ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90의 모든 챕터: 챕터 271 - 챕터 280

137 1-2 ตอนที่ 272 เรื่องบังเอิญในโรงหนัง “เป็นอะไรไป? ทำไมนายถึงได้ทำหน้าแบบนั้นล่ะ?” หลินจิงซูรู้สึกเอะใจจึงได้เอ่ยถามขึ้น “อ่อ…อ่อ เปล่านี่ หน้าแบบนั้นหมายถึงแบบไหนเหรอ?” จู้หยานถอนตัวออกจากห้วงภวังค์ความคิด แล้วยิงคำถามสวนกลับอย่างแนบเนียน “ก็ทำหน้าแบบ…เหมือนกับกำลงกลั้นอึอยู่ละมั้ง? ดูน่ากลัวๆ” สาวน้อยอดพูดติดตลกหยอกเย้าอีกฝ่ายไม่ได้ เธอหัวเราะและพูดต่อว่า “รีบกลับบ้านไปทานข้าวเช้าที่แม่ฉันทำดีกว่า วันนี้มีหมูตุ๋นแสนอร่อยด้วยนะ!” วันนี้หลินจิงซูขี่รถสามล้อมารับเขาถึงหน้าสถานี หากจะถามว่าทักษะการขี่สามล้อของเธอเวลานี้พัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว แม้จะไม่กล้าอวดอ้างว่าเก่ง แต่เธอก็สามารถขับผ่านทุกตรอกซอยทั่วเมืองได้อย่างคล่องแคล่วทีเดียว “นายจะไปเรียนต่อที่ประเทศไหนเหรอ?” หลินจิงซูเอ่ยถามขณะขี่สามล้อ “อังกฤษ” จู้หยานเอ่ยตอบ สายตาคู่เย็นชาจับจ้องอยู่แต่กับเธอ “ประเทศอังกฤษเหรอ? วิเศษไปเลย! ระดับอัจฉริยะระอย่างนาย เรียน

138 1-2 ตอนที่ 274 จิงซู ดูแลตัวเองด้วย “ผมลืมไปแล้วล่ะ…” จู้หยานลดสายตาลงกึ่งหนึ่ง ตอบกลับเพียงแค่สั้นๆ สำหรับคำพูดคำนั้น เขาคิดวกวนอยู่ภายในใจนับครั้งไม่ถ้วน ลังเลตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะพูดออกไปดีหรือไม่? จนในที่สุด เขาก็สามารถรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อจะบอกความในใจให้เธอได้ฟัง แต่ทว่าใครจะไปคาดคิด ทุกอย่างกลับถูก ‘เหตุการณ์โกลาหล’ เมื่อครู่ทำลายลงจนหมดสิ้นแล้ว เวลานี้ เขาไม่เหลือความกล้ามากพออีกแล้ว จู้หยานทั้งกลัวและกังวลว่า หากเขาสารภาพความในใจของตนเองออกไป หลินจิงซูอาจจะตื่นตระหนกจนถึงกับวิ่งหนีจากไปก็เป็นได้ ทุกวันนี้ ทั้งเขาและเธอต่างก็ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขดีในฐานะเพื่อนอยู่แล้ว แต่หากเขาเผยความในใจออกไป แล้วหลินจิงซูไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกันกับเขาล่ะ? ไม่ใช่ว่ามิตรภาพทั้งหมดที่เคยมีร่วมกันมา จะมีอันต้องถึงคราวสิ้นสุดหรอกหรือ? ผลกระทบที่ตามมา มันร้ายแรงมหาศาลเกินไป สู้เขาเก็บงำความรู้สึกดีๆเหล่านี้ไว้ภายในใจต่อไปไม่ดีกว่าหรือ? เขาหันหน้าไปจ้องตาหลินจิงซูเล็กน้อย ก่อนจะเค

