Todos os capítulos de ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: Capítulo 131 - Capítulo 140

67 1-2 ตอนที่ 132 ขโมยของ (1) กลางดึกของค่ำคืนนี้ ปรากฏเสียงย่างเหยียบกรอบแกรบดังขึ้นภายในตัวบ้าน เงามืดสีดำสองร่างกำลังย่องเบาตรงเข้ามาอย่างเงียบงัน หม่าฟู่เฟิงลดเสียงต่ำกระซิบถามติงเสวี่ยหยานว่า “พ่อไม่รู้ว่าเราแอบพิมพ์กุญแจทั้งหมดของบ้านหลังนี้ไว้แล้ว ต่อให้น้องรองกับลูกสาวของมันจะฉลาดแค่ไหน แต่ก็ไม่มีวันหนีรอดไปจากเงื้อมมือของเราได้แน่!” ติงเสวี่ยหยานผงกศีรษะตอบเบาๆ “ระวังอย่าทำให้พ่อตื่นล่ะ” “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย เราจะไปกลัวทำไม?” สองสามีภรรยาย่องตรงไปที่ตู้ใส่อาหารอย่างแช่มช้า ก่อนจะหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาไข ภายใต้แสงจันทร์สลัว การเคลื่อนไหวของพวกเขาทั้งสองเป็นไปอย่างช่ำช่องมาก เมื่อเปิดตู้ออกมาก็พบว่า ภายในนั้นนอกจากของกินแล้ว ยังมีของมีค่าอีกมากมายหลายอย่างทีเดียว หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานจ้องมองของมีค่าเหล่านั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย ภายใต้อาการตื่นเต้นดีใจเกินกว่าจะระงับไหว หม่าฟู่เฟิงรีบเอื้อมมือออกไปคว้าสัมผัสของมีค่าเหล่านั้นทันที

68 1-2 ตอนที่ 134 กราบเท้าขอขมา ติงเสวี่ยหยานใจสั่นร้อนรน รีบตวาดถามเสียงดังออกไป “ในเมื่อตำรวจต้องการหาหัวขโมย แล้วทำไมไม่ค้นกระเป๋าค้นบ้านอะไรแบบนี้แทนล่ะ!?” หลินจิงซูเห็นสีหน้าที่เริ่มไม่สู้ดีของติงเสวี่ยหยาน เธอจึจงใจเน้นเสียงเข้มช้าๆชัดๆว่า “ไม่หรอกค่ะ นอกจากตำรวจจะมีหน้าที่เสาะหาของที่สูญหายมาคืนแล้ว พวกเขายังต้องจับตัวคนร้ายเข้าคุกเพื่อชดใช้ความผิดด้วยค่ะ อีกอย่าง คุณตาเองก็ไม่ค่อยได้เปิดตู้เซฟดูบ่อยๆ จึงไม่มีใครรู้ว่าของเหล่านั้นเพิ่งหายไปวันนี้หรือก่อนหน้านั้นแล้ว” “ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ทุกคนที่เคยเข้ามาในบ้านหลังนี้ก็อาจเป็นคนร้ายได้หมดน่ะสิ? แต่ตอนนี้กลับมีคนต้องสงสัยให้ชี้ตัวอยู่แค่นี้ แล้วมันจะยุติธรรมกับฉันและหม่าฟู่ได้ยังไง? “มันก็ไม่ได้หมายความว่า ทางตำรวจจะตัดสินใครเป็นคนร้ายจากผู้ต้องสงสัยในตอนนี้เท่านั้นไม่ใช่เหรอคะ? ที่หนูต้องการรีบให้ทางตำรวจเข้ามาจัดการเรื่องนี้ก็เพราะว่า ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ โอกาสจะตามสิ่งของกลับคืนมาก็จะยิ่งทำได้ยาก นับว่าโชคยังดีที่ไม่ใ

