ตอนที่ 122 จ้าวลมกรดแห่งเอเชีย

            62 1-2

            ตอนที่ 122 จ้าวลมกรดแห่งเอเชีย

            หลินจิงซูหรี่ตาแคบ ยิงคำถามประโยคหนึ่งออกไปด้วยความระมัดระวัง

            “จู้หยาน นายรู้จักจ้าวลมกรดแห่งเอเชียมั้ย?”

            โดยทั่วไปแล้ว หากเป็นคนที่เกิดและเติบโตในยุคสมัยนี้จริงๆ จะไม่มีวันรู้จักหรือเคยได้ยินคำว่า ‘จ้าวลมกรดแห่งเอเชีย’ อย่างแน่นอน

            เพราะเขาผู้นั้นก็คือ จ้าวแห่งโอลิมปิกเหรียญทองนามว่า ซูปิงเทียน ผู้ที่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ทำลายสถิติโลกในการแข่งวิ่งโอลิมปิก 2012ประเภทร้อยเมตรที่กรุงลอนดอน จนได้ชื่อว่าเป็นผู้ทำลายขีดกำจัดแห่งกำแพงเชื้อชาติ เพราะสามารถเอาชนะบุรุษผู้เร็วที่สุดในโลกอย่างยูเซน โบลต์ไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

            ซูปิงเทียนคือความภาคภูมิใจสูงสุดที่ถูกสลักลึกอยู่ในไขกระดูกของชาวจีนทุกคน

            ไม่มีใครในยุคปัจจุบันที่ไม่รู้จักเขา!

            “จ้าวลมกรดแห่งเอเชียเหรอ?” จู้หยานเอ่ยถาม

            “ใช่ จ้าวเหรียญทองโอลิมปิกผู้ทำลายสถิติโลกในการแข่งวิ่งร้อยเมตร…”

            “ไม่รู้จัก”

            ได้ฟังคำตอบนั้นจากปากจู้หยาน หลินจิงซูก็แอบรู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ สุดท้ายเขาก็แค่คนฉลาดที่สามารถคำนวณแผนธุรกิจของเธอได้อย่างแม่นยำเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการเกิดใหม่เลย…

            จู้หยานยังถามเธอขึ้นว่า

            “แล้วทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนี้?”

            หลินจิงซูรีบเร่งหาข้อแก้ตัว และรีบอ้างออกไปโดยเร็ว

            “ฉันเคยเปิดนิตยสารอ่านผ่านๆ แล้วดันไปเจอบทความหนึ่งเกี่ยวกับกีฬาประเภทวิ่งในโอลิมปิกเข้าน่ะ เห็นบอกว่าสรีระของคนเอเชียเสียเปรียบพวกยุโรปค่อนข้างมาก ฉันก็เลยคิดว่า…ไม่แน่สักวัน อาจจะมีดาวดวงใหม่แห่งเอเชียถือกำเนิดขึ้นมาบ้างก็ได้ ถ้ามีจริงๆก็คงจะได้ฉายาประมาณว่า…จ้าวลมกรดแห่งเอเชีย ฮ่าฮ่า… แล้วนายล่ะเชื่อเหมือนฉันมั้ย?”

            จู้หยานไม่ได้ให้คำตอบว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่เขายิงคำถามกลับไปแทน

            “งั้นเหรอ? แล้วบทความที่ไปอ่านเจออยู่ในนิตยสารเล่มไหนล่ะ? เดี๋ยวผมจะได้ลองไปอ่านดูบ้าง”

            “เอ่อ…ฉันลืมไปแล้วน่ะ”

            หลินจิงซูแถจนสีข้างแทบถลอก นิตยสารเล่มไหนเธอจะไปรู้ได้ยังไง ก็เธอมัวมันขึ้นมาเองนี่!

            เธอรีบชิงตัดบทเปลี่ยนเรื่องแทบจะในทันที เปิดหัวข้อสนทนาเรื่องเกมกระดานโกะแทน

            ในฐานะที่จู้หยานเป็นอาจารย์สอนโกะของเธอ พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อใด ก็เสมือนต่างฝ่ายต่างจุดติด ร่ายอธิบายแลกเปลี่ยนความเห็นกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

            จากระทั่งเจ้าของตู้โทรศัพท์เริ่มชะโงกหน้ามองมาอย่างไม่สู้พอใจนัก สักพักจึงเริ่มเข้ามาทุบตู้และร้องตะโกนบอกว่า

            “นี่สาวน้อย รู้รึเปล่าว่าค่าโทรศัพท์เดี๋ยวนี้มันแพงขนาดไหน! ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายก็รีบๆวางสายได้แล้ว!”

            ได้ยินเจ้าของตู้โทรศัพท์เร่งเร้าเอ่ยเตือนแบบนั้น หลินจิงซูจึงรีบตัดบทและต้องการจบการสนทนากับจู้หยานโดยเร็วที่สุด ก่อนวางสายเธอยังทิ้งท้ายด้วยคำถามย้ำว่า

            “สรุปว่านายจะมาที่ผิงเฉิงจริงๆใช่มั้ย?”

