกลับไปอย่างไม่กลัว ถามว่าตอนนี้ผมเมามั้ย เออ ผมเมา แล้วผมก็ไม่อยากฟังเสียงของพวกมันด้วย! "มึงนั่นแหละวอนโดนตีน!" ความอดทนของไอ้โน้ตขาดผึ่งมันด่ากราดพลางพุ่งเข้ามาหาผมหวังจะซัดแบบเต็มที่เลยมั้ง ส่วนผมก็ไม่ได้หลบหรืออะไรแค่ยืนเฉยรอให้มันเข้ามา ผมก็กะจะฟาดปากมันสักหลายๆทีอยู่เหมือนกันนั่นแหละ พรึ่บ~ ไอ้โน้ตเข

'ถ้านายตื่นแล้ว ฉันหวังว่านายจะกลับไป แล้วต่อไปก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก...ต่างคนต่างอยู่' แปะ~ ฉันเขียนข้อความลงบนกระดาษโพสต์อิทก่อนจะแปะมันลงบนหน้าผากของตะวันที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาภายในห้องของฉัน อีตานี่กล้ามากที่มาเรียกร้องให้ฉันรับผิดชอบทั้งๆที่ความจริงคนที่สมควรเรียกร้องความรับผิดชอบมันควรจะเป็นฉันด้วยซ้ำ ถึงฉันจะไม่เห็นด้วยที่เขามาบอกว่ามันเป็นเพราะฉัน เขาเมาก็เพราะเขากินเหล้าเอง เขาจะมีเรื่องก็คงเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง แล้วที่เขาจะขับรถเกือบตายอะไรน่ะ ก็เพราะเขามันบ้าไงเมาแล้วไม่รู้จักเจียมสังขารยังกล้าขับรถอีก ทั้งหมดน่ะมันเป็นเพราะตัวเขาไม่ใช่เพราะฉัน แต่ที่ฉันให้เขายืมโซฟาเป็นที่นอนเพราะเห็นว่านี่มันดึกมากและฉันก็เหนื่อยที่จะมาทะเลาะกับคนเมาไม่ได้สติแบบเขาฉันก็เลยตัดสินใจทำแบบนี้ พรึ่บ~ ฉันลุกขึ้นยืนพลางสะพายกระเป๋าของตัวเองมองใบหน้าหล่อของเขาที่หลับพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวก่อนจะส่ายหัวเบาๆแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปมหา'ลัย แอด~ ฉันเปิดประตูออกมานอกห้องแล้วค่อยๆปิดประตูพร้อมกับเด็กผู้ชายคนเมื่อคืนก็ออกมาจากห้องข้างๆฉันเหมือนกัน "หวัดดีพี่สาว" เด็