Todos os capítulos de ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: Capítulo 121 - Capítulo 130

61 2-2 ตอนที่ 121 เขาเองก็กลับชาติมาเกิดงั้นเหรอ? (2) เวลานี้ จู้หยานก็ได้เดินทางกลับไปเมืองหลวงแล้ว สองเส้นทางชีวิตที่ดูคล้ายกับเป็นเส้นคู่ขนานของเธอกับเขา โดยหลักความเป็นจริงแล้ว มันไม่ควรกลับมาบรรจบลงได้อีก บางทีศาสตราจารย์หวังและย่าหวังอาจจะพูดโกหก เพื่อหวังให้เธอรู้สึกสบายใจตอนนี้ หลินจิงซูไม่อยากนึกจินตนาการถึงเรื่องนี้อีกต่อไป สุดแท้แต่จะเป็นไปก็แล้วกัน แต่ถึงจะคิดแบบนั้น วี่แววความผิดหวังก็มิได้ลบเลือนหายไปจากดวงตาของสาวน้อยเลย กระทั่งสองตายายแซ่หวังยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน “นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านจู้หยาน” ศาสตราจารย์หวังยื่นเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีหมายเลขโทรศัพท์เขียนอยู่บนนั้นให้ แล้วยัดใส่กำมือของหลินจิงซูทันที “ถ้ามีอะไรอยากจะคุยกับเขา ก็สามารถโทรไปหาได้ทุกเมื่อ” หลินจิงซูยืนจ้องหมายเลขบนกระดาษที่อยู่ในมือ ปฏิกิริยาแรกของเธอที่ตอบสนองกลับไปก็คือ “ศาสตราจารย์หวังเป็นคนให้หนูเอง หรือเป็นจู้หยานตั้งใจทิ้งไว้ให้หนูคะ?” เพราะถ้าเป็นอย่างแรก เธอเองก็คงจะรู้สึกเกรง

62 2-2 ตอนที่ 123 ตระกูลจู้ แน่นอนว่าตระกูลจู้ในเวลานั้นย่อมไม่อยู่นิ่งเฉยอีกต่อไป ทุกคนต่างเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงกัน เพื่อต้องการจับตายนังเมียน้อยกับลูกสาวของมัน ต่อให้ไม่ได้ชีวิต อย่างน้อยพวกมันก็จะต้องอยู่ไม่เป็นสุข! แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยดี จู้เอ๋อร์ พ่อบังเกิดเกล้าของจู้หยานกลับแอบพาเมียน้อยและลูกสาวของมันหลบลี้ภัยหนีภัยไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ จู้เอ๋อร์ออกตัวปกป้องและแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เขาต้องการปกป้องผู้หญิงคนนี้และลูกสาวของเธอ ส่งผลให้นายหญิงใหญ่แห่งตระกูลจู้ถึงกับเดือดดาลจนแทบคลั่งกับความโง่เขลาของลูกชายตนเอง เธอเรียกรวมพล เปิดประชุมต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูลจู้อย่างพร้อมหน้า ประกาศกร้าวตัดสายสัมพันธ์แม่ลูกกับจู้เอ๋อร์ในทันที โดยมีเนื้อความว่า “ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่ ผู้หญิงคนนั้นกับลูกสาวของมันจะไม่มีวันได้เข้ามาเหยียบตระกูลจู้ของเราอย่างเด็ดขาด! ลำดับตระกูลวงศาจะไม่มีรายชื่อของพวกมันสองแม่ลูกเข้ามาข้องเกี่ยวแต่อย่างใด และฉันก็ได้เขียนพินัยกรรมแจกแจงเรื่องมรดก

63 2-2ตอนที่ 125 คำพูดคนเราช่างน่ากลัว“จิงซูหรอกเหรอ? สรุปว่าแกกับแม่มาอยู่แถวนี้จริงๆใช่มั้ย?”ผู้เฒ่าติงร้องถาม“ใช่ค่ะ” หลินจิงซูพยักหน้าตอบ“เรื่องที่พ่อกับแม่ของแกหย่าขาดกันแล้ว…เป็นความจริงรึเปล่า?”หลินจิงซูได้ฟังพลันต้องเอะใจ เธอเอ่ยถามขึ้นอย่างระแวดระวัง“คุณตารู้เรื่องนี้ได้ยังไงเหรอคะ?”“ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านของตาแล้ว! ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารู้ได้ยังไง แกนั่นแหละรู้รึเปล่าว่า ชาวบ้านแถวนั้นเอาเรื่องของแกกับแม่ไปนินทากันถึงไหนต่อไหนแล้ว! แม่ม่ายสาวกับลูกติดหนึ่งคนต้องระเห็จออกมาอาศัยอยู่ข้างนอกตามลำพังแบบนี้ จะให้พวกชาวบ้านคิดยังไงล่ะ?”ต้องบอกว่าผู้เฒ่าติงเป็นคนจำพวกมีกรอบความคิดแบบอนุรักษ์นิยมสุดโต่ง ที่ติงเสวี่ยเหม่ยมีบุคลิกนิสัยอย่างในอดีตนั้น ก็เพราะได้รับอิทธิพลมาจากคนเป็นพ่อทั้งสิ้น ในชีวิตก่อนหน้า ติงเสวี่ยเหม่ยถึงได้เลือกที่จะผูกคอตายมากกว่าที่จะยอมเซ็นใบหย่า!และเป็นเพราะกรอบความคิดแบบอนุรักษ์นิยมสุดโต่งของเขานี่ล่ะ หลินจิงซูจึงชอบเปิดศึกทะเลาะวิวาทกับผู้เฒ่าติงอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็จบลงด้วยการใช้คำพูดรุนแรงที่ไปจี้ใจดำอีกฝ่ายเข้า“คุณตาคะ แม่หย่ากั