139 1-2 ตอนที่ 276 หอพัก “คณะวิศวะกรรมคอมพิวเตอร์ค่ะ” หลินจิงซูกล่าวตอบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ทันใดนั้น ก็มีใครคนหนึ่งในกลุ่มตื่นเต้นดีใจ อดใจรอไม่ไหวถึงกับพุ่งกระโจนออกมาอย่างรวดเร็ว “ทางนี้ ทางนี้ มาทางนี้เลย! ผมอยู่คณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์! ตามผมมาได้เลย เดี๋ยวจะอาสาพาไปฝ่ายทะเบียนของมหาวิทยาลัยเอง!” ปรากฏเป็นชายหนุ่มผิวคล้ำคนหนึ่ง ปรี่ตรงเข้ามาสนทนาด้วย รุ่นพี่คนอื่นๆอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้เมื่อได้ยินว่า หลินจิงซูสนใจคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ “ว้าว สาวน้อยคนสวยนี้คิดจะเรียนวิศวคอมจริงๆน่ะเหรอ? ทำเอาฉันอดแปลกใจไม่ได้จริงๆ!” “ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ฉันคิดว่าเธอน่าจะอยากเรียนคณะบัญชี หรือไม่ก็บริหารระหว่างประเทศแน่ๆ เหนือความคาดหมายเลยแฮะ กลับเป็นวิศวคอมซะนี่! เรียนยากก็ยาก เนื้อหายังน่าเบื่อด้วย!” “ดูแกทำเข้าสิ กระดี๊กระด๊าออกนอกหน้าซะเหลือเกินนะ? โน่น! น้องใหม่อีกคนเดินมาโน่นแล้ว! เลิกทำตัวสองมาตรฐานซะที เห็นน้องเขาสวยหน่อยเป็นไม่ได้เชียวนะ” กลุ่มรุ่นพี่ที่คอยต้อ

140 1-2 ตอนที่ 278 เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่หายไป (1) “นั่นสิ ยิ่งพวกผู้ชายทำตัวกระดี๊กระด๊ากันแบบนี้ ฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบหน้านังผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูนั่น” “หลินจิงซูอะไรนั่น หน้าตาดีขนาดนั้นเลยเหรอ? สงสัยเป็นเพราะคณะเรามีผู้หญิงน้อยน่ะสิ แล้วยิ่งแม่นั่นทำตัวตอแหลอ่อยหนุ่มๆเข้าหน่อย ก็ยิ่งทำให้มันเนื้อหอมขึ้นมากสินะ? ดูผู้ชายพวกนั้นสิ เชิดชูนังนั่นอย่างกับนางฟ้า!” แน่นอน ในเมื่อมีคนชื่นชม ย่อมต้องมีคนเกลียดชังเป็นธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนิสิตหญิงสองคนที่ยืนจับกลุ่มบ่นพึมพำอยู่มุมหนึ่งของสนามกีฬา ใช้คำพูดเสียๆหายๆวิพากษ์วิจารณ์หลินจิงซูกันอย่างสนุกปาก แม้คณะกรรการนักศึกษาจะถูกจัดตั้งขึ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ทางอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังเน้นย้ำว่า คณะกรรมการนักศึกษาชุดนี้ จำเป็นต้องผ่านการประเมินหลังการทำงานหนึ่งเดือน หากพบว่าไม่สามารถดำเนินกิจกรรมทุกอย่างที่ได้รับมอบหมายไป ให้มีประสิทธิภาพเพียงพอได้ ทุกคนก็จะถูกปลดออกจากตำแหน่งทันที แต่โดยปกติ ที่ผ่านมาก็ยังไม่เคยมีการเลือกตั้งซ่อมเกิดขึ้นเลยสักคร

141 1-2 ตอนที่ 280 เพื่อนรักหักเหลี่ยม “เป็นถึงประธานนักศึกษาแต่กลับมักง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ? เงินจำนวนตั้งมากมาย ทำไมถึงกล้าวางไว้บนโต๊ะกลางห้องแบบนั้น?” อาจารย์ที่ปรึกษาอดตะลึงงันไม่ได้เมื่อได้ฟังสิ่งที่จ้าวลี่ฟ้อง จ้าวลี่ยังพูดเสริมต่อว่า “อาจารย์คะ อย่าตำหนิจิงซูเลยค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับเลือกให้มาเป็นกรรมการนักศึกษา ประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการคงจะยังน้อยไปหน่อย ก็เลยทำหน้าที่ได้ขาดตกบกพร่องไปบ้าง ในฐานะที่หนูเคยมีประสบการณ์เป็นหัวหน้าห้องมาตลอดช่วงมัธยม หลังจากนี้หนูจะคอยช่วยเหลือให้เธอเก่งขึ้นเองค่ะ!” จ้าวลี่เอ่ยพูดประโยคเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงเน้นย้ำจริงจังอย่างมาก ประหนึ่งขุนนางผู้จงรักภักดี ที่ประกาศกร้าวขอถวายตัวรับใช้องค์ฮ่องเต้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ “โอ้? นี่เธอได้เป็นหัวหน้าห้องตลอดสามปีที่เรียนมัธยมเลยเหรอ?” อาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้นเลิกคิ้วถามแสดงท่าทีประหลาดใจ “ใช่ค่ะอาจารย์ หนูได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องช่วงมัธยมต้นติดกันสามปีซ้อนค่ะ แล้วพอเข้ามัธยมปลายก็ได้เป็นรอ