บททั้งหมดของ ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: บทที่ 111 - บทที่ 120

56 2-2ตอนที่ 111 สองแม่ลูกฟันกำไรติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกรังเกียจเกินกว่าจะเหลียวหลังกลับไปมอง เธอเพียงแค่ระบายยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก แล้วบอกกับอู๋ซิ่วเหลียนไปว่า“กลับไปปรึกษากันให้ดีก่อน แล้วฉันจะรอฟังข่าวดี” พริบตาที่พูดจบ ติงเสวี่ยเหม่ยก็เดินจากไปในทันที อู๋ซิ่วเหลียนรีบหันไปพูดกับย่าอู๋ด้วยความร้อนใจว่า “แม่คะ ทำไมยังอยากเก็บบ้านโทรมๆหลังนั้นไว้อยู่อีก? สู้เอาไปแลกเปลี่ยนกับธุรกิจของพวกมันไม่ดีกว่ารึไง?” “แล้วทำไมฉันต้องยกให้พวกมันด้วยล่ะ? นั่นเป็นทรัพย์สมบัติเก่าแก่ของตระกูลหลินที่สืบทอดกันมานะ ต่อให้ตอนนี้สภาพของมันจะทรุดโทรมดูไม่ได้ขนาดไหน ฉันก็ไม่อยากให้นังสัตว์นรกสองตัวนั่นย้ายเข้าไปอยู่! ถ้าวันหนึ่งฉันเกิดเป็นอะไรขึ้นมา โฉนดบ้านหลังนั้นจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทิ้งไว้ให้ลูกชาย! เพราะฉะนั้น อย่าว่าแต่พวกมันเลย ตัวแกเองก็ไม่มีสิทธิ์อะไรมายุ่มย่าม!” อู๋ซิ่วเหลียนยืนจ้องหน้าย่าอู๋ราวกับกำลังมองคนโง่เขลา พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างอดรนทนต่อไปไม่ได้เช่นกัน “แล้วแม่ไม่อยากได้กิจการของพวกมันรึไง? ไม่ได้ยินที่ไอ้คนชื่อหว

57 2-2 ตอนที่ 113 หวังหลิวถูกจับกุม! ภายหลังเซ็นสัญญาได้ธุรกิจมาครอบครองแล้ว อู๋ซิ่วเหลียนก็รีบตรงดิ่งกลับบ้าน และได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลินเสวี่ยฟัง และเมื่อหลินเสวี่ยได้รู้ว่า การขายชานมไข่มุกสามารถทำกำไรได้มหาศาลเพียงใด เธอก็ตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนทันที ไม่ขอเรียนซ้ำชั้นเพื่อไปสอบมหาวิทยาลัยอะไรนั่นให้เสียเวลาอีกต่อไป และออกมาช่วยผู้เป็นแม่ขายชานมไข่มุกด้วยกัน อู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยสองแม่ลูกช่วยกันตั้งร้านขายชานมไข่มุกอย่างขยันขันแข็ง เนื่องด้วยกระแสความนิยมของชานมรสชาติใหม่ที่เพิ่งเปิดตัว ส่งผลให้พวกเธอทำเงินไปกว่าหลายร้อยหยวนต่อวัน ทางด้านหวังหลิวที่เห็นผลประกอบการของร้านอู๋ซิ่วเหลียนพุ่งแรงจนฉุดไม่อยู่ เขาก็เกิดความอิจฉาตาร้อนขึ้นทันที มีหลายต่อหลายครั้งที่เขากับภรรยาพยายามเดินไปตีสนิทสร้างมิตรไมตรีด้วย แต่กลับถูกไล่ตะเพิดคว้าน้ำเหลวออกมาทุกครั้งไปวินาทีนั้นเอง หวังหลิวเพิ่งจะรู้สึกตัวคิดได้ว่า ตนเลือกใช้คนผิดอย่างมหันต์ มาถึงตอนนี้ก็ได้แต่เสียใจกับการตัดสินใจเข้าหาพวกตั๊กแตนสูบเลือดสูบเนื้ออย่างคน

