All Chapters of For Love แผนร้ายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

'ไว้เจอกันนะ บาย' ฉันกดส่งข้อความไลน์ให้ข้าวหอมที่เมื่อกี้เรากำลังแชตกันอยู่แต่ฉันก็ต้องตัดบทเพราะมีสิ่งที่ฉันสนใจในตอนนี้อยู่ข้างหน้า ฉันช้อนตาขึ้นมองไปที่กลุ่มนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ถัดจากที่ฉันนั่งอยู่ประมาณสองสามโต๊ะดวงตากลมของฉันมองจ้องไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพูดคุยกับผู้หญิงคนเดียวที่ปะปนมาในกลุ่มด้วย เขายิ้ม เขาหัวเราะ เขาดูมีความสุขดี และฉันไม่อยากเห็นเขามีความสุข! พรึ่บ~ เมื่อมีความคิดบางอย่างแล่นเข้าหัวสมองฉันก็ผลุดลุกขึ้นจากม้านั่งที่ตัวเองนั่งอยู่ทันที "ตะวัน วันนี้เราไปกินไอติมกันมั้ย" "วันนี้เหรอ" "อื้ม ตั้งแต่นายย้ายคณะมาเราก็ไม่ได้ไปกินด้วยกันเลยนะ เนี่ยฉันอุตส่าห์มาชวนนายถึงที่เลยนะ" "อืมตกลงก็ได้ ไปก็ไป" "ไปด้วยได้มั้ย?" เสียงของฉันที่พูดแทรกขึ้นเรียกให้ทั้งสองคนหยุดชะงักจริงๆก็ไม่ใช่แค่สองคนนั้นหรอกที่หยุดแต่พวกเพื่อนๆของเขาก็หยุดบทสนทนาแล้วหันมามองทางฉันเหมือนกัน ฉันฉีกยิ้มให้ทุกคนก่อนจะเดินไปหยุดยืนข้างๆตะวันนายนั่นเงยหน้ามองฉันอย่างแปลกใจ "ฉันก็อยากไปกินไอติม ขอไปด้วยคนนะ" ฉันก้มลงพูดกับเขาพลางยิ้มให้ตะวั

ฉันชะงักมือก่อนจะหันไปมองหน้าเธอพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย ไม่อยู่ที่นี่...หมายความว่าไง? "พ่อส่งฉันไปเรียนต่อที่เมืองนอก" ลูกแก้วพูดสีหน้าของเธอสลดลงเล็กน้อย "ก็ดีแล้วไง" ฉันพูด ลูกแก้วมองหน้าฉันดวงตากลมโตของเธอสั่นไหว ฉันดูออกว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร...ไม่อยากไปสินะ "ไม่ดีสักนิด" "..." "พ่อไม่เห็นถามว่าอยากไปมั้ย" ลูกแก้วเริ่มเสียงสั่นถึงเธอพยายามทำสีหน้าให้ปกติแล้วก็ตามแต่ฉันก็ยังเห็นน้ำตาที่คลออยู่ที่ดวงตากลมโตของเธอ ฉันเดินเข้าไปหาลูกแก้วที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนจะยื่นมือไปโยกหัวเธอ "นี่" ลูกแก้วปัดมือฉันออกจากหัวพลางจ้องหน้าฉันที่กล้ามาเล่นหัวเธอ ฉันก็แค่อยากเห็นลูกแก้วคนเดิม คนที่ไม่เคยมีแววตาอ่อนแอแบบนี้ก็เท่านั้นแหละ "อย่ามาเล่นหัวนะ" "ทำไมห๊ะ" ฉันพูดก่อนจะยื่นมือไปโยกหัวเธออีกแล้วก็โดนเธอปัดมือทิ้งอีก "ทำเป็นไม่รู้สึกอะไร รู้ไว้ด้วยว่าเธอก็โดนเหมือนกัน" ฉันชะงักมือทันทีที่ลูกแก้วพูดแบบนั้น ฉันก็โดนงั้นเหรอ...โดนอะไรล่ะ พ่อจะส่งไปเรียนต่อเมืองนอกเหมือนเธอ? เหอะ ฝันล่ะมั้ง-- "อืม" ฉันไม่สนใจสิ่งที่เธอพูดแต่กลับหันไปหยิบบัตรพนักงานของพาราไดส์ผับที่วาง

