ตอนที่ 121 เขาเองก็กลับชาติมาเกิดงั้นเหรอ? (2)

61 2-2

            ตอนที่ 121 เขาเองก็กลับชาติมาเกิดงั้นเหรอ? (2)

            เวลานี้ จู้หยานก็ได้เดินทางกลับไปเมืองหลวงแล้ว สองเส้นทางชีวิตที่ดูคล้ายกับเป็นเส้นคู่ขนานของเธอกับเขา โดยหลักความเป็นจริงแล้ว มันไม่ควรกลับมาบรรจบลงได้อีก

            บางทีศาสตราจารย์หวังและย่าหวังอาจจะพูดโกหก เพื่อหวังให้เธอรู้สึกสบายใจตอนนี้ หลินจิงซูไม่อยากนึกจินตนาการถึงเรื่องนี้อีกต่อไป สุดแท้แต่จะเป็นไปก็แล้วกัน

            แต่ถึงจะคิดแบบนั้น วี่แววความผิดหวังก็มิได้ลบเลือนหายไปจากดวงตาของสาวน้อยเลย กระทั่งสองตายายแซ่หวังยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

            “นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านจู้หยาน” ศาสตราจารย์หวังยื่นเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีหมายเลขโทรศัพท์เขียนอยู่บนนั้นให้ แล้วยัดใส่กำมือของหลินจิงซูทันที

            “ถ้ามีอะไรอยากจะคุยกับเขา ก็สามารถโทรไปหาได้ทุกเมื่อ”

            หลินจิงซูยืนจ้องหมายเลขบนกระดาษที่อยู่ในมือ ปฏิกิริยาแรกของเธอที่ตอบสนองกลับไปก็คือ

            “ศาสตราจารย์หวังเป็นคนให้หนูเอง หรือเป็นจู้หยานตั้งใจทิ้งไว้ให้หนูคะ?”

            เพราะถ้าเป็นอย่างแรก เธอเองก็คงจะรู้สึกเกรงใจเกินกว่าจะกล้าโทรไปรบกวนเวลาของอีกฝ่ายเช่นกัน

            ศาสตราจารย์หวังยิ้มตอบอย่างใจดีว่า

            “มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? จู้หยานเป็นคนฝากไว้ให้จิงซูน้อยก่อนจะออกเดินทางน่ะ! ถ้าไม่ใช่เรามีเหรอที่หลานชายของฉันจะทำแบบนี้? การที่เขาทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้ แสดงว่าอยากจะให้เราโทรไปทักทายเขาบ้าง!”

            หลินจิงซูจ้องมองเศษกระดาษในมือแผ่นนั้นอยู่นานสองนาน ได้แต่แอบรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย คนเย็นชาไร้ความรู้สึกอย่างจู้หยานน่ะเหรอ จะฝากสิ่งนี้ไว้ให้กับเธอ?

            หรือบางที…ในสายตาของเขาอาจเห็นเธอเป็นคนสำคัญอยู่บ้าง?

            นึกถึงรูปถ่ายของตัวเธอในห้องมืดและท่าทางเขินอายของจู้หยานในตอนนั้น ริมฝีปากบางของหลินจิงซูก็เผยแสดงรอยยิ้มแห่งความสุขเล็กๆออกมา

            เธอยัดเศษกระดาษแผ่นนั้นใส่กระเป๋า แล้วโค้งศีรษะกล่าวขอบคุณสองตายายแซ่หวัง

            เมื่อหลินจิงซูจากไปแล้ว จู่ๆย่าหวังก็หันไปพูดกับสามีว่า

            “ก็รู้อยู่ว่าอาหยานทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้พวกเรา แล้วทำไมต้องไปโกหกจิงซูน้อยแบบนั้นด้วยล่ะ?”

            ศาสตราจารย์หวังยกสองมือไพล่หลัง ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างจ้องมองขอบฟ้าสีครามอันไกลโพ้น เขายิ้มตอบว่า

            “นี่เชื่อจริงๆเหรอว่าอาหยานจงใจทิ้งเศษกระดาษแผ่นนั้นไว้ให้พวกเรา? เราเองก็รู้เบอร์โทรศัพท์ของบ้านนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? เด็กคนนั้นน่ะ…กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมแล้ว เขากลับมาเป็นคนเดิมตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเจอกับจิงซูน้อยในวันนั้น! ฉันเองก็ไม่แน่เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นหลานชายตัวเองกลับมามีสุขภาพแข็งแรงดีแบบนี้ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะ”

            “ก็ใช่น่ะสิ เพราะคนที่จดเบอร์บ้านหลังนั้นลงสมุดบันทึกเอาไว้ก็คือฉันเอง! ไม่ใช่ตาแก่แถวนี้ที่เอาแต่ดื่มจนเมาแอ๋ ลืมได้กระทั่งเบอร์บ้านตัวเอง!”

