ตอนที่ 276 หอพัก

139 1-2

      ตอนที่ 276 หอพัก

     

            “คณะวิศวะกรรมคอมพิวเตอร์ค่ะ”

            หลินจิงซูกล่าวตอบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

            ทันใดนั้น ก็มีใครคนหนึ่งในกลุ่มตื่นเต้นดีใจ อดใจรอไม่ไหวถึงกับพุ่งกระโจนออกมาอย่างรวดเร็ว

            “ทางนี้ ทางนี้ มาทางนี้เลย! ผมอยู่คณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์! ตามผมมาได้เลย เดี๋ยวจะอาสาพาไปฝ่ายทะเบียนของมหาวิทยาลัยเอง!”

            ปรากฏเป็นชายหนุ่มผิวคล้ำคนหนึ่ง ปรี่ตรงเข้ามาสนทนาด้วย

            รุ่นพี่คนอื่นๆอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้เมื่อได้ยินว่า หลินจิงซูสนใจคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์

            “ว้าว สาวน้อยคนสวยนี้คิดจะเรียนวิศวคอมจริงๆน่ะเหรอ? ทำเอาฉันอดแปลกใจไม่ได้จริงๆ!”

            “ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ฉันคิดว่าเธอน่าจะอยากเรียนคณะบัญชี หรือไม่ก็บริหารระหว่างประเทศแน่ๆ เหนือความคาดหมายเลยแฮะ กลับเป็นวิศวคอมซะนี่! เรียนยากก็ยาก เนื้อหายังน่าเบื่อด้วย!”

            “ดูแกทำเข้าสิ กระดี๊กระด๊าออกนอกหน้าซะเหลือเกินนะ? โน่น! น้องใหม่อีกคนเดินมาโน่นแล้ว! เลิกทำตัวสองมาตรฐานซะที เห็นน้องเขาสวยหน่อยเป็นไม่ได้เชียวนะ”

            กลุ่มรุ่นพี่ที่คอยต้อนรับนักศึกษาใหม่ ต่างก็รวมตัวแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องของหลินจิงซูกันให้วุ่น

            ซึ่งแน่นอนว่า หลินจิงซูไม่ได้สนใจฟังเลยแม้แต่น้อย

            หลินจิงซูเดินเคียงคู่มากับติงเสวี่ยเหม่ย โดยมีรุ่นพี่ผิวคล้ำคนนั้นนำทางไป หลังจากทำธุระกรรมกับฝ่ายทะเบียนของทางมหาวิทยาลัยเสร็จสรรพแล้ว เขาก็ยังพาหลินจิงซูไปยังหอในซึ่งเป็นหอพักของนิสิตหญิงด้วย

            “น้องครับ พี่เป็นนิสิตปีสอง อยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาคอมพิวเตอร์ ถ้ามีปัญหาอะไร ก็บอกพี่ได้ทุกเมื่อนะ พี่ชื่อโจวหยางหยางครับ”

            โจวหยางหยางเอ่ยต้อนรับอย่างอบอุ่น แล้วจึงถามขึ้นว่า

            “แล้วน้องชื่ออะไรเหรอครับ?”

            หลินจิงซูฝ้าสังเกตอยู่นานแล้ว ด้วยความที่ชายหนุ่มผู้นี้เป็นคนผิวคล้ำ จึงมีเอกลักษณ์เด่นชัดที่สุดเวลายิ้ม เพราะเขายิ้มทีไร ก็จะเห็นฟันสีขาวสว่างสดใสกว่าใครเพื่อน ทำเอาหลินจิงซูอดแสบตาไม่ได้จริงๆ

            “หนูชื่อหลินจิงซูค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

            หลินจิงซูโค้งศีรษะลงด้วยความนอบน้อม

เห็นว่าชายหนุ่มผิวคล้ำตรงหน้าดูเป็นมิตรถึงเพียงนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงค่อยรู้สึกโล่งใจ

ยามที่ลูกสาวของเธอต้องอยู่ห่างบ้าน คงจะดีไม่น้อยหากได้พบพานมิตรสหายที่จริงใจ

“ที่นี่ล่ะ หอพักหญิงของน้องจิงซู”

โจวหยางหยางชี้ไปยังอาคารอิฐสีแดงตรงหน้า เขายิ้มกล่าวต่อ

“พี่เข้าไปส่งด้านในหอพักหญิงไม่ได้นะ คงต้องแยกกันตรงนี้แล้วล่ะครับ”

หลินจิงซูกล่าวคำอำลาพร้อมด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณรุ่นพี่มากนะคะที่มาส่ง”

“โชคดีครับ”

โจวหยางหยางยิ้มกว้าง โบกไม้โบกมือร่ำลา

ในตอนที่หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยกรอกข้อมูลกับฝ่ายทะเบียนนั้น จะมีการสุ่มเลือกหอพักให้ และเนื่องด้วยมีนิสิตหญิงเลือกเรียนคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์เป็นจำนวนน้อยถึงน้อยมาก บางส่วนจึงถูกจัดให้เข้าพักรวมกับนิสิตหญิงจากคณะอื่นๆ

 และเป็นเรื่องบังเอิญอย่างยิ่ง หลินจิงซูก็คือหนึ่งในนั้นที่ต้องเข้าพักรวมกับนิสิตหญิงคณะอื่นๆภายในหอพักแห่งนี้

ห้องทั้งหมดของหอพักเป็นแบบอยู่รวมกันแปดคน ภายในห้องจะมีเตียงไม้สองชั้นจำนวนสี่เตียงตั้งอยู่กันคนละมุม