69 1-2 ตอนที่ 136 ถึงเวลาต้องไป หลินจิงซูสามารถคาดเดาได้แทบจะในทันที ว่าติงเสวี่ยเหม่ยต้องการนำเงินก้อนทั้งหมดที่มีไปจ่ายหนี้แทนสองคนนั้น แต่แน่นอนว่าเธอไม่เห็นด้วย “แม่คะ นั่นเป็นเงินที่เราเตรียมไว้สำหรับเปิดร้านใหม่นะคะ ถ้าเอาไปจ่ายหนี้จนหมดตอนนี้ แล้วเราจะทำยังไงกับแผนธุรกิจในอนาคตล่ะคะ?” หลินจิงซูยิงคำถามสวนกลับไปแทน ติงเสวี่ยเหม่ยรู้ดีว่า หลินจิงซูคลั่งไคล้และใฝ่ฝันกับเรื่องการเปิดร้านเพียงใด เพราะเดือนที่ผ่านมา แม้จะต้องไปโรงเรียนทุกวัน หลินจิงซูยังยอมอดหลับอดนอนเพื่อมาช่วยเธอขายชานมไข่มุก และคิดหาโปรโมชั่นใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา เธอทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจเพื่อสิ่งนี้ วินาทีนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยตกสู่สภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกโดยสมบูรณ์ จะเลือกทางใดก็ล้วนแล้วแต่ตัดสินใจยากยิ่ง! หัวอกคนเป็นลูก ติงเสวี่ยเหม่ยไม่อาจทนเห็นพ่อตัวเองต้องไร้บ้านอยู่ แต่ในทางกลับกัน สำหรับหัวอกคนเป็นแม่ เธอก็ไม่สามารถทำลายความฝันของลูกสาวตนเองได้เช่นกัน “แม่ยังเปิดรถเข็นขายชานมไข่มุกได้ต่อ อดใจรอไปอีกสักสองสามเดือนได้

70 1-2 ตอนที่ 138 อย่าโทรมาอีก! หลินจิงซูวิ่งปรี่ไปยังส่วนกลางของหมู่บ้าน เพื่อหยอดเหรียญโทรศัพท์ต่อไปหาจู้หยานที่อยู่ห่างไกล ปลายสายโทรศัพท์ถูกรับขึ้นอย่างรวดเร็ว หลินจิงซูไม่ทันได้ตระหนักหรือรู้สึกผิดแปลกใดๆเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงรีบพูดโพล่งออกไปอย่างร้อนรนว่า “นี่จู้หยาน! ฉันมีเรื่องจะขอให้นายช่วยหน่อย…” ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบดี กลับถูกเสียงที่แสนเย็นชาของผู้หญิงที่อยู่ปลายสายดังแทรกขัดจังหวะขึ้น และพูดอย่างไม่ไยดีว่า “สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเขาเอง จู้หยานไปโรงพยาบาลเยี่ยมคุณย่าตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรรึเปล่าค่ะ?” “เอ่อ…ไม่มีอะไรค่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ หนูขอวางสายเลยนะคะ” ชั่วอึดใจก่อนที่หลินจิงซูกำลังจะยกหูห่างออกเพื่อวางสายนั้น คนที่อยู่อีกฟากฝั่งก็ยิงคำถามใส่เธอทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองอย่างมาก “คุณก็คือคนที่อยู่บ้านนอกอย่างผิงเฉิงใช่มั้ย??” เธอตะ

71 1-2 ตอนที่ 140 สองสามีภรรยาหลบหนี (1) สองสามีภรรยาติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงถูกชายชุดดำนับหลายชีวิตเข้าปิดล้อมตีกรอบจนไร้ซึ่งทางหนี แสงไฟฉายดวงหนึ่งสาดปะทะเข้าใส่ใบหน้าของพวกเขาโดยตรง “เห้ย พวกแกสองคนจะไปไหนวะ?” ชายฉกรรจ์ผู้มีรอยแผลเป็นน่ากลัวบนใบหน้า ตบเท้าเดินนำเข้ามากระชากคอเสื้อหม่าฟู่เฟิง ก่อนจะถีบยันร่างอีกฝ่ายจนกระเด็นล้มหมอบลงกับพื้น หม่าฟู่เฟิงยกมือขึ้นปิดกุมหน้าท้องเพราะอาการจุกเสียดรุนแรงโฉบแล่นใส่ กระนั้น ก็ยังพยายามคุกเข่าก้มศีรษะจรดพื้นหวังขอความเมตตากรุณา ติงเสวี่ยหยานเองก็ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง แข้งขาทั้งสองข้างพลันอ่อนยวบ จนท้ายที่สุดก็ทรุดร่างลงกับพื้นตามหม่าฟู่เฟิงไปอีกคน “พะ-พวกเรา…พวกเราไม่ได้หนีไปไหนนะจ๊ะ!” ติงเสวี่ยหยานตั้งสติอธิบายทั้งน้ำตา “ไม่ใช่ว่าพวกแกกำลังคิดจะหลบหนีฉันอยู่หรอกนะ? คงไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดใช่มั้ย?” ชายฉกรรจ์ผู้มีรอยแผลเป็นถ่มน้ำลายลงพื้น ก่อนจะสั่งให้บรรดาลูกน้องปลดสัมภาระทุกชิ้นออกจากตัวติงเสวี่ยหยานกับหม่า