คนที่ซ่อนตัว 10.2

“ถ้านับตั้งแต่ต้น ฉันเกี่ยวข้องกับการตายของคุณเมธีจริงๆ นายวิโรจน์ให้ฉันดึงความสนใจคุณเมธี ซึ่งตอนนั้นฉันเองก็แค่ทำตามที่ถูกบงการ แต่พอได้ใกล้ชิดและอยู่กับคุณเมธีแล้ว ฉันก็หลงรักเขาด้วยใจจริง”

อาริตาน้ำตาไหลและเธอหยุดสะอื้น

“ทำไมเขาถึงบงการพี่ตาได้ล่ะคะ”

“นายวิโรจน์เขาทำตัวเป็นพ่อพระ อุปถัมภ์เด็กสาวหลายคนและผู้หญิงเหล่านั้นก็ถูกใช้บำเรอกาม บางคนไม่กล้าบอกพ่อแม่ เพราะถูกข่มขู่ ส่วนเด็กกำพร้าอย่างฉัน ไม่รู้จะไปพึ่งใคร ผู้หญิงทุกคนถูกผลักดันเข้าวงการ นางแบบ ดารา พริตตี้ มีเด็กผู้หญิงไม่น้อยที่เต็มใจ นายวิโรจน์ใช้ผู้หญิงเข้าหาคู่ค้าเพื่อการเจรจาธุรกิจที่ง่ายขึ้น สำหรับฉันถูกส่งมายั่วยวนคุณเมธี เพราะต้องการดึงเขาออกจากบุษรินทร์ แต่คุณเมธีรู้ดีว่าเป็นแผน ทีแรกเขาไม่แตะต้องฉันด้วยซ้ำ ฉันพยายามเข้าหาทุกทาง ยิ่งได้เข้าใกล้ ได้รู้จักตัวตนของเขาฉันก็หลงรักอย่างง่ายดาย จนวันหนึ่งเรามีอะไรกัน 

คุณเมธีบอกฉันว่าเขารักบุษรินทร์ แต่ถ้าเป็นผู้หญิงของเขาเธออาจจะไม่ปลอดภัย จึงคิดจะจับคู่คุณทั้งสองคน หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดปัญหาที่ดินบนเกาะ ที่นายวิโรจน์ต้องการสร้างโครงการดึงน้ำทะเลล้อมรอบรีสอร์ต นายฉลองเจ้าของที่ดินไม่ยอมขายให้กับนายวิโรจน์ จึงถูกคุกคามและถูกลอบฆ่าหลายครั้ง ที่รอดมาได้เพราะคุณเมธีช่วยเหลือไว้ คุณเมธีขอซื้อที่เอง นายฉลองก็ยังไม่ไว้ใจ และหนีไปกบดานที่อื่น นั่นเป็นสาเหตุที่นายวิโรจน์โกรธ และวางแผนฆ่าคุณเมธี” 

อาริตาน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อพูดถึงจุดที่คนรักถูกลวงฆ่า และเธอร้องไห้สะอื้นออกมา บุษรินทร์เองก็น้ำตาคลอไปด้วย เธอจับต้นแขนเมธาวีเอาไว้รับรู้ได้ถึงอุณภูมิกายที่ร้อนระอุขึ้นมา เมื่อได้รู้สาเหตุที่บิดาถูกฆ่า

“เธอร่วมมือขั้นตอนไหนที่ทำให้คุณพ่อต้องตาย? ”

เขาเค้นเสียงถาม

“ฉันพูดไปคุณอาจหาว่าฉันแก้ตัว ยืนยันว่าฉันไม่เกี่ยวข้อง ตรงกันข้าม ฉันพยายามปกป้องเขาจนนายวิโรจน์ระแคะระคาย”

“จะให้ฉันเชื่อเธอเหรอ”

“ฉันไม่มีทางฆ่าพ่อของลูกได้ลงหรอกค่ะ ฉันหวังว่าคุณเมธีจะปกป้องฉันได้ เราจะมาอยู่ที่ภูเก็ตด้วยกัน แต่เขาก็พลาดท่าถูกวางยานอนหลับและวางแผนฆ่าซะก่อน”