"เปิดประตูรถสิ" เสียงของไอ้บ้าตะวันที่พูดขึ้นทำให้ฉันหันไปมองเขาพลางแบมือไปตรงหน้า "กุญแจ" ฉันถามหากุญแจรถเขาเพราะจะให้ฉันเปิดประตูรถแต่ไม่เอากุญแจให้แล้วฉันจะเปิดได้ยังไงล่ะ ถามว่าทำไมเขาไม่เปิดเองแล้วทำไมฉันถึงต้องเปิดประตูให้เขาทั้งๆที่ก็ไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่ก็เพราะว่าตอนนี้ตะวันอุ้มลูกแก้วที่เมาหลับไม่รู้เรื่องอยู่ไงล่ะ ตอนนี้เขากำลังจะพาเราสองคนกลับไปส่งห้องเพราะหลังจากที่เขาอัดไอ้บ้านั่นจนนิ่งไปแล้วจับโยนไว้ในห้องน้ำห้องเดียวกับที่เขาโผล่ออกมานั่นแหละมันก็กินเวลางานของฉันจนเลยเวลาเลิกงานมาแล้วด้วยและก็ไม่ใช่ว่าฉันยอมกลับกับเขาง่ายๆหรอกนะ ฉันโทรหาแทนแล้วแต่โทรยังไงก็ไม่ติดฉันก็เลยจำใจต้องไปกับเขาอย่างช่วยไม่ได้ "ในกระเป๋ากางเกง" เขาตอบพลางเบี่ยงตัวหันข้างให้ฉันแล้วพยักเพยิดหน้าบ่งบอกว่ากุญแจรถอยู่ในกระเป๋ากางเกงข้างซ้ายของเขา ฉันหลุบตาลงมองกระเป๋ากางเกงเขาก่อนจะช้อนตามองเขา "เอ้า หยิบสิ" เขาเร่งฉัน ฉันกรอกตาไปมาถอนหายใจก่อนจะยื่นมือไปที่กระเป๋ากางเกงของเขาอย่างช่วยไม่ได้ "อย่าล้วงพลาดนะ" กึก~ ฉันชะงักมือที่กำลังล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาเพราะจู่ๆเขาก็พูดขึ

"นาย..." "ที่ฉันบอกว่ามีค่า ค่าตัวเธอ...เท่าไหร่กันล่ะ" ห๊ะ!ว่าไงนะ ฉันกำมือแน่นจ้องเขาด้วยใบหน้าเดิมคือเรียบนิ่งแต่เชื่อสิว่าเขาจะต้องเห็นแววตาแห่งความกรุ่นโกรธออกมาจากนัยน์ตาฉันแน่ๆ เกินไปแล้ว เกินไปแล้วจริงๆ! แต่คนอย่างเขาก็ใช่ว่าจะแคร์ความรู้สึกฉันไงเขาไม่สนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไงด้วยซ้ำ เขาเลื่อนหน้าลงมาจนปากเราเกือบจะสัมผัสกัน ฉันรู้ว่าเขาไม่จูบฉันหรอก "อ๊ะ!" แต่ฉันก็ไม่ทันคิดว่าเขาจะทำอย่างอื่นไงเพราะเขากระตุกยิ้มก่อนจะเบี่ยงหน้าก้มลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอฉันแทน ฉันสะดุ้งตกใจพลางพยายามดันตัวเขาออก "โอ้ย!" ฉันหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกเจ็บจี้ดที่ต้นคอฉันไม่รู้ว่าเขากัดหรือทำอะไรฉันรู้แต่ว่าฉันเจ็บ ฉันจิกเล็บลงบนต้นแขนเขาบ้างเมื่อรู้ว่าผลักไสเขาไม่ได้ ก็เอาสิเขาทำฉันเจ็บฉันก็จะทำให้เขาเจ็บ! ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ แต่สุดท้ายเราก็ต้องชะงักเพราะเสียงประตูห้องฉันดังขึ้นฉันใช้โอกาสนี้ชันเข่าขึ้นดันตัวเขาออกอย่างแรงจนเขาผงะหงายหลังไปทันที ฟลุ่บ~ จากนั้นก็รีบลุกไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออก แอด~ "โซ่" "ทะ แทน..." ให้ตายเหอะ นี่มันวันอะไรกันวะเนี่ย! --* ฉันพึมพำชื่อของบุคคล

ผมเงียบพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงปลายนิ้วมือของผมสัมผัสกับโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงข้างนั้นทำให้ผมคิดได้ "ลืม...โทรศัพท์" "เอ้า แต่ฉันว่าเมื่อกี้แกหยิบมาแล้วนะเว้ย" มันจะช่างสังเกตุอะไรของมันนักหนา -*- "ตาฝาดเปล่าไอ้ไปป์ ถ้ามันหยิบมาแล้วมันจะบอกว่าลืมได้ไงวะ" แล้วเสียงของพีทเพื่อนอีกคนในกลุ่มก็พูดขัดขึ้นก่อนพลางทำสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ก็เข้าใจน่ะว่ามันกำลังหิวและคงจะหิวมากเพราะมันบ่นตั้งแต่ยังไม่หมดคาบเรียนบ่นทุกห้านาทีว่าหิวๆตอนนี้หัวจิตหัวใจมันคงไปอยู่ที่กับข้าวในโรงอาหารของคณะเรียบร้อยแล้วมั้ง ผมก็เลยพูดตัดบทออกไป "เออ ท่าทางไอ้พีทจะหิวจัดแล้วพวกแกไปโรงอาหารกันก่อนเหอะ ก่อนที่จะโดนมันกินหัว" ผมพูดพลางพยักเพยิด ไอ้ไปป์ก็เลยไม่ถามเซ้าซี้อะไรผมอีกมันก็พยักเพยิดบ้างก่อนจะตวัดเรียวแขนเกี่ยวคอไอ้พีทแล้วลากมันไปโรงอาหารให้เร็วที่สุด ผมมองจนพวกเพื่อนๆลับสายตาไปก่อนจะเดินไปอีกทางที่สวนหย่อมใกล้ เดินไปตรงจุดที่ผมมองไปเมื่อกี้นี้นั่นแหละ ผมเดินมาที่ศาลาขนาดเล็กหลังหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับใช้นั่งพักพิงของพวกนักศึกษาภายในคณะเพราะที่ตรงนี้จะค่อน