            ศาสตราจารย์หวังที่กำลังยืนทำหล่ออยู่ริมหน้าต่างถึงกับสะดุ้งเฮือก แอบมีเหงื่อตกเล็กน้อย

            “อะแฮ่ม…ในที่สุดอาหยานก็มีเพื่อนแล้วสินะ”

            ศาสตราจารย์หวังกระแอมไอส่งเสียงแก้เก้อ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจเบาๆออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก

             “บุคลิกนิสัยของเด็กคนนั้นเหมือนกับแม่ของเขาไม่มีผิด เฉลียวฉลาดแต่ไว้ใจใครสักคนยากมาก แต่ในที่สุด เด็กคนนั้นก็มีเพื่อนที่คอยห่วงใยกัน!”

           

            …….

            ทันทีที่ได้เบอร์โทรศัพท์ที่บ้านจู้หยานมา หลินจิงซูก็รีบวิ่งปรี่ตรงไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะโดยเร็ว

            ทันทีที่ต่อสายติด สาวน้อยก็เริ่มคิดหนักเป็นกังวลขึ้นฉับพลัน

            จะเกิดอะไรขึ้นถ้า…ปลายสายไม่ใช่จู้หยานเป็นคนรับ?

            เอ่อ…เธอควรต้องพูดยังไงดี? สวัสดีค่ะ หนูเป็นเพื่อนของจู้หยาน…แบบนี้ดีมั้ย?

            หลินจิงซูเตรียมซ้อมบทพูดและท่องจำไว้ในใจหลายต่อหลายครั้ง เสี้ยววินาทีต่อมา เธอก็ได้ยินเสียงปลายสายยกหูขึ้นรับ

            “ครับ? จู้หยานพูด” / “สวัสดีค่ะ หนูเป็นเพื่อนขอจู้หยาน ขอสาย…”

            พวกเขาทั้งคู่ต่างพูดโพล่งออกมาพร้อมกัน

            ได้ยินว่าเป็นเสียงของจู้หยานดังอยู่ปลายสาย หลินจิงซูจึงรีบพูดต่ออย่างมีความสุขทันทีว่า

            “จู้หยานงั้นเหรอ? ดีใจจังที่เป็นนายรับสาย!”

            “หลิน…จิงซู?”

            จู้หยานเอ่ยคำสะกดเรียกชื่อของเธอทีละพยางค์อย่างแช่มช้าด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

            ต่อให้เป็นเนื้อเสียงที่ส่งผ่านกระแสไฟฟ้าจากกันถึงกัน ทว่าหลิงจิงซูก็ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่อีกฝ่ายมีให้กันได้

                  อึดใจหนึ่งผ่านไป จู้หยานที่อยู่ปลายสายก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อน

                  “โทรมาหาผมมีอะไรรึเปล่า?”

                  หลินจิงซูขมวดคิ้วหลุดจากห้วงภวังค์กลับสู่ความเป็นจริง แล้วร้องถามออกไปว่า

                  “เจ้าสาหร่ายสบายดีรึเปล่า?”

                  “ถ้าไม่นับเรื่องที่มันเศร้าเพราะไม่ได้กินอาหารฝีมือของคุณ ที่เหลือก็ไม่เลว”

                  จู้หยานขานตอบ

                  “แล้ว…แล้วนายล่ะ?” หลินจิงซูเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นต่อ

                  “ผมสบายดี” จู้หยานเอ่ยตอบ

                  “แล้วธุรกิจชานมไข่มุกที่นั่นเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

                  หลินจิงซูบอกเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้าทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นเร็วๆนี้ให้อีกฝ่ายรับฟัง

                  อย่างไรก็ตามแต่ จู้หยานกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เสมือนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า หลินจิงซูจะต้องก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้

                  “ดูนายไม่ค่อยจะแปลกใจเลยนะ ที่ฉันกำลังวางแผนจะไปเปิดร้านในตัวเมืองผิงเฉิง แล้วก็บังเอิญมากเลยที่นายเองก็กำลังจะย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วย!”

                  “น่าแปลก เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วกว่าที่กำหนด ตามหลักแล้ว คุณในตอนนี้ยังไม่ควรย้ายไปไหนด้วยซ้ำ กว่าจะได้ไปเปิดร้านที่ตัวเมือง อย่างน้อยก็น่าจะเป็นอีกสี่เดือนข้างหน้า”

                    ทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้จากปากจู้หยาน หลินจิงซูถึงกับตกตะลึงสุดขีดจนหูโทรศัพท์แทบร่วงหลุดจากมือ

            ถูกต้องแล้ว เพราะหากไม่เกิดปัญหาระหว่างเธอกับพวกอู๋ซิ่วเหลียนขึ้นเสียก่อน ตามกำหนดเดิมที่หลินจิงซูตั้งใจไว้ก็คือ เธอยังจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก อย่างน้อยก็อีกสามสี่เดือน แล้วจึงค่อยหาทางไปเปิดร้านค้าในตัวเมืองผิงเฉิง

            เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนนะ…ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่กำหนดตั้งแต่แรกจริงๆ ช่วงเวลาที่เธอจะย้ายถิ่นฐานไปตั้งร้านค้าในตัวเมืองผิงเฉิง ก็ควรจะ…ตรงกับช่วงเวลาที่จู้หยานจะย้ายไปอยู่ที่นั่นพอดีเหมือนกัน!

            หรือเป็นไปได้ไหมว่า…จู้หยานเองก็เป็นอีกคนที่กลับชาติมาเกิดในยุคนี้?!