“พ่อของลูก หมายความว่าตอนนี้พี่ตากำลังท้องลูกของคุณเมธีหรือคะ? ”  

ทั้งบุษรินทร์และเมธาวีจ้องมองมาที่อาริตา 

“ฉันท้องจริงค่ะ แต่ตอนนี้ลูกไม่อยู่กับฉันแล้ว นายวิโรจน์ทำให้ฉันแท้งลูก และสั่งลูกน้องกำจัดฉันโดยการถ่วงน้ำที่สระหลัง เซฟเฮ้าส์ชานเมือง แต่พี่ปราบดาวางแผนช่วยฉันออกมา และพาฉันมาซ่อนตัวที่นี่”

“ไอ้สารเลว! ” 

เมธาวีกำหมัดแน่น เขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ดวงตาของเขาแดงก่ำ มีน้ำตาคลอจวนจะไหลออกมา เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเลวร้ายกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก นอกจากบิดาที่ถูกฆ่าอย่างเลือดเย็นแล้ว ลูกของพ่อมันก็ยังไม่เว้น ต้องมาตายไปโดยไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ที่ผ่านมาเมธีไม่เคยขัดแข้งขัดขากับใคร เขาเป็นที่รักของคนทั้งเกาะ จนมีวันหนึ่งพ่อถูกปองร้าย และนายวิโรจน์กลายเป็นฮีโร่รับกระสุนแทน นั่นคงเป็นแค่การสร้างเรื่องเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจ วางแผนเข้าหา จัดคนคอยคุ้มกัน พ่อไว้ใจเพื่อนมากเกินไป จนต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้ 

“คุณมาร์กคะ” 

บุษรินทร์กอดแขนชายหนุ่มเพื่อปลอบใจ เธอร้องไห้เพราะสงสารทุกคน ที่ผ่านมาดูออกว่านายวิโรจน์เป็นคนไม่ดี แต่ไม่คิดว่าจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้

มีหลายคำถามที่บุษรินทร์ได้ถามกับอาริตาแทนเมธาวี เพราะเขาทำเหมือนจะรับไม่ไหว เรื่องราวในคืนเกิดเหตุเมธีถูกเชิญไปงานต้อนรับบุตรชายคนโตของวิโรจน์ที่เดินทางมาจากต่างประเทศ อาริตาไม่ได้ไปด้วยเพราะกำลังแพ้ท้องหนัก เมธีจึงขับรถไปเอง เธอจึงไม่รู้ว่านายวิโรจน์ให้ใครฆ่าเขา 

“ฉันขอโทษนะคะคุณมาร์ก ฉัน ฉันเสียใจที่ปกป้องชีวิตพวกเขาไม่ได้” 

อาริตาร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอไม่สามารถปกป้องชีวิตใครได้อยู่แล้ว ขนาดชีวิตตัวเองยังถูกนายวิโรจน์ย่ำยีมาตั้งแต่ยังไม่แตกเนื้อสาวเสียด้วยซ้ำ เมธาวีได้แต่ยืนนิ่งๆ ไม่คร่ำครวญหรือโวยวาย แต่บุษรินทร์รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของเขา ผ่านทางการสัมผัส จุกจนร้องไม่ออก ส่วนตัวเธอเองไม่อาจจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ คิดถึงใบหน้าและแววตาอันแสนอบอุ่นของเมธี ที่เคยทำให้เธอหวั่นไหว และตอนนี้เธอกำลังเจ็บปวดไปกับเมธาวี แม้ว่าเขาจะไม่ร้องไห้ออกมา นายทองกับนางเพียงต่างรู้สึกเศร้า ทั้งสองไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน แค่รับจ้างปราบดาดูแลอาริตาเท่านั้น 

เวลากลางคืนที่นี่มีเพียงตะเกียงและไฟฉายให้แสงสว่าง ทั้งสองต้องพักที่บ้านหลังนี้ก่อน นางเพียงกับสามีกางกางมุ้งนอนที่แคร่ข้างบ้าน ให้นายหัวมาร์กได้พักในบ้านอย่างปลอดภัย เมธาวีปฏิเสธที่จะเข้าไปนอนในห้องของอาริตา และไม่ยอมให้บุษรินทร์นอนแยกจากตัวเอง อาริตาจึงจัดเตรียมที่นอนหมอนมุ้งให้ทั้งสอง 