58 2-2 ตอนที่ 115 คมตัดคม (2) เวลาพ้นผ่านไปนานยังไร้เงาของสองแม่ลูก อู๋ซิ่วเหลียนเริ่มวิตกกังวลอย่างหนัก หันไปพูดกับย่าอู๋ด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “แม่คะ! วิธีนี้น่าจะใช้ไม่ได้ผล! ถ้าพวกมันไม่ยอมเปิดประตู เราก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้เลย!” เดิมที ทั้งคู่มาด้วยความห้าวหาญฮึกเหิม แต่ทว่าในตอนนี้ พวกเธอทั้งสองคนต่างก็เริ่มเวียนศีรษะหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมเพราะแสงอาทิตย์ที่แรงจัด โดยเฉพาะย่าอู๋ที่อายุมากแล้ว แต่ต้องมายืนร้องตะโกนกลางแดดร้อนๆเป็นเวลานานแบบนี้ อาการวิงเวียนของเธอก็ชักจะรุนแรงหนักขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่มีอู๋ซิ่วเหลียนคอยช่วยประคับประคองอยู่ในเวลานี้ เกรงว่าหญิงชราคงจะหน้าทิ่มไปคุยกับพื้นดินแล้ว “แม่คะไม่ได้การแล้ว! ให้หนูไปบอกพี่ชิงอี้ไปตามคนในตระกูลหลินมาช่วยอีกแรงดีมั้ยคะ? เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงสมาชิกทุกคนในตระกูลหลิน หนูมั่นใจว่าพวกเขาพร้อมจะยื่นมือช่วยเหลือเพื่อทวงความเป็นธรรมให้กับเราแน่นอน” อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันเสนอความเห็นกับย่าอู๋ ปั้นสีหน้าแสดงความเกลี

59 2-2 ตอนที่ 117 เปิดร้านในตัวเมือง หลังจากเชิญตัวย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนออกไปแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูก็ได้เจ้าหน้าที่โจวอาสาเดินออกไปส่ง เจ้าหน้าที่โจวเงยหน้าขึ้นมองหลินจิงซู และแสร้งทำเป็นนับนิ้วพูดติดตลกว่า “เอ…ลองนับดูสิว่าลุงเจอเราที่สถานีตำรวจกี่ครั้งแล้วนะ?” หลินจิงซูหน้าแดงเล็กน้อยเพราะความเก้อเขิน “ลุงโจวคะ หนูต้องขอขอบคุณมากจริงๆสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ ทั้งลุงโจวแล้วก็ป้าจาง ล้วนแล้วแต่เป็นผู้มีพระคุณต่อชีวิตของเราสองแม่ลูก จากนี้ไปไม่ต้องกังวลนะคะ หนูจะตั้งใจสอนพิเศษให้หานน้อยเป็นอย่างดี เพื่อตอบแทนบุญคุณของพวกคุณทั้งสองค่ะ!” เจ้าหน้าที่โจวโบกมือปฏิเสธ พร้อมกับบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย เขายิ้มและพูดอีกว่า “อย่าให้หานน้อยได้ยินสิ่งที่เราพูดเมื่อครู่เชียวนะ ระยะนี้เราไม่ค่อยได้ไปสอนหนังสือหานน้อยที่บ้านใช่มั้ยล่ะ? แต่วันไหนได้ไปก็สั่งการบ้านไว้ซะเยอะเลย วันนั้นหานน้อยปั่นการบ้านเสร็จไม่ทัน ก็เลยถูกแม่จางใช้ไม้ขนไก่

60 2-2ตอนที่ 119 หลินชิงอี้ขอคืนดีเห็นก้นบุหรี่จำนวนหนึ่งถูกโยนกองสุมอยู่กับพื้นใกล้ฝ่าเท้าของเขา ก็สามารถคาดเดาได้ไม่ยาก ดูท่าคนๆนี้คงจะยืนรออยู่ตรงนี้มานานพักใหญ่แล้วหลินชิงอี้จ้องมองสองแม่ลูกสลับกันไปมา ดวงตาของเขาถึงกับต้องเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจอย่างมาก ต่อการเปลี่ยนแปลงของพวกเธอทั้งสองคน ถึงขั้นเกือบจะจำหน้าตากันไม่ได้“อาเหม่ย? จิงซู?”ติงเสวี่ยเหม่ยเผยรังสีเย็นยะเยือก เอ่ยถามเพียงสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเกลียดชัง“มาที่นี่ทำไม?”“ผม…” หลินชิงอี้กำลังจะอ้าปากตอบ แต่ทว่าติงเสวี่ยเหม่ยกลับหยุดไว้ก่อน“ช่างมันเถอะ ลืมไปว่าคนอย่างคุณคงจะไม่มีคำพูดอะไรดีๆหลุดออกมาจากปาก”“ซูซู ลูกเข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนเถอะ”ติงเสวี่ยเหม่ยกลัวว่าตนใกล้จะได้เปิดศึกใหญ่ทะเลาะวิวาทกับหลินชิงอี้ต่อหน้าบุตรสาวในอีกไม่ช้าแน่ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้ขอให้หลินจิงซูออกไปจากที่นี่ก่อนอย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพ่อ ต่อให้จะหย่าร้างจบชีวิตคู่ไม่สวยอย่างไร การใช้ความรุนแรงต่อหน้าเด็กก็ไม่ใช่สิ่งที่เหมาะที่ควรหลินจิงซูเข้าใจดีถึงความกังวลใจของติงเสวี่ยเหม่ย เธอจึงได้เอ่ยขอตัวตามน้ำไป“จำได้ว