64 2-2ตอนที่ 127 ความห่วงใยของผู้เป็นพ่อจากประสบการณ์อันโชกโชนในสงครามน้ำลายระหว่างเธอกับผู้เฒ่าติงนั้น หลินจิงซูสามารถสรุปได้ทันทีว่า การที่ผู้เฒ่าติงพูดจาแรงๆออกมา ทั้งหมดล้วนเกินจากความไม่ตั้งใจทั้งสิ้น จังหวะนั้นเธอจึงรีบพูดแทรกกลางปล้องขึ้นว่า“แม่คะ นานๆทีคุณตาจะมาเยี่ยมพวกเราสักครั้ง ทำไมไม่มาทานอาหารร่วมกันสักมื้อล่ะคะ? จะทำกินกันเองที่บ้านหรือไปกินที่ภัตตาคารดีคะแม่?” ทว่าติงเสวี่ยเหม่ยยังไม่ทันจะได้ปริปากตอบ ผู้เฒ่าติงก็รีบโบกมือปฏิเสธทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด “กินเกินอะไรกันล่ะ? ฉันมาด่าแกสองสามคำเดี๋ยวก็จะไปแล้ว!” “พ่อคะ แต่นี่เป็นเวลาทานข้าวของพวกเราพอดี” ติงเสวี่ยเหม่ยยืนกรานต้องการจะให้ผู้เฒ่าติงอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อย เพื่อจะได้ร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกัน หลินจิงซูตัดสลับหันมองระหว่างคู่พ่อลูกที่เมื่อครู่เพิ่งจะทะเลาะกันเสร็จ ท้ายที่สุดก็เป็นผู้เฒ่าติงที่ยอมประนีประนอม เอ่ยพูดกับพวกเธอด้วยน้ำเสียงเป็นปกติดังเดิมว่า “ก็ได้ ก็ได้ ถ้าจะกินก็กินข้าวอยู่ที่บ้านนี่ล่ะ จะไป

65 2-2 ตอนที่ 129 มาอย่างหงส์ (2) ตระกูลติงแบ่งเขตที่อยู่อาศัยเป็นบ้านตะวันออกและบ้านตะวันตก ครอบครัวของพี่สาวติงเสวี่ยเหม่ยอาศัยอยู่กินทางฝั่งตะวันออก ส่วนของผู้เฒ่าติงนั้นอยู่ฝั่งตะวันตก เนื่องจากติงจู้ฮั่วไม่เคยอยู่บ้านตลอดทั้งปี ส่งผลให้ห้องของเขากลายเป็นเพียงสถานที่โล่งว่างเปล่า หรือพูดง่ายๆก็คือ บ้านฝั่งตะวันตกเวลานี้ มีเพียงผู้เฒ่าติงอาศัยอยู่คนเดียวลำพังเท่านั้น ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูไม่รอช้า มุ่งหน้าไปยังบ้านฝั่งตะวันตกอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าติงที่กำลังนั่งว่างๆอยู่ในสนามหน้าบ้าน จึงฝึกทำงานไม้เจียเหล็กไปตามประสา นับตั้งแต่เกษียณอายุ เขาก็เริ่มหันมาศึกษาธรรมะ และอ่านตำราของพวกนักบวชลัทธิเต๋าในหมู่บ้านมากขึ้น นอกเหนือจากเงินบำนาญที่ได้ทุกเดือน เขาก็ได้พยายามเสาะหาแหล่งรายได้เพิ่มอีกหนึ่งช่องทาง อย่างเช่นงานไม้ประดิษฐ์พวกนี้ เมื่อเห็นติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูมาถึง และพบว่าสองแม่ลูกหอบข้าวของเต็มไม้เต็มมือชุดใหญ่มาให้ สีหน้าท่าทางของผู