บุษรินทร์ทิ้งตัวลงนอนข้างกายชายหนุ่ม แม้ที่นอนจะเก่าและเหม็นอับแต่รู้สึกปลอดภัยกว่านอนริมทะเลเมื่อคืนมาก เมธาวีนอนตะแคงหันหลังให้กับเธอ

“คืนนี้ค่อยยังชั่วหน่อย ไม่ต้องนอนเจ็บหลัง” 

พูดแล้วยกแขนโอบกอดคนตัวโต รู้ว่าเขายังนอนไม่หลับ ปกติแล้วเธอปลอบใจคนเก่ง แต่ครั้งนี้คิดไม่ออกว่าจะปลอบใจอย่างไรกับความสูญเสีย

“คุณมาร์ก ถ้าคุณมีอะไรอยากระบาย พูดกับฉันได้ไหมคะ? ”

เมธาวีค่อยๆ พลิกตัวตะแคงหน้าเข้าหาเธอ พูดกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงขมขื่น

“ผมคิดถึงวันแรกที่ได้เจอพ่อ ตอนอายุเกือบจะสี่ขวบนี่แหละ ท่านลักพาตัวผมจากบ้านที่อเมริกา บอกให้ผมเรียกแดดดี้ จำได้เพียงรางๆ ว่าไม่รู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้ เขาใจดีมาก กอดและหอมแก้มผมซ้ำไปซ้ำมา เรื่องของผู้ใหญ่ผมไม่รู้แต่ต่อมาพ่อรับผมกับแม่มาอยู่ที่เมืองไทยด้วยกัน เรามีความสุขมากและมีเบลล่าอีกคน 

จนผมอายุประมาณสิบหกปี ท่านทั้งสองก็หย่ากัน เพราะความแตกต่างในหลายเรื่อง พ่อต้องการลูกทั้งสอง ซึ่งแม่ของผมก็ยอมให้ พ่อไม่ยอมออกไปทำงานนอกบ้านเป็นปี เพื่ออยู่กับผมและเบลล่า หรือถ้าออกไปไหนก็จะต้องกลับถึงบ้านให้ทันเวลาเลิกเรียนของลูกๆ ถึงแม้พ่อจะมีผู้หญิงมากมาย แต่ท่านไม่เคยพาเข้าบ้าน ผมกับน้องต่างก็เข้าใจในความสุขของท่าน”

ตัวตนในบทบาทพ่อผ่านการถ่ายทอดของเมธาวี ทำให้หญิงสาวยิ่งรู้สึกดีต่อเมธี พลางก็รู้สึกเศร้าใจไปด้วย

“ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นจังเลยค่ะ ความทรงจำของฉันกับพ่อแทบไม่มีเลย เพราะท่านจากไปตั้งแต่ฉันยังเล็ก แม่ก็จากไปตอนฉันอายุสิบสามปี ฉันอยู่กับครอบครัวน้ายุพา ซึ่งมีแต่ทะเลาะเบาะแว้ง น้าเขยคอยจ้องจะลวนลามฉัน ตอนมอปลายฉันมีโรสมาอยู่ด้วย เราสองคนคอยระแวดระวังให้กันและกัน คงเพราะครอบครัวน้านี่แหละทำให้ฉันไม่เคยมีแฟน เพราะกลัวจะเจอคนไม่ดี 

คุณเมธีคนเดียวที่ทำให้ฉันหวั่นไหว อบอุ่นและให้เกียรติฉัน หลังได้รับสร้อยเป็นของขวัญ ฉันก็ยิ่งประทับใจมาก และคิดถึงคุณเมธีจนรียกได้ว่าเกือบจะรักได้เลย แต่พอเขาหายไป และมีคนเห็นเขากับพี่ตา ฉันยอมรับว่าเสียความรู้สึกมาก แต่ยังดีที่ไม่ถลำลึกไปกว่านี้ ฉันไม่คิดเลยว่าความจริงแล้วเขากำลังปกป้องฉันอยู่”

น้ำเสียงตื้นตันเพราะน้ำตากำลังเอ่อท้น