กลางห้องถูกจัดให้เป็นที่นั่งเล่นขนาดย่อม พร้อมด้วยโต๊ะไม้ยาวสีแดงตั้งอยู่ แต่สภาพเหมือนผ่านศึกมาพอประมาณ จึงมีทั้งรอยขีดข่วนและคราบประสบการณ์อยู่ไม่น้อย ดูท่าจะเป็นของเก่าแก่พอควร

            หลินจิงซูเลือกนอนเตียงชั้นล่างมุมซ้ายบน โดยไม่รีรอ เธอจัดแจงปูแผ่นรองเตียงหนานุ่มอีกชั้น เพื่อเพิ่มความสบายบนเตียงของเธอ

            หลังจากจัดการเรื่องที่หลับที่นอนของตนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็วางแผนเตรียมจะกลับไปบ้านเช่นกัน

            ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ เรียงหมอนและปูผ้าปูที่นอนอยู่นั้น ติงเสวี่ยเหม่ยที่เป็นแม่บ้านผู้ขยันขันแข็งมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อเห็นห้องพักเต็มไปด้วยหยากไย่ก็รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาทันที โดยไม่รอช้า เธอควักเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดสารพัดชนิดที่ได้ตระเตรียมไว้ออกมา แล้วเริ่มทำความสะอาดทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าโดยไม่พูดไม่จา

            ภายหลังไม่นานนัก จากห้องพักแต่เดิมที่มีแต่ฝุ่นเกาะอยู่เต็มไปหมด ตอนนี้กลับกลายเป็นห้องสะอาดใหม่เอี่ยม แม้แต่ฝุ่นสักเม็ดยังไม่มีให้เห็น

            หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยไม่คิดจะอยู่ในห้องนี้นานนัก หลังจากสังคายนาทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว สองแม่ลูกก็เดินสะพายกระเป๋าออกจากรั้วมหาวิทยาลัยไป

            แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีนัดรวมตัวอีกครั้งของนักศึกษาใหม่ทุกคนในเวลาหกโมงเย็น

            คล้อยหลังกลับถึงร้านชานมไข่มุก หลินจิงซูก็ลงมือช่วยเฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยขายของต่ออีกครู่ใหญ่ ก่อนจะเตรียมคว้ากระเป๋ากลับเข้ารั้วมหาวิทยาลัยอีกครั้งในช่วงห้าโมงเศษๆ

            เดิมทีเธอมั่นใจอย่างยิ่งว่า สิ่งที่จะปรากฏอยู่ด้านหลังของประตูบานนี้ จะต้องเป็นภาพฉากที่เต็มไปด้วยความครึกครื้นมีชีวิตชีวาอย่างแน่นอน เพราะภายในห้องพักเล็กๆห้องหนึ่ง แต่กลับต้องอยู่รวมกันถึงแปดคน เกรงว่าน่าจะ ‘แออัด’ ไม่น้อยทีเดียว

            แต่ทว่าทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กลับปรากฏหญิงสาวเพียงสองคนเท่านั้นที่อยู่ภายใน

            หลินจิงซูทักทายเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสดใส

            “ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อหลินจิงซู”

            “ส่วนฉันชื่อจ้าวลี่นะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยจ้ะ!”

            “ฉันหลี่ผางตี้”

            เมื่อได้ยินชื่อหลี่ผางตี้ หลินจิงซูก็แอบตกตะลึงอยู่เงียบๆในใจ

            นี่มันน่าจะเป็นชื่อผู้ชายไม่ใช่เหรอ?

            สาวน้อยที่ชื่อหลี่ผางตี้ กลับกลายเป็นคนเงียบขรึมเก็บเนื้อเก็บตัวไปในทันที หลังจากที่แนะนำตัวเสร็จ เพราะหลังจากนั้น ก็แทบไม่ได้ยินเสียงของเธอดังขึ้นอีกเลย

            ตรงกันข้ามกับสาวน้อยอีกคนที่ชื่อจ้าวลี่อย่างสุดขั้ว เธอคนนี้เป็นสาวน้อยที่มีอุปนิสัยร่าเริง และดูจะเข้าสังคมเก่งเป็นที่สุด ตั้งแต่เริ่มต้นบทสนนาคำแรกกับหลินจิงซู จวบจนถึงตอนนี้ทั้งสองก็ยังคุยกันไม่หยุด!

            ระหว่างการสนทนา หลินจิงซูก็ได้รู้ว่า ผู้หญิงเพียงคนเดียวในห้องนี้ที่เรียนอยู่คณะเดียวกันกับเธอ มีเพียงจ้าวลี่เท่านั้น ส่วนหลี่ผางตี้นั้นอยู่คณะอื่น

            เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็น พวกเธอจำต้องวิ่งไปรวมตัวกันหน้าสนามกีฬาของทางมหาวิทยาลัย เพื่อฟังคำปาฐกถาไร้สาระจากเหล่าคณาจารย์และผู้อำนวยการ

            ช่วงเวลาอันแสนน่าเบื่อนี้กินเวลานานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม เนื้อหาไม่มีอะไรมาก นอกจากคำพูดเพ้อเจ้อเกี่ยวกับวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัย

            และอีกหนึ่งหัวข้อสำคัญที่เหล่านักศึกษาใหม่ทุกคนได้ยิน ก็ถึงกับต้องร้องโอญครวญเสียงดัง

            นั่นก็คือการรับน้อง

            จากนี้เป็นต้นไป จะมีค่ายรับน้องเป็นเวลาสิบวันเต็ม!

            แม้คำว่าค่ายรับน้องจะฟังดูดี ทว่าความเป็นจริงนั้น จากคำบอกเล่าทั้งหมดทั้งมวลของบรรดารุ่นพี่ สิ่งนี้ไม่ต่างอะไรจากการฝึกทหารเลย!