            จู้หยานตอบกลับเพียงสั้นๆ “ใช่”

            เมื่อได้ฟังคำตอบเช่นนั้น หลินจิงซูก็วางโทรศัพท์ลงด้วยความโล่งใจ

            เมื่อถึงเวลาเรียกเก็บเงิน เจ้าของตู้โทรศัพท์ก็แบมือยื่นออกมาตรงหน้าหลินจิงซู พร้อมกับเรียกค่าบริการเป็นจำนวนเงินสิบหยวน

            โทรศัพท์ในยุคสมัยนี้มีค่าเทียบเท่าทองคำ และที่เจ้าของตู้โทรศัพท์เร่งเร้าให้สาวน้อยวางสายได้แล้วนั้น ไม่ใช่เพราะเขาหวังดี แต่เพราะกลัวว่าสายโทรศัพท์จะไหม้จนพังเสียหายจากการคุยนานเกินต่างหาก!

            หลินจิงซูเสมือนถูกมีดกรีดลงที่หัวใจ เมื่อต้องควักเงินจำนวนสิบหยวนจ่ายออกไป

            ตัวเธอเองก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้เช่นกันว่า ในปี 1990 โทรศัพท์ยังไม่ใช่สิ่งของที่หาได้ทั่วไปเหมือนในยุคปัจจุบัน นอกจากค่าโทรที่แพงแสนแพงแล้ว กระทั่งราคาค่าติดตั้งยังสูงมากอีกด้วย เฉพาะค่าเดินสายสัญญาณก็ปาไปกว่า4,000-5,000หยวนเห็นจะได้ เงินจำนวนนี้ยังไม่รวมตัวเครื่องโทรศัพท์ด้วยซ้ำ!

            กล่าวได้ว่า ถ้าไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยมีเงินถุงเงินถังจริงๆ ไม่มีทางที่จะมีโทรศัพท์มือถือใช้อย่างแน่นอน!

            อย่างไรก็ตาม เมื่อย้อนนึกถึงคำมั่นสัญญาที่จู้หยานให้ไว้กับเธอว่าจะกลับมาอย่างแน่นอน แม้จะเป็นเพียงประโยคบอกลาสั้นๆ แต่มันก็ทำให้เธอมีความสุขเหลือล้น เงินสิบหยวนที่เสียไปกลับกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย!

           

            หลังจากวางสายไป จู้หยานก็กำลังจะเดินกลับไปที่ห้องของเขาตามปกติ แต่ทันใดนั้น จู้อี้ เจ้าลูกพี่ลูกน้องตัวดีก็กระโดดเข้าขวางหน้าหยุดเขาเอาไว้เสียก่อน

            “ฮั่นแน่! เพิ่งคุยโทรศัพท์กับใครมา? เห็นคุยกันกระหนุงกระหนิงซะนานเชียว แต่เอ…น่าแปลกจริงๆแฮะ ใครกันนร้าที่สามารถทลายกำแพงน้ำแข็งของคุณชายสกุลจู้ผู้เย็นชาได้?”

            หากฟังเพียงผิวเผิน อาจเหมือนว่าจู้อี้แค่หยอกล้อเล่นเท่านั้น แต่แท้ที่จริงแล้ว เขาเองต้องการไถ่ถามเพราะเป็นห่วง

            นั่นเพราะญาติผู้น้องของเขาคนนี้เพิ่งจะประสบเหตุการณ์เลวร้ายมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พ่อแอบคบชู้ มีบ้านเล็กบ้านน้อยไปทั่ว ส่วนคนเป็นแม่พอรู้เรื่องเข้าก็ตัดสินใจปลิดชีวิตตัวเอง ส่งผลให้บุคลิกนิสัยของจู้หยานเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน จากเจ้าน้องชายที่แสนสดใสร่าเริง กลับกลายมาเป็นคนเคร่งขรึมเก็บเนื้อเก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร

                  ต่อมา เขายังมาถูกเมียน้อยของพ่อตัวเองวางยาพิษหวังฆาตกรรมให้ตาย  แม้จะโชคดีสามารถนำตัวส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา แต่ทว่าสภาพจิตใจกลับตกอยู่ในสภาวะย่ำแย่ถึงขีดสุด ในเวลานั้น จิตแพทย์ชาวต่างชาติได้รับเชิญให้บินตรงมาเพื่อรักษาอาการของเขาโดยเฉพาะ และจิตแพทย์ท่านนั้นก็ลงความเห็นว่า อีกฝ่ายมีสภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรง เนื่องจากได้รับการกระทบกระเทือนด้านจิตใจอย่างรุนแรงจนเกินจะรับไหว

                  เรื่องสภาวะซึมเศร้าอะไรนั่น จู้อี้ไม่สู้จะเข้าใจอะไรเท่าไหร่นักหรอก แต่สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ การที่ญาติผู้น้องซึ่งเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัว ต้องกลายมามีสภาพเช่นนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะนังผู้หญิงสารเลวไร้ยางอายตัวนั้น!